Column: ‘Kunststukjes’
Column
Een verre vriend, die jarenlang in de Betuwe woonde, belde me. Of ik miljonair was geworden in de Postcodeloterij. Nee, dat geluk is aan mijn deur voorbij gegaan. Loterijen zijn mij nimmer gunstig gezind geweest. Ik heb ooit een handzaag gewonnen bij een verloting in het clubhuis van Theole. En een varkensrollade bij een winterse draaiavond, ik twijfel of het in Echteld of in Zoelen was. Daar is het bij gebleven. Mijn vriend was ook nieuwsgierig naar Buren, waar hij vroeger zo graag naartoe fietste.
Is het Oranjestadje nog altijd zo mooi, wilde hij weten. Is de gemeente wel zuinig genoeg op al die fraaie monumenten? Veel
Is het Oranjestadje nog altijd zo mooi, wilde hij weten. Is de gemeente wel zuinig genoeg op al die fraaie monumenten?
Burenaren denken van niet, reageerde ik. Vooral de aangekondigde verkoop van het oude raadhuis, is bij veel Burenaren in het verkeerde keelgat geschoten. Zelfs Fred Eggink, de stadsdichter van Buren, heeft zich er behoorlijk pissig over gemaakt. Het houdt de gemoederen nog altijd bezig. Net als het plotseling opstappen van de Tielse burgemeester Frank van der Meijden, die niet uit de voeten kon met de bestuurscultuur in Tiel en die het hier maar dertien maanden volhield.
Mijn vriend had erover gelezen, maar veel wijzer was hij daar niet van geworden. Weten jullie daar in Tiel eigenlijk wel waarom die populaire bestuurder het niet zag zitten, zo was zijn vraag. Ik moest hem het antwoord schuldig blijven. Het is het geheim van Tiel, niemand weet daar het fijne van. Het is een gesloten boek, dat nooit open is geweest. De mensen zijn er niet over geïnformeerd.
Mijn vriend vond het allemaal maar vreemd. Misschien is de moed Frank wel in de schoenen gezonken, zo veronderstelde hij. Of werden hem soms te veel zaken in de schoenen geschoven, dat zou ook kunnen. Wie het weet mag het zeggen. Zijn kortstondige ambtsperiode in Tiel begon overigens wel met schoenen. Bij zijn installatie bood de enthousiaste gemeenteraad hem een paar sneakers aan. Als een symbolische aansporing om flinke stappen te zetten, vooral wat de aanpak van de criminaliteit betreft. Het waren geen gewone schoenen, nee, kunststukjes, speciaal gemaakt voor de burgemeester en gedecoreerd met de skyline van Tiel. Vorig jaar droeg hij ze met trots tijdens de Nieuwjaarsreceptie. Ik weet niet of hij ze nu nog wel eens aantrekt. Als ik in zijn schoenen stond, zou ik dat niet doen, hoe mooi die sneakers ook zijn. Waarom niet? Die schoenen zullen wel wringen.
(reageren: jbeijer@upcmail)
Jan Beijer
