Marrie Bikker woont al 104 (!) jaar in Lexmond: ‘Ik zit echt niet altijd thuis hoor’

Lexmond - Marrie Bikker–De Jong vierde op 17 november haar 104de verjaardag en daarmee is ze de op één na oudste inwoner van Vijfheerenlanden. Samen met haar blikken we terug op meer dan een eeuw wonen in Lexmond.

In haar zelfstandige woning vertelt mevrouw Bikker over haar leven in Lexmond. Op haar negentigste verhuisde zij naar dit appartement. Het grootste deel van haar leven woonde zij op een boerderij, maar dit plekje bevalt haar erg goed. “Ik heb het hier zó naar mijn zin” zegt ze. “Alles is gelijkvloers, vloerverwarming zit erin, ik heb mooi uitzicht en woon aan de zonkant, dat wilde ik graag.”

Lexmond

Mevrouw Bikker is geboren en getogen in Lexmond. Ze groeide op op een boerderij. Vanaf de boerderij aan de dijk ging ze lopend naar de lagere school. Die school staat er niet meer. Het is nu een brede school, die schuin achter de boerderij staat waar ze vroeger met haar gezin woonde.

Haar jeugd bracht ze door op de grens met Vianen, waar ze met haar haar ouders op de boerderij woonde. Samen met haar vier zussen en haar broer hielp ze haar ouders met koeien melken en kaas maken. “Nou ja, dat kaas maken dat deed mijn vader dan. Ik hielp met schoonmaken. Daar was veel werk aan.”

‘40-‘45

Ze herinnert zich nog best veel van de oorlog. Ze was 18 toen het begon. Zo weet ze nog goed dat de vliegtuigen overvlogen - via de Lek, op weg naar Rotterdam, waar de mariniers zaten. Hun boerderij was een van de weinigen waar Duitse soldaten verbleven. Ze sliepen bij hen in de stal. Totdat de koeien op stal gingen in september, toen vertrokken ze.

De onderofficier is later nog een keer teruggekomen. De knecht die op hun boerderij meehielp was soldaat en ging naar de Peel. Mevrouw Bikker en haar zussen hielpen haar vader in die tijd op de boerderij met het melken van hun vijftien koeien. Haar vader was naast boer ook wethouder en in de laatste oorlogsjaren locoburgemeester van Lexmond. De burgemeester zat op dat moment ondergedoken.

Huwelijk

In de jaren 50 ontmoette ze haar man Herbert Bikker uit Achthoven. Nadat ze trouwden gingen ze naar Helsdingen, waar ze introkken bij een oom. Ook toen was het lastig om een woning te vinden. Ze woonden er van 1956 tot 1960. Mevrouw Bikker deed het huishouden voor haar oom en meneer Bikker zat in de veehandel. Hij vervoerde vee en had zelf ook varkens, koeien, kippen en later ook schapen.

In de jaren 60 verhuisden ze naar de Lekdijk. “Een mooie locatie met vroeger alleen maar weiland erachter. Nu zijn er allemaal huizen achter gebouwd”, vertelt mevrouw Bikker. “Er is zoveel veranderd sinds die tijd.”

Tien jaar nadat ze er gingen wonen, kochten ze dit huis aan de Lekdijk. Hier hebben ze jaren gewoond. Toen haar man wat slechter ter been werd, werd de boerderij overgenomen door dochter Anneke en is er een bungalow achter de boerderij gebouwd, waar ze nog samen hebben gewoond. Meneer Bikker overleed kort daarna. Na 38 jaar huwelijk is mevrouw Bikker nu alweer 31 jaar op zichzelf.

Ouderlijk huis

De boerderij van haar ouders werd voortgezet door haar broer. In 1969 brak er, door kortsluiting, brand uit. Het was een zondag. Om 12.00 uur hoorde ze de klokken luiden en ze vroeg zich af wat er aan de hand was. Het bleek haar ouderlijk huis te zijn. Alle koeien kwamen om doordat ze stikten in de rook. Op dezelfde plek is weer een nieuwe woning met een stal gebouwd. “Ze zeggen wel eens: in de brand uit de brand”, lacht ze. Tegenwoordig zit er een zorgboerderij in het pand.

“En we hadden natuurlijk hele strenge winters” herinnert ze zich. “Er lagen meters sneeuw, heel de winter, van december tot maart.” De dijk was onbegaanbaar, die was toen nog van grind. Het lukte amper om het lange pad naar de dijk toe schoon te houden. Zodra het stuifsneeuw weer op het pad kwam, was het niet meer begaanbaar. “Het was zo koud, mijn man is zelfs eens met de auto over de bevroren Lek gereden”, vertelt ze. “Gelukkig mocht ik toen wel schaatsen op zondag.”

“Wij hadden toch wel een ruime opvoeding, we mochten veel. We gingen naar het zangkoor en naar de meisjesvereniging. We breiden daar bijvoorbeeld sokken voor arme gezinnen”, legt ze uit. “Ik had een vriendin in Vianen, toen ik wat ouder was. Zij was naaister in Vianen en ik hielp haar daar vaak mee. Ze maakte jurken, ik zette die samen met haar in elkaar. Ze is wel 50 jaar mijn vriendin geweest”, vertelt ze. “Ook deed ik huishoudelijk werk bij mijn grootouders.”

Nog volop actief

En ook nu nog onderneemt mevrouw Bikker van alles. Ze gaat twee keer in de maand naar de Open Eettafel. Met zo’n veertig mensen eten ze warm en doen ze een potje bingo. Dinsdag en vrijdag gaat ze naar de dagbesteding Zorg en Doen, waar zij creatieve dingen doen met elkaar.

“Zoals laatst, zijn we met Kerst bezig geweest”, vult ze aan. “Het is niet zo dat ik thuis zit altijd, hoor” zegt ze. Zondag gaat ze in Vianen naar de Grote Kerk. “Ik ben altijd in Vianen naar de kerk gegaan. Vroeger ging ik op de fiets, maar dat gaat nu niet meer”, lacht ze.

104

Er is veel veranderd in Lexmond. Veel nieuwe woningen zijn in de jaren bijgebouwd. Sommigen zijn zelfs alweer afgebroken. De kaasboer is er niet meer, de slager niet. “Er waren hier vijf bakkers, eentje was zelfs familie van mij” zegt mevrouw Bikker. “Nu is er niet één bakker meer.”

“En dan ben je 104”, verbaast ze zich. Burgemeester Sjors Fröhlich feliciteerde haar ook dit jaar weer persoonlijk. En als het aan mevrouw Bikker ligt, komt hij volgend jaar weer.

Kirstin van den Berg