Badmintonnen heeft geen maximumleeftijd
Nieuws
Leeftijd is geen reden om niet te sporten. Dat bewijzen de badmintonners die iedere dinsdag in Geldermalsen de baan op gaan. De groep bestaat uit oudere sporters, maar ook jongere leden hebben er hun plek gevonden. Er wordt fanatiek gespeeld, maar vooral met aandacht voor plezier, bewegen en rekening houden met elkaar.
De zomer is voorbij: het perfecte moment om het sporten weer op te pakken. In West Betuwe sport 51 procent van de volwassenen wekelijks, tegenover 54 procent landelijk. Dat blijkt uit cijfers van VitIndex, een nieuw onlinesysteem van het Mulier Instituut en de Vereniging Sport en Gemeenten (VSG).
In West Betuwe gaat het om zo’n 21.000 mensen.
De badmintonners in Geldermalsen laten zien wat er mogelijk is wanneer bewegen onderdeel wordt van de vaste week. Voor veel van hen draait het bovendien om meer dan alleen sporten: ook het sociale contact speelt een belangrijke rol. Dat geldt zeker voor Marjan De Man-Lapidoth. Marjan De Man-Lapidoth is 72 en speelt al zestien jaar badminton in Geldermalsen. Voor haar is het een vaste gewoonte geworden. “Het is gewoon actief bezig zijn en ook het contact met de groep. We hebben een leuke groep.”
Na afloop wordt er, voor wie dat wil, koffie of thee gedronken. Daarmee is de ochtend meer dan alleen een sportmoment. Toch is juist het bewegen voor Marjan een belangrijke reden om te blijven gaan. “Je komt thuis, gaat douchen en dan heb je toch zoiets van: ah ja, je bent weer helemaal monter.”
Een van die jongere leden is Joyce Voeten (39). Zij woont sinds anderhalf jaar in Geldermalen. Als kind speelde zij badminton op hoog niveau. Nadat ze verhuisde, wilde ze opnieuw gaan sporten en tegelijkertijd mensen leren kennen. “Het eerste half jaar dacht ik: ik ken hier echt helemaal niemand”, vertelt Joyce. “Toen ben ik weer gaan badmintonnen. Het voelt hier als een warm bad.”
De groep laat ook zien dat sporten op latere leeftijd niet betekent dat iedereen hetzelfde moet kunnen. De spelers houden rekening met elkaars mogelijkheden. Zo doet een lid dat na een hersenbloeding minder snel kan lopen nog altijd mee. “De regels worden niet aangepast, maar we passen het spel aan”, legt Henk van Dam (72), voorzitter van de vereniging uit. “Als je met een minder speelt, houd je er rekening mee.” Henk kwam enkele jaren geleden bij de vereniging nadat hij eerder al badminton had gespeeld.
Veel leden blijven jarenlang actief. “Als mensen eenmaal komen en het leuk vinden, blijven ze.” Dat geldt zelfs wanneer iemand niet meer kan spelen. De badmintonvereniging speelt iedere dinsdagochtend van 10:00 tot 12:00 uur. Het lidmaatschap kost dit jaar 140 euro, vastgesteld op de ledenvergadering.
Wie eerst wil kennismaken, mag enkele keren kosteloos en vrijblijvend meespelen.
José Buijs
