Op de tribune
Nieuws
Column: Op de tribune
Culemborg won het fruitcorso in Tiel, maar wat mij betreft verdienen alle wagenbouwers de schoonheidsprijs. Zeker ook de jeugd. Onvoorstelbaar mooi wat ze weer lieten zien.
Elke jaar weer verrassender en dynamischer. Volkskunst van het allerhoogste niveau. Zo’n topevenement verdient de allerbeste entourage. Maar of het parcours aan de Waalkade dat kan bieden, lijkt me hoogst twijfelachtig. De bezoekers missen daar de sfeer en de gezelligheid van de binnenstad.
Je kon het zien aankomen, je hoeft er geen helderziende voor te zijn. Niet alleen pijnlijk voor de wagenbouwers. Ook voor de leggers van de mozaïeken aan de stadsgracht. Die schitterende mozaïeken lagen er nu verloren bij. Veel te ver van het corsogebeuren. Technische problemen heeft niemand in de hand. Dit jaar waren de bouwers van Varik de pechvogels. Hun wagen zorgde voor een rampzalige vertraging. Varik ging op het nieuwe parcours letterlijk te kort door de bocht, om met de woorden van de presentator annex spraakwaterval Jochem van Gelder te spreken. Jochem probeerde het publiek gerust te stellen met de mededeling dat het oponthoud maar twee minuutjes zou duren. Het werd een half corso.
Ik benutte de wachttijd om boerenleider Caroline van der Plas in de gaten te houden. Ze zat daar helemaal vooraan op de VIP-tribune, in een outfit, die zo kleurig was, dat het een opvallende gelijkenis vertoonde met een corsowagen. Alles was bont aan haar. Boerenbont. Als ze een handjevol spruitjes aan haar oren had gehangen en een paar preien op haar dijen had geplakt, had ze zo in de stoet mee kunnen lopen.
Ik begrijp best dat ze door de teleurstellende peilingen in beeld wil komen. Maar zo druk je wel een politiek stempel op het corso en daar houd ik niet zo van.Voor mij op de tribune had zich een echtpaar uit Leiden genesteld. Vaste klanten van het corso. Altijd volop genoten, maar dit jaar was het niet best, oordeelde het vrouwelijk deel van het stel. Alles was minder dan in de knusse binnenstad.
De aanzienlijk minder zure man hoorde de klaagzang aan en had er op een gegeven moment schoon genoeg van. “De eerste keer doet altijd zeer”, sprak hij breed lachend. Dat hielp, de klaagzang stopte. Maar ik vond het geen passend excuus voor dit Waalcorso. Bij mij is de pijn nog lang niet over.
(reageren: jbeijer@upcmail.nl)
Jan Beijer
