‘Weemoed’
Nieuws
Weemoed
“Nou, Jan, je hebt weer een mooi nestje uitgehaald”, zei mijn vader wanneer ik als jonge journalist een artikel had geschreven dat veel stof deed opwaaien. Deze zelf verzonnen opmerking zou hij vast en zeker ook gemaakt hebben, als hij mijn column van vorige week had gelezen, de column over het adviesbureau Argonaut.
Het regende reacties van lezers, die door de gemeente naar dit bureau zijn verwezen voor een medische keuring en zich gedupeerd voelen. Elders in deze krant staan er een paar afgedrukt. Ook uit de Tielse politiek kwam een reactie. De oppositiepartijen willen dat het college van B en W maatregelen neemt. De inwoners mogen niet langer het slachtoffer worden van de handelwijze van het bureau. Vinden de collegepartijen dit ook? Ik zou het niet weten. Ze hebben niets van zich laten horen. Jammer, want het gaat toch om een zorgelijke situatie, waarmee alle inwoners te maken kunnen krijgen. De Tielse Wmo-raad heeft ook niet aan de bel getrokken. Dat is in Amsterdam wel even anders gegaan. Daar kwam dit adviesorgaan vorig jaar al met een lijst vol kritiek op de manier waarop Argonaut te werk gaat.
Ik heb nog steeds niet kunnen ontdekken waarom het in Tiel en omliggende gemeenten zo lang stil is gebleven. De klachten zijn niet van vandaag of gisteren. Hoe kon de door Amerikaanse investeerders aangestuurde keuringsdienst zolang ongestoord zijn gang gaan?
Als je dit alles op een rijtje zet, denk je met weemoed terug aan de tijd dat er nog gekeurd werd door een gemeente-arts. Menselijke dokters, die midden in de plaatselijke gemeenschap stonden. Deze categorie dokters is weg geprivatiseerd. Efficiency, heet dat. Nu gaat het niet meer om de mensen, maar om de regels en de systemen. Je ziet wat ervan terecht gekomen is. Zelfs de zorg is big business geworden. Ik lees ook, dat er getwijfeld wordt aan de vakbekwaamheid van de Argonaut-medewerkers. Zelf pronken ze graag met hun vermeende deskundigheid. Daarbij lijken ze zelfs de gave van een soort helderziende te hebben. Een beetje Jomanda-achtig.
Zo had een arts een vrouw gekeurd, bij wie hij in een oogwenk sporen van beginnende dementie dacht waar te nemen. Afgekeurd! Want, zo redeneerde hij, over een half jaar zou ze wel eens echt dement kunnen zijn. Ik vraag me oprecht af: bij wie is het nu eigenlijk in de bol geslagen?
(reageren: jbeijer@upcmail.nl)
Jan Beijer
