Keintjes
Column
“t Waar hier wel efkes wenne”, zei de in een kleurig overhemd gestoken man tegenover mij, terwijl hij bedachtzaam aan zijn glas nipte. “Maar wel hiel skon”, vulde de vrouw naast hem aan. Ik zat tegenover hen in de consumptietent op het Fruitfestival in Tiel. Het echtpaar uit Brabant was al een paar jaar niet bij het Fruitcorso geweest. Zaterdag waren ze er weer, ze hadden hun campingstoeltjes al vroeg bij het station uitgeklapt, maar ze zaten er voor de kat zijn viool. Ze vonden het ook al zo rustig en de auto kon zo makkelijk geparkeerd worden. Uit verveling begonnen ze maar aan de krentenbollen uit de rugtas. Voorbijgangers hielpen hen uit de droom. Het Fruitcorso was een Fruitfestival geworden. Wisten de Brabanders veel. Dus de stoeltjes maar weer de auto in en op naar het festival. “’t Lekt hier wel een bietje op de Efteling”, knikte de man. “Veul mojjer”, oordeelde zijn wederhelft.
Met als kanttekening dat ze de “keintjes” miste. De keintjes? O, ja, de kinderoptocht, die zo lieflijke stoet van kleurig uitgedoste peuters en kleuters met hun fruitige karretjes. Die miste ik ook. Ze hadden best rondjes kunnen draaien op een speciaal ingericht stukje van het terrein, hoorde ik zelfs corsokenner Fred Eggink mompelen. Maar in doorsnee was er bij de bezoekers waardering voor de nieuwe opzet. En hoe ziet het er in de toekomst uit?
Toch weer een parcours met die onvoorstelbaar mooie wagens (die nu fruitsculpturen zijn gedoopt) en daarnaast “een terrein vol fruitbeleving”; dat zou wel eens de nieuwe formule kunnen worden. Een plus een, net als in de supermarkt. Meer beleving, niet alleen maar toekijken, die kant zal het wel opgaan. Het begin is er al. Je kon over de als een brug gebouwde fruitsculptuur van Echteld lopen. De sculptuur van Zoelen, geïnspireerd door de mijnbouw, kon je zelfs met een helm op van binnen bewonderen. Interactie heet dat. Nou moet je in de Betuwe niet met moeilijke woorden aankomen, zo weet ik uit ervaring.
Sculpturen, wie heeft dat bedacht? Een of ander duur onderzoeksbureau? Een oude bekende uit Echteld, die ik tegen het lijf liep, had er ook moeite mee. Daarom maakte hij er maar “schupschuren” van. De sculptuur van Echteld, de sculptuur van Zoelen of de sculptuur van de terechte winnaar Buren. Het klinkt gewoon niet. Het doet pijn in de oren. Je zou er sculptureluurs van worden.
(reageren: jbeijer@upcmail.nl)
Jan Beijer
