Laatste groet
Column
Voor een columnist als ik bestaat er geen groter genot dan de reacties van de lezers op mijn stukjes door te spitten. Meestal zijn het schouderklopjes, waardering en instemming. Soms ik ook niet. Soms vinden vooral politici die zwemmen in hun eigen gelijk, mijn columns beroerd (zoals een wethouder ooit schreef). Ach, misschien is hen de humor ontgaan, denk ik dan. En bovendien, incasseren is ook een deugd. Al die reacties, hoe dan ook, houden me op de been.
Ik heb nu al meer dan zeshonderd columns geschreven. Zo is er een hechte band met mijn lezers ontstaan, die ik niet kan missen. En die lezers misschien ook niet. Tenslotte kom ik elke week bij hen binnen met mijn schrijfsels die voor hen vaak herkenbaar zijn, alsof je in de spiegel van de lokale samenleving kijkt. Ik kijk ook. Als de krant uitkomt, kijk ik al bij het ontbijt wat de lezer over mijn pennenvruchten te vertellen heeft. Elke week weer spannend. Mijn vrouw vindt dat ongezellig en daar geef ik haar gelijk in. Want al lezend laat ik steeds mijn kopje thee koud worden en pel ik mijn witte eitje als een onhandige peuter.
Mijn schrijfsels die de laatste tijd de meeste reacties opgeleverd hebben, zijn de twee Lien-columns, zoals ik ze noem. Ze hebben een groot contrast. De een gaat over het zangeresje Pommelien, dat zo succesvol optrad bij Appelpop en die mij zelfs verleidde om een paar danspasjes te maken. De ander over de zo tragisch overleden Paulien Cornelisse, die ik steeds meer ga missen. Een trouwe lezeres op leeftijd reageerde ook op die column over Paulien. Misschien was het wel het allerlaatste mailtje dat ze in haar leven verstuurde. Ze deed het vanaf haar ziekbed.
“Lieve Jan”, zo las ik, “jouw column is wel heel toepasselijk op mij, want ik zal geen Kontakt meer kunnen lezen en dus ook je columns niet. Ik kan niet meer eten, drinken en slikken. De artsen hebben het infuus verwijderd. Ik heb veel plezier beleefd aan het lezen van je columns, vooral doorgaan.” Vier uur later kwam er een tweede mail. “Het is echt een kwelling. Het zal een verlossing zijn! Groetjes.” Een paar dagen later lag er een rouwkaart in de bus. Met op de voorkant een foto van de overledene, een glimlach op de lippen en een blik van dankbaarheid in de ogen. Die mailtjes, die kaart. Wat werd ik er emotioneel door geraakt. Sterker nog, ik was een beetje van de kaart.
(reageren: jbeijer@upcmail.nl)
Jan Beijer
