Bescheiden vrijwilligers met een koninklijk randje: Kees (82) en Elly (80) de Kruif uit Vianen

• Link ophalen

  Gekopieerd

Maak ons je Google-favoriet!

Vianen - Met tientallen jaren vrijwilligerswerk hebben Kees (82) en Elly (80) de Kruif uit Vianen een blijvende stempel gedrukt op de stad. Zelf vinden ze dat heel gewoon, maar voor talloze verenigingen, stichtingen en inwoners waren ze een onmisbare kracht achter de schermen. Hoewel ze zelf liever op de achtergrond blijven, werd hun inzet dit voorjaar beloond met een Koninklijke Onderscheiding.

Vrijwilligerswerk speelt al lange tijd een grote rol in hun leven, al begon dat nooit met een groot plan. “Ik werd gewoon gevraagd”, zegt Kees nuchter. “Zo ging dat toen. Dan dacht je: wil ik dat doen of niet? En meestal was het antwoord gewoon ja.”

Voor Elly begon het bij de katholieke basisschool van haar kinderen. Tijdens een ouderavond stak ze haar vinger op om meer informatie te vragen over het schoolbestuur. Voor ze het wist, zat ze erin. Uiteindelijk bleef ze er ongeveer tien jaar actief.

Kees rolde op zijn beurt via via het Paardenmarktcomité binnen. Eigenlijk zou hij penningmeester worden, maar hij groeide door tot voorzitter. “Ik wilde na mijn pensioen iets voor Vianen doen”, vertelt hij. “Omdat ik nooit in of voor de regio had gewerkt.”

Een leven vol vrijwilligerswerk

Inmiddels hebben de twee samen een indrukwekkende lijst aan vrijwilligersfuncties opgebouwd. Kees was onder meer actief bij de Mixed Hockey Club Vianen, de Rooms-Katholieke Caritas-instelling in het bisdom Rotterdam en tot voor kort 25 jaar lang binnen het Paardenmarktcomité.

Elly zette zich jarenlang in voor stichting Katholieke Scholen in Vianen, stichting Vrienden van Batenstein en al 25 jaar bij het Lysenko Koor. Elly vertelt: “Kees zegt wel eens: ‘alweer dat koor’. En dan kaatste ik de bal altijd terug door te zeggen: ‘alweer die Paardenmarkt’.”

Paardenmarkt als cultureel erfgoed

Onder leiding van Kees kreeg de Paardenmarkt in 2013 landelijke erkenning als Immaterieel Cultureel Erfgoed. Samen met medevrijwilligers werkte hij aan de aanvraag. “De Paardenmarkt was meer dan een oud volksfeest”, zegt hij. “We vonden dat het meer gezicht mocht krijgen.”

Dat de Vianense traditie als een van de eerste evenementen op de lijst kwam, maakte indruk. “We waren volgens mij de 25ste organisatie in Nederland”, vertelt Kees trots. “En bekende paardenmarkten waren toen nog niet eens erkend.”

Toch draait het volgens hem uiteindelijk niet om titels of onderscheidingen. De grootste voldoening zat steeds ergens anders in. “Dat het elk jaar weer lukte”, zegt hij. “Daar werkte je met elkaar naartoe.”

Oekraïense muziek verbindt

Voor Elly draait vrijwilligerswerk vooral om mensen samenbrengen. Ze is nog altijd penningmeester van het Lysenko Koor, dat uitsluitend Oekraïense muziek zingt en benefietconcerten organiseert. Via het koor ontstonden bijzondere contacten in Oekraïne. De groep reisde meerdere keren naar het land en bouwde een sterke band op met een muziekschool in Dolyna. Inmiddels ondersteunt het koor die school financieel.

Door de oorlog in Oekraïne kreeg dat werk een extra lading. “Het raakt ons extra. Maar we zien ook dat we nu vaker gevraagd worden. Bijvoorbeeld voor benefietconcerten”, vertelt Elly. Met opbrengsten van concerten werd onder meer medische apparatuur voor een kinderziekenhuis gefinancierd. Ook haalt het koor regelmatig jonge Oekraïense muzikanten naar Nederland. “Dan merk je pas echt hoe betrokken je raakt”, zegt Elly. “Die kinderen en families leer je echt kennen.”

Lid in de Orde van Oranje-Nassau

Kees en Elly ontvingen in het voorjaar allebei een Koninklijke Onderscheiding voor de jarenlange inzet. De twee wisten van elkaar dat de ander een lintje zou ontvangen – Elly was voorgedragen door het Lysenko Koor en Kees door het Paardenmarktcomité – en waren achter de schermen allebei druk met voorbereidingen voor de grote dag, de Lintjesregen op 24 april.

Het liep alleen anders dan gepland. Op de dag van de lintjesregen was de uitvaart van de zus van Kees, waardoor het echtpaar niet aanwezig kon zijn bij de officiële bijeenkomst. Elly: “Toen zei Kees ineens: ik moet je iets vertellen, je krijgt een lintje. Dus ik zei: ‘nee, niet ik, jij’. Toen pas viel het kwartje dat we dit weken voor elkaar hadden achtergehouden.”

Later, op 20 mei, kregen zij hun onderscheidingen alsnog uitgereikt in de Burgerszaal van het gemeentehuis in Vianen. Beiden werden benoemd tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau. “Jammer dat we niet bij de Lintjesregen konden zijn, maar we kregen er een hele bijzondere en mooie bijeenkomst voor terug.”

‘Wij vonden het eigenlijk te veel eer’

Hoewel de onderscheidingen veel losmaakten, blijven Kees en Elly opvallend bescheiden onder alle aandacht. “Ik heb altijd gezegd: er zijn zoveel mensen die mooie dingen doen”, zegt Elly. “Waarom zouden wij dan een lintje krijgen?” Kees denkt daar hetzelfde over. Hij noemt bijvoorbeeld het vrijwilligerswerk van zijn overleden zus in een hospice “misschien nog wel waardevoller”.

Toch deed de erkenning hen zichtbaar goed. Vooral de reactie van hun kinderen maakte indruk. “Die zeiden: begrijpen jullie nou wel hoe trots wij op jullie zijn?” vertelt Elly. “Dat raakte me echt.”

Nadat de lintjes enige tijd te bewonderen waren voor familie en bekenden zijn ze thans weer opgeborgen in de mooie dozen als herinnering aan tientallen jaren vrijwilligerswerk in Vianen. Want stoppen? Dat doen ze voorlopig nog niet helemaal. “Zolang het kan”, zegt Elly lachend, “gaan we gewoon door.”

Dit is een artikel uit de krantenspecial Mooi Vijfheerenlanden. De volledige uitgave is online te lezen via: https://www.kmp.nl/onze-titels/krantenspecial/mooi-vijfheerenlanden/.

Mooi Vijfheerenlanden brengt de kracht én schoonheid van de gemeente tot leven met inspirerende verhalen en sterke fotografie.