Echtpaar verliest twee zoontjes bij verkeersongeval: ‘Joas en David zijn veilig bij Jezus’

SLEEUWIJK • In de hal staan twee rollators als stille getuigen van de gebrokenheid van het leven. De kleine is van de jonge Anna-Grace (3), de andere rollator is voor Rhodé Meijer - van Ooijen (23), die door haar nieuwe zwangerschap in toenemende mate kampt met bekkeninstabiliteit. 

Het gezin met vader Arjan (25) werd in maart van dit jaar in diepe rouw gedompeld door het verlies van Joas (4) en baby David. Maar bij al hun verdriet voelen ze een enorm Gods vertrouwen, hun geloof biedt zoveel troost dat ze reikhalzend uitzien naar het nieuwe leven dat ze verwachten mogen. 

“Ik was die dag naar een mannendag van de Musketiers in Veenendaal, toen een vriend werd gebeld. Ik keek om me heen, ik was bezig met leven, toch leek het ineens alsof de tijd stilstond. Mijn vriend zei dat ik even mee moest komen, aanvankelijk begreep ik niet waarom. Toen vertelde hij dat Rhodé een ongeluk had gehad. We hebben samen gebeden en daarna ben ik met een andere vriend naar het Erasmus ziekenhuis gereden. Onderweg werd ik al gebeld door Rhodé, die vertelde dat Joas bij Jezus was, later heb ik mijn ouders gebeld. Je voelt de grond onder je voeten verdwijnen. Je wilt het relativeren, maar voelt ook ongeloof. Het trauma is zo groot, je brein kan dat niet bevatten”, zegt Arjan. 

26 maart
Rhodé was 26 maart met haar drie kinderen Joas, Anne-Grace en David op weg naar haar broer in Ulicoten, toen ze onderweg onwel werd en de auto tegen een boom reed. “Joas riep nog mama. Ik wilde de kinderen helpen, maar had zelf een botbreuk. Ik dacht eerst nog dat David sliep. Ik viel steeds weg van de pijn, maar de trauma arts vertelde later in de ambulance op weg naar Rotterdam dat Joas niet meer leefde.” 

Ondanks verwoede pogingen om met een spoedoperatie het leven van David te redden, overleeft ook hij het ongeval niet. “Hij had een bloeding in zijn hoofd, de operatie ging heel goed. Maar zijn hersenen hadden het zo zwaar te verduren gehad, dat zijn hartje stopte met kloppen. Ze moesten stoppen met reanimeren. We kregen daarna de tijd om afscheid te nemen.” 

Zo verliezen Arjan en Rhodé in één klap hun twee zoontjes. Ook dochter Anna-Grace is zwaargewond, ze heeft haar bekken en twee benen gebroken en een dwarslaesie vanaf haar heupen. Pas na vier maanden mag ze weer naar huis, al krijgt ze nog steeds drie maal per week therapie. Arjan en Rhodé zijn bijzonder dankbaar dat het goed met hun dochter gaat. 

Veilig bij Jezus
Vader Arjan noemt zijn oudste zoontje zijn beste maatje. “Ik hield zoveel van hem, een vader hoort zijn kinderen niet te begraven, sterven is voor oude mensen. Het is zoals Jezus’ bij zijn laatste Avondmaal zei: ‘laat deze beker aan mij voorbijgaan’. Maar toen we zelf weer het Avondmaal vierden moest iedereen huilen en was verdrietig. Toch veranderde dat toen ik voelde dat Joas en David nu op de goede plaats bij Jezus zijn, zij leven nu het echte leven en zijn veilig bij Jezus. Ik ging als een zombie naar binnen, maar kwam er na dat Avondmaal als een ander mens weer uit. Het leven heeft zoveel mooie dingen, maar ook in dit verdriet troostte de Heilige Geest mij.”

Jezus volgen
Arjan en Rhodé leerden elkaar al jong kennen tijdens een evangelisatie actie op Goeree-Overflakkee, waar Arjan destijds woonde. Dat was vlak nadat ze allebei afzonderlijk de keuze maakten om Jezus te willen volgen. 

“Samen hebben we zo God leren kennen en zijn we gegroeid in ons geloof. Ook nu voelen we ons gedragen door God en is de Heilige Geest een Trooster voor ons. Lees het Bijbelboek Johannes, waar Jezus zegt ‘Ik ben de Opstanding en het Leven, wie in Mij gelooft zal leven, ook al was hij gestorven”, zo vertelt Arjan die ook het Bijbelboek Job aanhaalt. 

“Daarin staat dat God niet de oorzaak is van je ellende en verdriet, maar er juist voor je wil zijn in al die moeite en verdriet, zodat je er niet alleen voorstaat.”

Nieuwe zwangerschap
De nieuwe zwangerschap van Rhodé geeft hen een dubbel gevoel, maar de rijkdom van nieuwe leven overheerst daarbij. “We hebben echt wel gesproken daarover, wil je nog wel kinderen? Joas en David komen nooit meer terug. We wilden liever wachten tot ik weer wat beter kon lopen. Maar voor ik het wist was ik weer zwanger, het heeft zo moeten zijn. Toen ik ging rekenen, bleek de baby uitgerekend op 26 maart. Het is een enorme troost voor ons, nieuw leven op die dag. Ik zie het als Gods plan, we vertrouwen op hem. We weten niet waarom God dit heeft toegelaten, maar Gods plan is hoger, ooit zullen we weten waarom.”