Pommelientje
Column
Ik was al een tijd aan het dubben. Zou ik gaan of niet? Zou ik me als man op nogal gevorderde leeftijd durven te wagen tussen dat razend enthousiaste en opgezwiepte jonge volk bij Appelpop? Ik was er al in geen jaren geweest en nu weer gaan? Niks voor jou, hoorde ik in mijn omgeving. Die tijd heb je gehad! Maar was dat zo? Na mezelf enige moed ingesproken te hebben, besloot ik uiteindelijk toch te gaan. De vriendelijke jongedame die mijn polsbandje controleerde, wenste me veel plezier, maar ik zag haar ook enigszins bedenkelijk kijken. Volgens mij moet ze gedacht hebben dat ik me eerder thuis zou voelen bij een avondje rummikub in de bejaardensoos dan bij het zo sprankelende Appelpop.
Maar ze had het mis. Ik ging niet van een afstandje staan toekijken, maar dook direct de enorme megatent in. Zo liet ik mij opslokken door de deinende massa in de grote tent. Geweldig! Er gebeurde zelfs een klein wonder. Plotseling werd ik niet meer geplaagd door mijn stramme botten en de mankementen aan mijn linkerbeen. En mijn ingegroeide nagel van de grote rechterteen voelde ik ook al niet meer. De Belgische Pommelien (leuke naam, ze zou de zus van Flipje kunnen zijn) verhielp mijn kleine kwalen. Haar optreden deed wonderen. Ik danste uitbundig (nou ja, op mijn manier dan) mee met de handenzwaaiende meiden, de jongens leken me in de minderheid, om me heen. Alsjeblieft, Ik ging uit mijn dak! Niet te geloven. Dat was andere koek dan rummikubben.
De volgende dag wurmde ik me weer tussen de opgeschoten jeugd met soms wel heel erg opvallende tattoos. Toen liet de op en neer springende Bente mij nog swingender dan Pommelientje naar haar populaire pijpen dansen. Dat ik dat nog kon! Het voelde alsof ik in die megatent een ander mens was geworden. Trots op mezelf liep ik in de avond door het betrekkelijk rustige Tiel huiswaarts. Makkelijk ging dat niet. Rustig aan, mijn spieren lieten zich gelden en mijn oren zaten nog vol Appelpopgedruis. Maar dat kon de pret niet drukken.
Want ik besefte; wat heeft dat gigantische evenement Appelpop ons, jong en oud, veel plezier geschonken. Plezier dat we zo hard nodig hebben in deze sombere tijd, die van geweld, leugens en onzekerheden aan elkaar hangt. En ik weet nu al; ik ben vast van plan volgend jaar weer te gaan. Appelpop, wat knap je daar van op.
(reacties: jbeijer@upcmail.nl)
Jan Beijer
