Jonathan Leeuwis haalt droombaan binnen: boswachter in de Biesbosch

REGIO • Met de overstap naar de Biesbosch speelt Jonathan Leeuwis (26) sinds kort in de eredivisie van de Nederlandse natuurgebieden. De inwoner van Bleskensgraaf brengt daar zijn passie voor de natuur over aan jong en oud. 

Op zoek naar een welsprekend voorbeeld van het feit dat tijd doorbrengen in de natuur goed is voor je humeur en je energieniveau? Ga dan eens langs bij Jonathan Leeuwis. Blijmoedig, gedreven, energiek en opgetogen zijn bijvoeglijke naamwoorden die naadloos bij hem passen.

Zéker omdat hij dit jaar ook zijn droombaan wist binnen te slepen: als boswachter publiek de verbinding leggen tussen de natuur en de bezoekers van Biesbosch. “Dit is zo waanzinnig. Elke dag word ik nog overweldigd door de ongelofelijke dynamiek en soortenrijkdom die ik tegenkom. Als zoetwatergetijdengebied is de Biesbosch vrijwel uniek in Europa. De werking van eb en vloed zorgt ervoor dat het bijna elke seconde weer anders is.”

Scoringsdrang
Als klein jochie was Jonathan al van het slag dat altijd buiten speelde. Zijn grootouders namen hem op basis van een boekje van Natuurmonumenten mee naar natuurgebieden in het hele land, zijn ouders leverden ook een bijdrage aan de liefde voor wat groeit en bloeit.

“Het grappige is dat mijn vader alles weet van vogels en planten, terwijl mijn moeder het gewoon heel mooi vind. Als vogelaar heb ik een tijd een scoringsdrang gehad. Daar ben ik gelukkig grotendeels vanaf. Nu geniet ik ook volop van algemene planten en vogels. Een fuut, daar kan ik met mijn verrekijker zo een half uur naar kijken.” 

Vogelgeluiden
Bij het maken van de foto’s bewijst hij dat. Focussen op het fototoestel is lastig, want elke keer hoort hij vogelgeluiden en draait zijn hoofd, inclusief verrekijker, snel even die kant op. Even kijken naar het vogeltje legt hij op een geheel eigen manier uit. Jonathan is zich ervan bewust. Met een brede lach: “Zeker als er filmopnamen gemaakt worden, is dat wel een probleem.”

Aan bezoekers van de Biesbosch vertelt hij als een groene zendeling met liefde en gedrevenheid de verhalen achter de flora en fauna. “Ik neem hen graag mee in de verwondering die ik ervaar als ik in de natuur ben. Veel mensen zitten een groot deel van de dag binnen. Zij weten wel dat er natuur is, maar wij willen die kennis van het hoofd naar het hart brengen.”

Wetenschappelijk bewezen
Hij vervolgt: “Door de natuur te leren kennen, ga je ervan houden en waar je van houdt, daar ben je zuinig op. Daarnaast is het wetenschappelijk bewezen dat in de natuur zijn goed is voor je gezondheid, fysiek en mentaal. Dat je daarvoor niet duizenden kilometers hoeft te reizen, realiseren steeds meer mensen zich. In onze directe omgeving is nog zoveel prachtigs te ontdekken.”

“Wat daar zeker bij meehelpt zijn de natuurfilms die de afgelopen jaren gemaakt zijn in Nederland. Over de Oostvaardersplassen, maar met bijvoorbeeld ‘De Wilde Waard’ ook over de Alblasserwaard. Ze openen de ogen voor onze eigen natuur.”

Depressie
Boswachter worden, dat wilde hij al op de basisschool. Die zekerheid werd ondergraven op de middelbare school. Zijn liefde voor de natuur bleek een reden om hem te pesten. Zo ernstig, dat Jonathan in een depressie belandde. “Ik ben heel dankbaar dat ik daar overheen gekomen ben. Dat ik nu als boswachter werk, zie ik als het terugpakken van wat ze in mijn tienerjaren van mij geroofd hebben. Ik had je voor gek verklaard als je ten jaar geleden tegen me had  gezegd dat ik groepen rond zou gaan leiden. Nu doe ik niets liever.”

Als leerling bij Staatsbosbeheer solliciteerde hij een jaar of zes geleden intern naar de functie van boswachter publiek in Rottemeren-Bentwoud, twee uitgestrekte natuurgebieden boven Rotterdam. “Dat was puur om een plek als boswachter binnen te halen. Maar het bleek een gebied met heel veel mogelijkheden, relatief onbekend bij de omliggende plaatsen. Het was een mooie uitdaging om dat onder de aandacht te brengen en te laten zien hoe veel er te vinden is, zo dicht bij huis.”

Sinterklaas
Maar de kans om de overstap naar de Biesbosch te maken liet de Bleskensgraver niet lopen. Tienduizend hectare natuur die hij zelf mag ontdekken én aan anderen mag laten zien; voor Jonathan voelt het elke dag als Sinterklaas.

“Als boswachter publiek ontvang ik allerlei groepen om hen rond te leiden, van schoolklassen tot bedrijven. Ik houd me bezig met het bijhouden van de social media en zit er het nodige kantoorwerk vast aan deze functie. Maar zelfs als ik op mij bureaustoel zit en naar buiten kijk, zie ik zeearenden voorbijvliegen en reeën langslopen. Aan ons als boswachter publiek in de Biesbosch is de mooie taak opgelegd om de balans te zoeken tussen het verwelkomen van bezoekers en het beschermen van de rust voor de dieren. Mooier dan hier gaat het niet worden.”

Pensioen
Dan rijst wel de vraag: Jonathan is nu 26 en moet nog een ruime veertig jaar voordat hij met pensioen gaat. Als dit al als zijn droombaan geldt, piekt hij dan niet te vroeg? Lachend: “De Biesbosch is zó groot en uitgestrekt en er zit zóveel ontwikkeling in; ik kan me niet voorstellen dat ik me hier ooit ga vervelen.”