De bult
Column
Column: De bult
Er was iets raars op mijn been gegroeid. Een vreemde bult met merkwaardige kleuren; roze en blauwachtig. De dermatoloog in het ziekenhuis twijfelde geen moment. Dat ding haalde ze direct weg. En een verdacht plekje er vlakbij eveneens. Een half uur later liep ik naar huis. Zonder bult. Wel met een stel hechtingen en een stevig drukverband, bedekt met een forse eilandpleister. Een week later kreeg ik te horen wat de patholoog over de bult gerapporteerd had. Niet best.
Ik werd overvallen door termen als uitzaaiingen, agressiviteit en hormoontherapie. De moed zonk mij in de schoenen. Er volgde een afspraak met een oncologisch chirurg, die diverse behandelplannen met me doornam. Ik ging me ziek voelen. “En met die column hou ik op. Mijn hoofd staat er niet meer naar”, zei ik resoluut tegen mijn vrouw. Want ik mag dan in mijn doen en laten een hele kerel lijken, emoties hebben mij al snel te pakken. Het wachten was nu op de uitslag van een scan, die mijn hele lijf met radioactieve vloeistof op uitzaaiingen zou afspeuren.
Het wachten was nu op de uitslag van een scan, die mijn hele lijf met radioactieve vloeistof op uitzaaiingen zou afspeuren.
Na een week was ik aan de beurt. Een jonge verpleegkundige schoof mij met geruststellende woordjes het apparaat in. Piekerend lag ik in die tunnel. Het zal toch niet, dat ik……., dacht ik, terwijl ik eigenlijk niet eens wist wat ik precies dacht. In de dagen na de scan liep de spanning op. Om mijn gedachten te verplaatsen probeerde ik zo veel mogelijk te doen wat ik altijd deed. De column schrijven bijvoorbeeld. Ik ging toch weer aan de gang. Met moeite. De letters dansten over mijn beeldscherm. Ik maakte fouten, die attente lezers in de gaten kregen. Mijn omgeving, die ik verteld had wat er met mij aan de hand was, leefde met me mee en sprak me moed in.
Toen belde de chirurg. Goed nieuws. Er was niets verontrustends op de scanbeelden te zien. Het voelde als een mirakel. Waar had ik dit goede nieuws aan te danken? Aan de familie en vrienden, die beloofd hadden om voor mij te bidden? Hoe dan ook, hun gebed was kennelijk verhoord. Zij hadden hun opperwezens, (zowel protestants, katholiek als islamitisch), niet voor niets aangeroepen. Of daar een verklaring voor is? Nee, dat niet. Maar ik vermoed dat de hogere machten daarboven in goed overleg samengewerkt hebben om mij een handje te helpen. Samenwerken, overleggen, dat zouden we hier op aarde ook meer moeten doen.
(reageren: jbeijer@upcmail.nl)
Jan Beijer
