Column De Letterbaas: Brombeer
Nieuws
“Prijs de dag niet voor het avond is,” drukt de aannemer mijn enthousiasme snel de kop in.
Ik heb hem zojuist uitgebreid gecomplimenteerd met zijn snelheid, hoe ongelofelijk netjes hij werkt, hoe flexibel hij is, hoe fijn hij meedenkt en hoe mooi het wordt. Gelukkig ken ik hem inmiddels een beetje. Sinds een paar weken stapt hij elke ochtend stipt op tijd mijn keuken binnen met zijn emmer vol gereedschap. Zuchtend natuurlijk, met die hitte, en altijd foeterend op het parkeerprobleem in onze straat. “Goedemorgen!” begroet ik hem dan extra vrolijk. En Brombeer, die in zijn rol probeert te blijven, verraadt zichzelf met het pretje in zijn ogen.
Ik ging de verbouwing van mijn huis in als een gewaarschuwd mens. Het is net als zwanger zijn. Vanaf het moment dat je in blijde verwachting bent, staan ze in de rij met goedbedoelde adviezen. De vraag wanneer de oplevering is, staat met stip op nummer één. En natuurlijk popelt iedereen om de grootste horrorverhalen met je te delen, zoals die van de verbouwing van de zus van een vriendin van die tante, weet je wel? Maar al lijkt mijn aannemer het amper te geloven en ben ik er zelf ook wat verbaasd over: ik kan Brombeer en zijn maat amper meer wegdenken uit mijn leven.
De heren brengen een prettig soort regelmaat met zich mee voor de chaoot die ik ben. Drie keer per dag drinken we op vaste tijden koffie. Naast dat er fantastische verhalen boven tafel komen over horrorklussen en dito klanten, grossiert Brombeer in tegeltjeswijsheden. Spreuken waar ik in de kringloopwinkel meewarig om kan grinniken, maar maarvan de boodschap weer landt omdat ze doorleefd en zonder enige opsmuk of pretentie uit zijn mond rollen.
“De enige stress die ik van deze verbouwing heb, is keuzestress,” vertrouw ik Brombeer toe. “Heb ik net een badkamer uitgezocht, denk ik de volgende dag alweer dat ik toch een andere wil.” “Precies,” zegt Brombeer. “Hoe meer keuzes het leven heeft, hoe lastiger het wordt.” En plotseling valt alles van mijn schouders. Kies maar gewoon en wees dankbaar. Prijs de dag vóór het avond is.
”Hoe moet ik deze column dan eindigen, Brombeer? De deadline is over vijf minuten.” “Je zet er gewoon een streep onder en je zegt: ik weet het niet meer. Klaar. Woorden schieten tekort.”
