Vrijwillige buurtbuschauffeur houdt de kernen bereikbaar: ‘Ik houd eigenlijk niet van rijden’
Nieuws
Deil – De buurtbus rijdt volledig op basis van vrijwilligers. Fred Kamphorst uit Deil is een van de buurtbuschaffeurs in West Betuwe. "Ik vind het contact met al die verschillende mensen leuk en vind het belangrijk dat de kernen goed bereikbaar zijn."
Het concept van de buurtbus bestaat al een tijdje. Ook in West Betuwe rijdt deze volledig door vrijwilligers gerunde busdienst. De kleine personenbussen bieden plaats aan maximaal acht reizigers. Inchecken gaat precies zoals in het reguliere openbaar vervoer; het enige verschil is dat de bussen kleiner zijn en de chauffeurs zich vrijwillig inzetten.
In West Betuwe rijden de buurtbussen van maandag tot en met vrijdag volgens een vaste dienstregeling. ‘s Avonds en in het weekend rijden ze op reservering.
Pensioen
Kamphorst werkt inmiddels zo’n acht jaar bij de buurtbus. "Dat klinkt misschien lang, maar sommigen doen het al meer dan twintig jaar. Heel eerlijk: toen ik 55 was, dacht ik er nog niet aan, want toen had ik daar helemaal geen tijd voor. Inmiddels ben ik met pensioen en heb ik tijd genoeg", lacht Kamphorst. "Ik heb altijd bij de bank gewerkt. Daar heb je veel contact met mensen. Toen ik stopte met werken, miste ik dat enorm. Op de buurtbus kom je weer allerlei verschillende mensen tegen. Daarnaast vind ik het gewoon mooi en nuttig werk. Als er geen vrijwilligers zijn, rijdt er geen bus en zijn de kernen niet meer goed bereikbaar. Dan moet iedereen met de fiets naar het station."
Als er geen vrijwilligers zijn, rijdt er geen bus en zijn de kernen niet meer goed bereikbaar.
Voordat de buurtbuschauffeur zijn eerste rit maakte, dacht hij dat er vooral ouderen in de bus zouden zitten. Maar dat bleek helemaal niet zo te zijn. "Er reizen juist ook veel jongeren mee. Die moeten naar de middelbare school of naar hun studie en pakken de buurtbus naar het station in Geldermalsen of Leerdam."
Die trein is heilig, die moet je halen.
Voor mensen die met de buurtbus naar het station reizen, zijn goede aansluitingen belangrijk. "Ik heb eigenlijk nog nooit iemand gehad die de trein niet gehaald heeft. Normaal rijd ik heel rustig, maar als iemands trein op het spel staat, kan ik er wel vaart achter zetten. Die trein is heilig, die moet je halen", meent Kamphorst.
Twee keer per week
Vrijwilligers bepalen zelf hoeveel ze rijden. Voor de een is dat één of twee keer per week, voor de ander eens in de twee weken. "Er zijn ook chauffeurs die helemaal geen vaste diensten hebben. Ik rijd nu twee keer per week. Op dinsdag heb ik dienst van kwart voor zeven tot tien en op vrijdag van tien tot één. Het liefst begin ik vroeg in de ochtend. Die dienst op vrijdag heb ik ooit overgenomen van iemand en die is eigenlijk gebleven. Maar dat vind ik helemaal niet erg. Ik doe het graag. Soms pak ik zelfs nog een extra dienst mee. Iedereen is superaardig, de jongeren ook. Je hoort daar weleens andere verhalen over, maar ze zeggen allemaal netjes ‘hallo’ en aan het einde ‘bedankt’ en ‘prettige dag verder’. En ze staan altijd klaar met hun ov-kaart in de hand", aldus Kamphorst.
Naast het contact met mensen en het feit dat hij het belangrijk vindt dat de kernen bereikbaar blijven, geniet Kamphorst ook van de route. Die begint in Beesd, gaat via Geldermalsen naar Est, vervolgens weer terug naar Geldermalsen en dan rijd je weer naar Tricht en Buurmalsen.
"Het is een prachtige route", vertelt Kamphorst. "In het voorjaar is het mooi, in het najaar ook en zelfs in de winter. Het is steeds dezelfde route, maar we rijden niet alleen heen en weer tussen A en B. We maken een ronde. In totaal rijden er drie bussen."
Leuke busritten
Als buurtbuschauffeur maak je van alles mee. Zo krijgt Kamphorst regelmatig wandelaars uit heel Nederland in zijn bus. Zij wandelen een route in de omgeving en pakken daarna de buurtbus terug. "Als je met die mensen praat, hoor je de mooiste verhalen. En als ze het leuk vinden, vertel ik onderweg ook graag wat over de omgeving. Bijvoorbeeld dat bij de scheve toren in Acquoy iemand ligt begraven die mevrouw Pisa heet. Ze denken dan vaak dat ik een fabeltje vertel."
Ik houd eigenlijk helemaal niet van rijden.
Als Kamphorst één passagier moet noemen die hij nooit meer vergeet, denkt hij meteen aan Johan uit Leerdam. "Hij gaat elke dag met de buurtbus naar zijn dagbesteding in Beesd heen en weer." Johan is onderscheiden door de buurtbusvereniging, omdat hij een hele loyale passagier is.
"Er wordt voor hem zelfs apart vervoer geregeld als we door omstandigheden een keer niet kunnen rijden. Zo trouw is hij. Hij is er ontzettend trots op dat hij zelf kan in- en uitchecken. We hebben een tijdje gehad dat het systeem niet werkte en iedereen gratis mee mocht rijden. Hij begreep daar helemaal niets van en werd er zelfs een beetje boos om. Ze hadden hem geleerd hoe het werkt en dat wilde hij ook blijven doen. Voor mensen zoals Johan vind ik het prachtig om te rijden. Zonder de buurtbus zouden ze misschien met een busje opgehaald worden, maar nu kunnen ze het zelf."
Welzijn West Betuwe
Kamphorst is ook vrijwilliger bij Welzijn West Betuwe. Daar haalt hij onder meer mensen met dementie of een beperking op om hen naar de dagbesteding in Waardenburg, Buurmalsen of Deil te brengen. "Dat doe ik één paar keer per maand", vertelt de buurtbuschauffeur.
Je zou bijna denken dat hij gek is op autorijden, maar niets is minder waar. "Ik houd eigenlijk helemaal niet van rijden. Ik ga ook nooit met de auto op vakantie, maar ik vind het contact met mensen gewoon heel erg leuk." Naast zijn vrijwilligerswerk houdt hij zich onder meer bezig met tuinieren en past hij graag op zijn kleinkinderen.
‘Kijk gewoon een keer mee’
In West Betuwe zijn meer dan tachtig vrijwilligers actief, maar nieuwe chauffeurs zijn nog altijd welkom. Aan mensen die twijfelen, heeft Kamphorst een simpele boodschap: kijk gewoon een keer mee. "Dan zie je vanzelf hoe leuk het is. Je rijdt lekker door de streek en hebt contact met allerlei mensen.”
“Soms zie ik iemand waarvan ik denk: jij zou hier echt geschikt voor zijn. Dan zeg ik: kom erbij. Het kost je niks en zelfs als je maar één keer in de veertien dagen rijdt, is dat al helemaal prima."
Rosanne Wormgoor
