Uniformeel
Column
Wegens lichamelijke perikelen reisde ik bijna twee jaar lang niet met de trein. Vorige week zat ik weer in zo’n pronkstuk van Wouter Koolmees, met om me heen slechts reizigers die als duffe robots sprakeloos op hun smartphones staarden. Een treinreis is een zwijgreis geworden. De trein had zich nog maar net in beweging gezet of er stonden al twee conducteurs voor mijn neus. Een donkere man met een bos krullen en een collega met een rode sportpet op. Een pet met een klep, die verdacht veel leek op het eveneens knalrode hoofddeksel van de heer D. Trump, onruststoker te Amerika, tevens bedreiger van de wereldvrede. Ik krijg altijd krampen in mijn onderlijf als ik dat op geld beluste monster op de beeldbuis zie. Ik adviseer meneer Koolmees dan ook ernstig om al die slappe roodkleurige personeelspetten te vervangen door de oude uniformpet, die zoveel gezag uitstraalde.
Een onbehaaglijk gevoel heb ik ook als ik de bode van PostNL langs zie komen. Die had destijds ook een statig uniform aan. Nu fietsen de postbezorgers rond in korte broeken die fors uitgevallen billen nauwelijks weten te verbergen. Broeken met sokken eronder, die verstopt zijn in open vrijetijdssandalen. Bodes die de indruk maken dat ze zo zijn weggelopen van de camping, waar ze kipsateetjes stonden te bakken, en daarna nog gauw wat brieven zijn gaan rondbrengen. Op die manier wordt een belangrijke brief die zo in de bus wordt gedaan, plotseling niet belangrijk meer.
Nu we het toch over uiterlijk vertoon hebben, ik zag de Burense wethouder Van Alfen poseren met een Koninklijke Onderscheiding op de borst, zo juist opgespeld door de burgemeester. Dat lintje zal best verdiend zijn, maar het oogde niet. Het bungelde aan zijn trui. Zo zal Zijne Majesteit de Koning, die het behaagd heeft om de onderscheiding toe te kennen, het niet bedoeld hebben. Zo’n lintje is volgens het protocol voorbestemd om op de linkerrever van een colbert gespeld te worden. Op een trui staat het niet, het koninklijke is er dan wel van af, Bovendien lijkt het me voor de burgemeester niet makkelijk. Waar moet hij prikken? Ja, ergens links, maar waar precies. Niet te ver naar links natuurlijk, want dan zit je bij zo’n trui al gauw in de mouw. Oppassen dus, burgemeester. In de politiek, van Den Haag tot de Betuwe, wordt de mens al genoeg op de mouw gespeld.
I(reageren: jbeijer@upcmail.nl)
Jan Beijer
