Chauffeur Anneline is gewend aan mannenwereld

GOUDRIAAN • Anneline den Boer (23) uit Goudriaan is jong, tenger en klein van stuk. Feilloos stuurt ze enorme vrachtwagens en kranen over smalle en drukke wegen.

Anneline hoort bij de ongeveer vier procent vrouwelijke vrachtwagenchauffeurs die ons land telt. Voorop haar vrachtwagen liet ze een tekst plakken: ‘Klein maar dapper’. De letters zijn zwart. “Het moet ook weer niet teveel opvallen”, zegt ze lachend. Hoe lang is ze eigenlijk? Ze pakt haar ID-kaart en zoekt het op. Eén meter 64. In de kantine van het loonbedrijf van haar vader, Bram den Boer, legt ze uit waarom ze besloot chauffeur te worden.

Met vader mee
“Als kind liep ik na schooltijd altijd op het bedrijf van mijn vader. Vanaf mijn veertiende ging ik vaak met mijn vader mee naar klusjes. Vond ik leuk. Ik stond erbij als hij met een graafmachine aan het werk was, of ik hielp om met laser te meten tot hoe hoog we grond moesten storten met onze kieper. Op een gegeven moment ga je van school af en ga je gewoon het bedrijf in.”

Tractorrijbewijs
Bij nader inzien was het toch niet meteen een uitgemaakte zaak. “Op de Gomarus in Gorinchem heb ik eerst de richting handel en verkoop gedaan. Ik liep stage in supermarkten, maar dat vond ik helemaal niks. Op mijn zestiende besloot ik hier te gaan werken, toen ben ik de opleiding ‘Groen, grond & infra’ gaan doen op het Wellantcollege in Houten.” In hetzelfde jaar haalde ze haar tractorrijbewijs. In Goudriaan en omgeving zagen mensen vanaf dat moment regelmatig een klein roodharig meisje voorbij rijden, in enorme landbouwmachines.

Haakarmsysteem
Op haar achttiende haalde ze haar rijbewijs B. “Mijn vader zei toen: ‘Je moet ook je vrachtwagenrijbewijs gaan halen’. Ik zei: dat kan ik toch niet. We hebben een haakarmsysteem op de vrachtwagens. Met dat systeem moet je ervoor zorgen dat de bak recht op het chassis komt en ik dacht dat dit veel te lastig zou zijn voor mij.” Ze liet zich overhalen om eerst maar eens theorie-examen te doen en daarna verder te kijken. “Ik haalde het en ben toen toch maar verder gegaan. Nou vind ik het zo leuk dat ik er dagelijks op rij. Ook met aanhanger.”

Enige vrouw
Zowel in het bedrijf van haar vader als op werkplekken bij klanten is ze altijd de enige vrouw. Dat was in haar klas in Houten ook al zo. “Ik heb er geen moeite mee. Door de jongens op school werd ik in de groep opgenomen. Als je hier werkt heb je ook weinig met vrouwen te maken. Ik ben gewend aan een mannenwereld. Als ik bijvoorbeeld een bouwput moet uitgraven eet ik met de bouwvakkers in de keet. De meeste mannen zijn het gewend dat ik kom, ze vinden het volgens mij wel leuk.”

Rupskranen
Meer dan dertig gemotoriseerde machines staan er in de loodsen van haar vader. Met een schittering van trots in haar ogen: “Ja, ik kan op alle machines rijden en ze bedienen. Rups- en wielkranen, shovels, trekkers, vrachtwagens en dumpers. En dan nog de kiepers en wagens die achter de trekkers horen.”

Knap
Anneline geniet van de afwisseling. “Ik vind het leuk om met machines bezig te zijn, verschillende mensen te ontmoeten, op bouwplekken en bij particulieren te komen. In de zomer maak ik hooi- of kuilgrasbalen en help ik met maaien.” Wat voor reacties krijgt ze van klanten en andere loonwerkers? Ze blikt verlegen opzij, glimlacht. “In het begin kijken ze verbaasd. Als ik wegloop hoor ik mensen soms tegen elkaar zeggen: ‘Er rijdt gewoon een meisje op die vrachtwagen’. Daar stoor ik me niet aan, de meeste mensen vinden het wel leuk. Ik hoor vaak: wat knap dat je dit doet.”

Riool verstopt
“Sommige klanten bellen speciaal voor mij, omdat ze het leuk vinden dat ik op de vrachtwagen rij. ‘Kan je dochter dat effe regelen?’ vragen ze dan. Vanochtend had een klant een verstopping. Die man zei: ‘Je dochter moet maar komen want die weet precies hoe het moet’. Ik ging vroeger altijd mee bij verstoppingen, daar leerde ik van. Maar ik doe hoofdzakelijk transport; het vervoer van materialen, kranen en containerbakken naar allerlei plekken in het midden van Nederland.”

Aan tafel
Bijna het hele gezin werkt in het loonbedrijf. “We zijn met vier kinderen thuis. Twee jongens en twee meiden. Mijn broer Leon en mijn jongere broer Herbert werken ook hier. En mijn vader. Een neef werkt op kantoor. Bij ons aan tafel gaat het vaak over het werk. Mijn moeder vraagt weleens of we het ergens anders over kunnen hebben.”

Woordzoekers
Ook op zaterdagen is Anneline vaak op het bedrijf te vinden. “Ik help met opruimen, was een vrachtwagen of trekker. Hobby’s? In mijn vrije tijd kijk ik graag naar transportfilmpjes op YouTube, van vloggers die over hun vrachtwagen vertellen. Of ik maak woordzoekers.” Als ze droomt over haar toekomst ziet ze zichzelf achter het stuur van een vrachtwagen. “Met mijn broer Herbert heb ik weleens gesproken over het overnemen van het bedrijf later.”