Alblasserdamse familie viert voor vijftigste keer samen herfstvakantie

• Link ophalen

  Gekopieerd

Maak ons je Google-favoriet!

Alblasserdam – Ze zijn misschien wel de gezelligste familie van Alblasserdam: de broers en zussen Groenendijk, hun nazaten en aanhang. Ze vieren niet alleen verjaardagen en barbecues samen; ze gaan ook al een halve eeuw met elkaar een week weg in de herfst.

Met zijn zevenen zitten ze om de tafel in de ruime woonkamer van Eef (83) en Coby (81) Groenendijk: (schoon)kinderen en een kleinkind die allemaal alweer uitkijken naar de volgende herfstvakantie. Hun namen: Mark Baan (20), Diana Verveer (60), Annemieke Baan (53), Kees van Wijnen (81), Pieta van Wijnen (75).

Op verjaardagen met vier broers en drie zussen werd er voor de grap wel eens gezegd: zullen we met elkaar in één huis gaan wonen?

Idee op verjaardag

De eerste gezamenlijke herfstvakantie vond plaats in het najaar van 1976, in Maarn. Het idee ontstond op een verjaardag. Pieta: “Ik denk dat ik dat bedacht had. Op verjaardagen met vier broers en drie zussen werd er voor de grap wel eens gezegd: zullen we met elkaar in één huis gaan wonen? Toen ontstond het idee om met elkaar een week weg te gaan.”

Oudere generatie

De familie was nog wat minder uitgedijd destijds: terwijl er de laatste jaren ongeveer vijftig familieleden meegaan, waren het er toen ‘een stuk of twintig’. Kees: “Maar de groep is ook wel eens groter geweest dan vijftig. Van die eerste week zijn nog zeven familieleden in leven: Eef en Coby, Wijnie, Pieta en Kees, Ada en Arja.” Diana: “Het is confronterend dat de oudere generatie wegvalt, de mensen die er vanaf het begin bij waren.”

Altijd bos

De traditie bestaat zelf ook weer uit tradities. Annemiek: “Er moet altijd bos zijn. We gingen in voorgaande jaren naar onder andere de Veluwe, Drenthe, Brabant en de Achterhoek.” Eef: “En Limburg.” Pieta: “We wandelen altijd veel. En na de ochtendwandeling drinken we koffie met elkaar. En we kaarten.”

Grote debatten

Was er in die vijftig jaren nooit wrijving? Annemieke: “Iedereen heeft zijn eigen huisje. Doordat elk gezin in een eigen huisje gaat, houden we het zo lang vol.” Eef: “Het gebeurt meerdere keren dat we het niet eens zijn over iets, maar we kunnen goed relativeren. We hebben wel grote debatten, maar nooit ruzie.” Pieta: “Debatten hebben we ook met verjaardagen. En we doen ook elk jaar een barbecue.”

Debatten tijdens verjaardagen konden soms heftig zijn, maar er waren geen ruzies

Borrel

Ze vinden het typerend voor hun familie dat ze een eenheid zijn. Eef: “Het is nooit voorgekomen dat iemand niet meer bij een ander familielid kwam.” Pieta: “We zijn nooit weggebleven voor iets en we houden verjaardagen altijd bij.” Diana: “Debatten tijdens verjaardagen konden soms heftig zijn, maar er waren geen ruzies.” Coby: “Na zo’n debat dronken we een borrel en was het weer over.” Eef: “We respecteren elkaars mening.”

Opgesplitst

Er bestond nooit twijfel over of de gezamenlijke vakantie door zou gaan. Pieta: “Ik heb geen jaar overgeslagen.” Coby: “Wij zijn niet elke keer meegeweest. De samenstelling is wel eens anders.” Diana: “We zijn ook wel eens opgesplitst, omdat we er bij de keuze voor de bestemming niet uit kwamen. De ene groep ging naar Leersum, de andere naar America in Limburg.”

Vroeg boeken

Aanvankelijk vond het vooroverleg vooral tijdens verjaardagen plaats. Mark: “Tegenwoordig overleggen we via Whatsapp, vaak al in november van het voorgaande jaar.” Annemieke: “Je wilt vroeg boeken, zodat je huisjes kunt reserveren die bij elkaar staan. Dat wordt steeds moeilijker en het is duurder geworden.”

Bingoprijsjes

Als het gaat over de activiteiten sommen ze van alles op: een pubquiz, bowlen, kaarten, een zeskamp, bingo, volleyballen en uit eten gaan. Coby: “Voor de bingoprijsjes verzamelen we het hele jaar allerlei rommel.” Mark: “Twee jaar terug heb ik een heel lelijk overhemd gewonnen. En een mannentasje.” Pieta: “Ik won wel eens een klok die het niet meer deed.”

Dat vind ik altijd het leukst: lekker met zijn allen aanschuiven

Eenheid

Gevraagd naar hun mooiste momenten zegt Pieta: “Het volleyballen vond ik altijd het leukst. Dat doe ik graag en fanatiek.” Coby: “Elke ochtend om half elf verzamelen om te wandelen. Dat doen we nog steeds. En daarna koffie in een van de huisjes.” Kees, met een lach: “”En na de koffie de schnaps of een wijntje.” Diana: “Dat vind ik altijd het leukst: lekker met zijn allen aanschuiven.” Eef: “En de gesprekken met elkaar tijdens het wandelen. Je loopt even met die en dan weer met die.” Kees knikt. “Het met elkaar optrekken, de eenheid, dat vind ik geweldig.” Pieta: “Oud en jong, het is altijd goed.”

Verstoppertje met zaklampen

Voor Annemieke springt onder andere het vrouwenkaarten eruit. “En ik vind het bijzonder dat onze kinderen de kinderen van mijn nichten en neven kennen. Ze gaan allemaal goed met elkaar om.” Pieta: “Vroeger gingen we ’s avonds klaverjassen. Soms in de kantine van de camping als de huisjes te klein waren.” Eef: “Elke middag is iedereen vrij. Het is leuk om dan thuis te komen en naar elkaars huisjes te lopen, met deze en gene te praten.” Mark: “Vroeger vond ik het verstoppertje spelen het leukst, in het donker met zaklampen, en het voetballen. Tegenwoordig het kaarten met de ouwe vrouwen.”

Volgende generatie

Inmiddels gaan er al jaren vier generaties mee. Van de eerste generatie leven nog drie personen, van wie er één meegaat. Er zijn nog vijf kinderen in de basisschoolleeftijd, vijf tieners en tien twintigers. Nu de stamboom steeds verder uitwaaiert, is de toekomst van de gezamenlijke weken onzeker. Diana: “Gaat een volgende generatie dit nog volhouden? Ze gaan steeds verder uit elkaar wonen.” Mark: “Als je dit aan mij vraagt, moet ik denk ik ‘nee’ zeggen. We kunnen het heel goed met elkaar vinden, maar buiten de herfstvakanties om zien we elkaar niet, als achterneven en -nichten.” Diana knikt. “Annemieke en ik zijn nichten, jij ben al een achterneef.”

Als ik over onze familieweken vertel, zeggen anderen altijd: hoe is het mogelijk

Geen keus

Op 16 oktober reist dit jaar in ieder geval nog een gezelschap van bijna vijftig familieleden af naar Hattem. Annemieke: “Daar hebben we twaalf huizen gereserveerd.” Pieta: “Als ik over onze familieweken vertel, zeggen anderen altijd: hoe is het mogelijk.” Annemieke: “Iedereen keek en kijkt er altijd naar uit. En alles wat aantrouwt heeft geen keus: ze moeten gewoon mee.”