Eddie van der Grijn uit Ameide fietste van de Stelvio naar de Cauberg

• Link ophalen

  Gekopieerd

Maak ons je Google-favoriet!

AMEIDE • Op 2 juni 1982 trapte Eddie van der Grijn (56) in zijn geboorteplaats Groot-Ammers voor het eerst op de pedalen van zijn racefietsje. Een podiumplaats in 1985 bij de Junioren, net achter nummer 2 Bart Veldkamp, is zijn spaarzame hoogtepunt in al die sportieve jaren. Maar: 41 jaar later fietst hij nog altijd. 

“Een hoogvlieger ben ik inderdaad nooit geweest, maar ik geniet nog steeds van de wielersport”, lacht de chef Technische Dienst bij Mobil - Den Hartog B.V.. “Elke dag op de fiets naar mijn werk, in weer en wind. Een goede basis voor mijn duurtrainingen en tochten. De afgelopen jaren heb ik meegedaan aan de Alpe d’HuZes. Voor het goede doel, ben ik maar liefst zes keer de beroemde alp opgereden. Ook La Marmotte, met de beklimming van de Glandon, Télégraphe, Galibier en weer de Alpe d’Huez, heb ik meerdere keren gereden. Een pittige dag met 174 kilometer en ruim 5000 hoogtemeters”, knipoogt Eddie.

Het kan nog gekker. Vorige maand nam de fitte vijftiger deel aan ‘The Ride’. Samen met 300 deelnemers fietste hij in acht dagen van de voet van de beroemde Stelvio in de Italiaanse Alpen naar de Cauberg in Valkenburg. “Het was afzien, ik heb een jasje uitgedaan. Maar het was meer dan de moeite waard. Ik had nog nooit op navigatie van Garmin gereden en slapen in een tent op een camping was voor mij ook een primeur.”

De weg kwijt
Hij lacht. “Die Garmin was ook de reden van mijn aanmelding. Vorig jaar reed ik de zogenaamde Klim Classic. Een tocht met start en finish in Maastricht. In de Ardennen raakte ik de weg kwijt en heb ik ergens in Stavelot de organisatie maar gebeld. Onder motorbegeleiding reed ik door de Voerstreek weer naar Nederland. Ik raakte aan de praat met een motard en die tipte mij over ‘the Ride’. Zo gezegd, zo gedaan en dus stond ik zaterdag 3 juni aan de voet van de Stelvio. Een paar dagen eerder was de berg pas opengesteld voor het verkeer. Bovenaan gekomen, begreep ik dat heel goed. Overal zag je nog metershoge muren van sneeuw en was het bitter koud. Gelukkig was ik goed voorbereid.”

IJsregen
De Jan van Arckel-man had in Nederland al de nodige kilometers gemaakt met tochten door de Limburgse heuvels en ook dichterbij huis in Rhenen, Amerongen en de Nedereindse berg. “Ook had ik in het voorjaar Luik-Bastenaken-Luik gereden. Eenmaal in Italië wilde ik geen enkel risico nemen en heb vooraf de Stelvio verkend. Collega’s verklaarden mij voor gek. Maar ik zeg altijd ‘je moet weten wat je morgen te wachten staat, dat is altijd in je voordeel’ en ik kreeg gelijk. Met de eersten fietste ik naar de 2758 hoge top. Binnen de twee uur kon ik aan de afdaling beginnen. Precies op tijd, want het weer werd slechter. In de ijsregen werden renners onderkoeld van de fiets gehaald. Een bijzondere ervaring, die mij gelukkig bespaard is gebleven. Op de camping kwamen de verhalen los. Zo ging het alle dagen. Met z’n allen eten, slapen in tentjes dichtbij elkaar en het gesnurk van je buurman horen. Voor mij was alles nieuw. De mooiste rit ging van het Zwarte Woud in Zuid-Duitsland naar de Franse Vogezen. Met echte kuitenbuiters, maar dat is mij op het lijf geschreven. Een sportarts heeft ooit tegen mij gezegd dat ik in het verkeerde land geboren ben. Misschien heeft hij wel gelijk. Ik vind het geweldig om hoogtemeters te maken. Tussen de Stelvio naar de Cauberg tikten we er ruim 20.000 aan.”

Jakobsen en Bax
Zijn zoon Gert heeft dezelfde benen. “Noem het genen. Ook hij kan als geen ander klimmen. Natuurlijk werd hij lid van Jan van Arckel. Ik ben zijn ploegleider geweest. Een zeer talentvolle lichting met mannen als Kelvin van den Dool, David van Ooijen, Herman Bode, Melvin Hekman en niet te vergeten Sjoerd Bax en Fabio Jakobsen. Toppers in het huidige profpeloton.”

Zover hebben de Van der Grijntjes het niet gered. “Wij genieten niet minder. Gert rijdt nog steeds bij de amateurs en ik maak mijn eigen duurkilometers. Volgend jaar zoek ik een nieuwe uitdaging. Ik weet, dat er in Noorwegen een mooie tocht is van Kristiansand naar de bergen in Hovden. Ik ga mij eens goed oriënteren”, droomt Eddie van zijn volgende avontuur op de fiets.”

Theo Sprong