Kinderen van De Springplank naar ‘Kamp Vught’

Rumpt - In het kader van 80 jaar vrijheid is er op veel scholen extra aandacht geschonken aan de periode 1940-1945. Ook bij de openbare basisschool in Rumpt. De Springplank.

Op De Springplank was door de kinderen en leerkrachten een tentoonstelling ingericht over de oorlog. In het kader van 80 jaar vrijheid ontving de Stichting Kunst & Cultuur West Betuwe de bijdrage van 5000 euro, die per kern beschikbaar was, van de gemeente West Betuwe. Voorzitter van de stichting Han van Schaik: “Wij hebben als stichting twee Stolpersteine in Rumpt kunnen plaatsen, daarmee zijn de kinderen van de school in Rumpt druk bezig geweest. Hierdoor is voor hen tachtig jaar vrijheid echt gaan leven. Nu als afsluiting zijn de drie hoogste groepen naar het Nationaal Monument Kamp Vught geweest. Als stichting zijn we blij dat we dit konden financieren.”

Spannend om te horen

Zo’n zestig kinderen van de groepen zes, zeven en acht kwamen met de bus bij het Nationaal Monument Kamp Vught aan. Naast het voormalige kamp is nu ook de bekende gevangenis van Vught gevestigd. Spannend om te horen wie er gehuisvest zijn. Jelsa van Dien, die iedere dag op de fiets uit Beesd naar school komt: “Het is wel spannend, zeker om te zien hoe die gevangenis er van buiten uitziet.”

Wandeling over het terrein

Eenmaal binnen en na een ‘plasmoment’ gingen de kinderen in twee groepen een wandeling maken over het terrein van het voormalige kamp. Liesbeth van Drunen en Wim van Zon gaven de kinderen op een geweldige wijze een beeld van het leven dat mannen, vrouwen en kinderen hebben moeten doormaken toen ze daar gevangen zaten. Niet alleen Joodse mensen, maar ook andere mensen, zoals woonwagenbewoners, de Sinti en Roma.

Wim van Zon vertelde bij de maquette dat het kamp maar liefst 50 voetbalvelden groot was en bestond uit barakken met daarin slaapplaatsen, een werkplaats en een eet- en slaapzaal. Daarnaast werd er ook bij de plaats waar mensen werden geëxecuteerd, het crematorium en het kindermonument stilgestaan. Duidelijk was te zien en te horen dat kinderen zich hadden verdiept in de oorlog. Ze waren stil bij het horen van de onmenselijke dieptepunten in de geschiedenis. En zagen wat mensen met zo’n 480 mensen in een zaal moesten eten.

Stilte bij de kinderen

De kinderen luisterden aandachtig. Zo werd er vertelt waar mensen in een slaapzaal, zonder fatsoenlijk toilet en één wasbak met acht kranen, zich moeten wassen. Hoe ze ontdaan werden van alle kleding en alle bezittingen moesten inleveren en er nooit meer iets van terugkregen. De kinderen hoorden dat het haar van de mannen werd geschoren en dat het haar van de vrouwen werd afgeknipt. Verder zagen de leerlingen welke kleding de mannen en vrouwen kregen, nadat ze zich hadden gewassen onder een koude douche. Bij het horen van de verhalen waren de kinderen stil en zag je ze denken. Zo ook bij het verhaal over het kind dat in het kamp Vught werd geboren. Hoe het werd gered en later toch werd afgevoerd. En de vele verhalen over het transport naar Westerbork.

Bijna aan het einde van de rondleiding zegt Anne: “Het is niet alleen goed dit te horen en te weten, maar de indruk als je zo staat voor het monument van alle kinderen die hier zijn omgekomen. Dan weet ik echt niets te zeggen. Thomas: “Ik voelde me in die barak met al die slaapplaatsen, drie boven elkaar, echt even als een gevangene.”