Drie ‘Octaaf-juffen’ gaan met pensioen
Nieuws
KRIMPEN AAN DEN IJSSEL • Basisschool Het Octaaf in Krimpen aan den IJssel neemt binnenkort afscheid van drie juffen tegelijk. Ze gaan met pensioen.
Camper, caravan, kleinkinderen, een zee aan vrije tijd; Marinda Vermeij-Bouwmeister, Thea Wolfs-Bassant en Lucienne Bresser-Hoogesteger verheugen zich op hun binnenkort intredende pensionering. Wel is er dat kleine stemmetje, dat zegt dat ze hun werk en de kinderen van basisschool Het Octaaf gaan missen.
“Ik heb de keuze om vervoegd met pensioen te gaan met mijn verstand gemaakt,” zegt Thea Wolfs-Bassant. “Ik zou volgend schooljaar nog door kunnen gaan, maar dan zou mijn pensioen op driekwart van het jaar in werking treden. Dat is verre van ideaal voor de leerlingen. Dus is het beter om nu te stoppen. Ik heb er inmiddels 44 jaar in het onderwijs op zitten. Mijn loopbaan als leerkracht begon met kleuters. Vervolgens heb ik een tijd voor groep 8 gestaan, om tenslotte weer met de kleuters te eindigen.”
Kleuters
Marinda Vermeij-Bouwmeister staat eveneens al jaren te boek als kleuterjuf. Tussendoor runde ze een periode groep 5. “Kleuters zijn het allerleukst om les aan te geven,” vindt ze. “Hun openheid, onbevangenheid, enthousiasme en spontaniteit; ik heb er enorm van genoten. Alles wat je aan ze geeft, krijg je ook weer terug. Heerlijk”
Juf Thea is het volledig met haar collega eens. “Wat ik ook altijd erg prettig heb gevonden aan mijn tijd met de kleuters is dat je je vrijheid had binnen de lessen. Tuurlijk, er waren thema’s waar je je aan moest houden, maar qua eigen invulling had je veel ruimte.”
Juf Marinda weet nu al dat haar afscheid er een gaat worden in de categorie ‘een lach en een traan’. “Ik zal de kinderen, mijn collega’s en de ouders gaan missen,” zegt ze. “Maar ik weet ook dat ik straks enorm ga genieten van een leven zonder verplichtingen. Én van onze drie kleinkinderen. Een mooi vooruitzicht!”
Vervroegd
Lucienne Bresser-Hoogesteger gaf vooral les aan groep 4, met een uitstapje naar groep 6. “Ik kijk er met veel plezier op terug,” stelt ze vast. “Maar ik verheug me ook op ‘het vrije leven’ en de mogelijkheid er lekker met de caravan op uit trekken en nog meer van onze vier kleinkinderen te genieten. Officieel zou ik over vijf jaar met pensioen gaan, maar omdat mijn man al gestopt is met werken heb ik mijn afscheid vervroegd. Gelukkig was dat mogelijk.”
Juf Lucienne is en was vooral een middenbouw-keerkracht. “Ik ben niet zo geschikt voor kleuters, want ik hecht erg aan structuur in de les,” stelt ze. “Daaraan en aan de methode ontleen ik houvast. En uiteraard heb ik altijd erg genoten van het contact met de kinderen. Waar ik minder van gecharmeerd was, waren de steeds verder toenemende randzaken die ik gemakshalve maar rangschik onder de noemer ‘papierwerk’. Hoewel ik de school en de sfeer ga missen, zal ik geen heimwee krijgen naar de rompslomp eromheen.”
Opvolging
Op de vraag of hun afscheid van Het Octaaf de school mogelijk voor problemen plaatst met betrekking tot de opvolging, reageren de drie aanstaande pensionada’s met een glimlach. “De invulling was snel voor elkaar,” zegt Thea Wolfs. “Ons vertrek is prima opgevangen. Het Octaaf staat er goed op en dat is ook terecht, want het onderwijs, de organisatie en de sfeer zijn uitstekend. Dat hebben we mede te danken aan onze directie, die niet alleen goede dingen doet voor de school, maar enthousiast en begripvol is.”
“Natuurlijk is het niet makkelijk om afscheid te nemen van zo’n fijne school”, besluit Marinda Vermeij. “Maar het is wel een geruststellende gedachte dat Het Octaaf groeit en bloeit. Thea, Lucienne en ik zwaaien af bij een bruisende school met toekomst. Wij hebben ons aandeel geleverd en het fijn gehad. Nu wacht een nieuwe fase en die wordt vast ook heel leuk.”
Jan Timmer
