Logo hetkontakt.nl/heusdenenaltena
<p>V&oacute;&oacute;r de koeien op de foto vindt Seren prima.</p>

Vóór de koeien op de foto vindt Seren prima.

(Foto: Jan Noorlandt)

Seren (21) ging van instelling naar instelling: ‘Op Hoeve Kraaiveld laten ze je in je waarde’

  •   keer gelezen

SLEEUWIJK • Als peuter belandt Seren in een instelling. Haar leven kenmerkt zich sindsdien door vechten voor haar plekje.


Nu Seren Demirtas (21) sinds twee jaar via zorgaanbieder ‘s Heeren Loo op Hoeve Kraaiveld in Sleeuwijk woont, ontdekt ze dat er ook zorg bestaat die niet in het teken staat van opsluiten en fixeren. “Dit is hoe de zorg hoort te zijn.”

Voordat we met het daadwerkelijke interview starten, zoeken we samen met de fotograaf naar een geschikte plek om een foto voor bij het artikel te maken. De koeien trekken onze aandacht, maar Seren geeft al direct duidelijk aan dat ze echt niet in de stallen wil. 

Niet vanzelfsprekend
Vóór de koeien is prima en ook tussen de geitjes is Seren op haar gemak. Later in het interview ontdekken we dat het voor Seren bepaald niet vanzelfsprekend is dat mensen luisteren naar wat ze wel en niet wil.

“Als mensen vaker naar me geluisterd hadden, dan was mijn leven heel anders gelopen.”

De meest vervelende herinneringen heeft Seren aan een instelling in Scheveningen, waar ze van haar vierde tot haar achtste levensjaar woonde. 

“De groepen op deze locatie waren gemengd. Ik zat hierdoor met allemaal veel oudere kinderen, tieners eigenlijk, en ging kopieergedrag vertonen. De kinderen op de groep waren heel agressief. Ik zag iedereen er voortdurend vechten en om ook bij de groten te horen, begon ik te vechten. Als iemand in een agressieve bui een bureaustoel van de trap gooide, dan deed ik dat ook. Ik keek tegen de oudere kinderen op en wilde erbij horen.“

Seren realiseert zich dat haar gedrag ook niet goed te praten is. Ze was opstandig, had ADHD en vocht letterlijk voor een plekje in de groep. 

Opgesloten in de isoleer
“Maar de begeleiding daar mishandelde je. Ze trokken je aan je haren en sloten je om niets op in de isoleer. Ik werd als vijfjarige in een hoek van de isoleer neergezet, de deur ging op slot en ik mocht het uitzoeken. Soms duurde dat meer dan een uur.”

Het mag duidelijk zijn dat deze periode Seren tekende voor de rest van haar leven. Ze snapt nog steeds niet hoe ze daar zo met haar om konden gaan. 

“Als een kind van vijf iets doet dat niet mag, dan zak je door je knieën en dan vertel je dat iets niet mag. Maar zo ging het daar niet. Nu zouden ze wat er toen gebeurde als kindermishandeling zien, maar toen was dat blijkbaar heel gewoon.” 

Wat Seren vooral tegen de borst stuit, is dat anderen haar nooit geloofden als ze zei dat ze mishandeld werd. “Al kwam ik met een blauw oog aan, ik was altijd een kind met een rijke fantasie. Als je nooit geloofd wordt, dan bouw je automatisch een muur om je heen.” 

Er was uiteindelijk EMDR-therapie voor nodig om de ervaringen uit deze nare periode in haar leven te verwerken.

Warmte en liefde
Als ze op haar achtste in een pleeggezin gaat wonen, breekt er een periode van warmte en liefde aan. Iets wat Seren tot dan toe niet gekend heeft. 

“Het was een heel lief, warm gezin. Ik leerde er manieren. Maar ik kreeg er vooral ook heel veel liefde. Als ik die liefde niet had leren kennen, dan was het nu waarschijnlijk heel anders geweest.” 

Seren kon helaas niet in dit pleeggezin blijven wonen, maar ze heeft nog steeds een warme band met haar pleegmoeder. “Ik hoef haar maar te bellen en ze komt.”

Seren verhuist na haar tiende verjaardag opnieuw naar een instelling en er zullen nog vele instellingen volgen. 

‘Fixeren’
“Ik was best wel driftig, had ADHD en ik luisterde niet zo snel. Behalve als je iets uitlegt, maar dat deden ze dus niet. Er was in een van de instellingen een man en die drukte soms zijn knie tussen mijn schouderbladen om me in bedwang te houden. En ze pakten je steeds beet. ‘Fixeren’ noemen ze dat. Ik vocht daarom terug. Eigenlijk was ik voortdurend aan het vechten. Als ik boos ben, moet je niet aan me zitten. ‘We gaan je helpen’, zeiden ze dan. En dan pakten ze me vast, om me zogenaamd rustig te krijgen.”

Landgoed Kraaiveld
Op Landgoed Kraaiveld veranderde er veel voor Seren. In het begin was het wat ongemakkelijk en minder fijn, maar nu woont ze er met plezier. 

“De humor is hier heel leuk. En ze laten je in je waarde. Ik ben niet een cliënt, ik ben Seren. Marjan (de vaste begeleider van Seren, red.) heeft me zoveel dingen uitgelegd. Ze heeft niet alleen geprobeerd om mij te leren begrijpen, maar ik haar ook. Ze praat twee talen: de taal van de begeleiders en de taal van de bewoners. En, wat ik heel leuk vind, is dat ze hier de zorg en het boerenleven met elkaar combineren. Ik durf met trots te zeggen dat ik een boerin ben, maar ik heb wel het stadsmeisje in me.”

Na al die jaren heeft Seren eindelijk het gevoel dat mensen echt naar haar luisteren. 

“Begeleiding staat hier op een lijn met de bewoner. Ik leer hier om mezelf te kunnen zijn. Je bent wie je bent. Dit is de zorg, zoals de zorg zou moeten zijn, met geduld, rust en vertrouwen. Je leert in jezelf te geloven. Ik heb sleutels. En, heel belangrijk, ik heb een voordeursleutel.” 

Trots toont ze haar sleutelbos. In het verleden vluchtte ze nog weleens uit een instelling. Dat is nu niet meer nodig. “Ik kan naar buiten wanneer ik wil. Ik hoef hier niet te vluchten, omdat ik mag zijn wie ik ben. Ze laten je met rust, maar ze laten je niet in de steek.”

Luisteren
Door haar verhaal te vertellen hoopt Seren te laten zien dat de zorg ook anders kan. “Want dat fixeren, dat gebeurt nog steeds. En als ze gewoon eens zouden luisteren, dan zouden het vastpakken en de mishandelingen niet nodig zijn.”

Marianne van de Werken

Elke woensdag het nieuws uit Heusden en Altena per e-mail
Meer berichten
 

Agenda

Organiseert u een evenement?
Laat het ons weten!

Klik hier