Henk en Corrie van Wijgerden stoppen na veertig jaar met Dorcas-werkgroep Herwijnen
Nieuws
Henk en Corrie van Wijgerden stoppen na veertig jaar met de Dorcas-werkgroep Herwijnen. Het echtpaar zette zich al die tijd in voor hulporganisatie Dorcas, met kledinginzameling, verkoopacties, presentatieavonden, goederentransporten en klusprojecten in Oost-Europa.
“We hebben veel schrijnende armoede gezien, maar ook veel mooie dingen meegemaakt en hartverwarmende contacten gelegd. Wat is het een mooie tijd geweest!”, zeggen Henk en Corrie van Wijgerden. Het echtpaar zette zich precies veertig jaar lang vanuit Herwijnen in voor Dorcas. “We hebben het werk met hart en ziel gedaan, dankbaar dat we het móchten doen.”
Van schrijfacties naar praktische hulp
De werkgroep Herwijnen ontstond op 12 september 1986. Aanvankelijk voerde de groep schrijfacties voor de Christelijke Stichting voor Hulp aan Gewetensbezwaarden, de voorloper van Dorcas. Al snel breidden de activiteiten uit met praktische hulp. De werkgroep zamelde kleding in en sorteerde die, organiseerde de voedselactie, verkocht potgrond en zelfgemaakte spullen en verzorgde presentatieavonden in de wijde omgeving.
Corrie heeft nog altijd een winkeltje aan huis waar ze allerlei handwerk verkoopt. Henk voerde jarenlang hulptransporten en klusprojecten uit in de projectlanden. Ook benaderde hij bedrijven voor sponsoring. Dat deed hij naast werk en gezin.
Chauffeurs in de rij
“We deden het werk niet alleen”, benadrukt het echtpaar. “We vormden altijd samen met anderen de werkgroep – Volker Wytzes en Winy van Wijk waren met ons de laatsten. En om ons heen stond een grote groep vrijwilligers uit Herwijnen en omgeving.”
Zo kwam er vele jaren een team van twee mannen en tien vrouwen maandelijks kleding sorteren. “Eerst bij ons aan huis, later kregen we ruimte in de schuur van een vriend”, vertelt het echtpaar. “De beide kerken in het dorp namen deel aan de jaarlijkse voedselactie en waren ook betrokken bij de goederentransporten.”
Voor de transporten stonden volgens het echtpaar altijd chauffeurs in de rij om belangeloos mee te gaan. “Ze namen zelfs een bedrag mee als bijdrage voor de projecten, terwijl de vrachtwagens en de diesel door de bedrijven beschikbaar werden gesteld. Zo hebben we ongeveer 25 transporten gedaan van elk 22 ton aan hulpgoederen, een totaal van 550 ton.”
De pure armoede
Henk en Corrie zagen in Oost-Europa ‘hele erge dingen’. Henk herinnert zich de allereerste reis, vlak na de revolutie, toen ze met een paar busjes vol hulpgoederen naar Roemenië gingen. “Bij een tankstation werd ons een kindje aangeboden met de vraag om het mee te nemen naar Nederland, voor een betere toekomst. Dat ben ik nooit vergeten.” In Oekraïne bezocht Henk steevast de granny die ze sponsoren, vaak samen met een van de chauffeurs.
Corrie ging twee keer mee met een transport en één keer met een Dorcas-busreis. “De pure armoede die we aantroffen, in de kindertehuizen, bij de Roma, bij de oude mensen op het platteland, dat is mij vooral bijgebleven.”
Een dagje ouder
Zo’n twee jaar geleden begonnen Henk en Corrie na te denken over stoppen. “We zijn nu 75 jaar en hoewel we gelukkig gezond zijn, merken we wel dat we een dagje ouder worden. Op voorstel van de andere werkgroepleden hebben we de veertig jaar nog volgemaakt, maar nu nemen we echt afscheid.”
Henk en Corrie kijken dankbaar terug op vier decennia Dorcas-werk. “Het is op ons pad gekomen en we hebben het als een christelijke opdracht beschouwd om ons hiervoor in te zetten. En dat is ons absoluut niet zwaar gevallen, we hebben het met liefde gedaan.”
