Terug in Georgië: angst, armoede en een sprankje hoop dankzij Lexmond

19 december 2025, 17:34 Nieuws

Lexmond - Ruim een half jaar nadat het Georgische gezin dat in Lexmond onderdak vond noodgedwongen terugkeerde naar hun thuisland, kijkt het gezin terug op een periode vol onzekerheid, hoop en doorzetten. De familie, vader Lasha, moeder Tamari en hun twee kinderen, leeft inmiddels weer in Georgië. Maar de realiteit daar blijkt zwaar. Dankzij de steun van Nanda en Luuk Oevermans uit Lexmond lukt het ze echter om stap voor stap te werken aan een nieuw bestaan.

Het was op 19 mei dat het gezin op Schiphol werd overgedragen aan de marechaussee. Hun asielaanvraag werd afgewezen en daarmee viel het doek voor hun hoop op een veilig leven in Nederland. Het vertrek ging gepaard met veel emoties.

“Toen we terugkeerden naar Georgië waren we erg emotioneel. We vreesden hoe we hier verder zouden moeten leven” laat de familie weten. “Zonder de vastberadenheid van Nanda en haar familie om ons gezin te helpen zouden we hier in een heel moeilijke situatie terecht zijn gekomen.”

Van hostel tot noodwoning

De eerste weken na aankomst waren ronduit zwaar. De familie sliep enkele nachten in een flatje in een voorstad van Tbilisi, maar dit was ver van familie. Ze schreven zich in voor een noodwoning, die verrassend snel werd toegewezen.

“Maar we zijn alweer teruggekeerd naar tijdelijke huisvesting” vertelt de familie. “Een noodopvang die ons nieuwe huisvesting belooft, maar we weten niet wat er zal gebeuren als deze jaren aanhouden.”

Volgens Nanda was het voor het gezin essentieel om überhaupt ergens te kunnen beginnen. “Ze hebben van het geld van de inzamelingsactie die wij hebben gevoerd bedden en dekbedden kunnen kopen” zegt ze. Voor de moeder van het gezin is zelfs dat bijna niet te bevatten. “Ze kan het soms niet geloven dat ze het warm hebben” vertelt Nanda.

De crowdfunding die in Lexmond werd opgezet bleek van grote waarde. Nanda: “We kunnen ze de winter doorhelpen met geld voor voedsel en school, vijf euro per dag. Maar we zouden zo graag de kinderen kunnen verzekeren dat ze blijvend naar school mogen.”

Kinderen terug naar school

In september konden de kinderen weer naar school. Gemakkelijk ging dat niet. Ze hadden een achterstand door de jaren van vluchten. “Ze hebben het best pittig” vertelt Nanda “maar ze doen het goed.”

Toch is het dagelijks leven verre van zorgeloos. Door de sociale en politieke situatie in Georgië moet moeder Tamari haar kinderen iedere dag met de bus naar school begeleiden. “Omdat er kans bestaat op ‘kindkidnapping’” legt Nanda uit.

De familie zelf verwoordt het nog indringender: “We voelen ons niet echt veilig. Het is een dagelijkse angst. Mensen beperken hun vrijheid van meningsuiting vanwege de Russische overheid. In Nederland hadden we die angst niet.”

De verschillen tussen Nederland en Georgië worden dagelijks gevoeld. “Het leven in Nederland en het leven in Georgië zijn radicaal anders. Pas als je het met eigen ogen ziet, begrijp je het verschil.”

Een voorzichtig begin

Vader Lasha probeert ondertussen een nieuw bedrijf op te bouwen als timmerman. Dat was jarenlang onmogelijk in Georgië, maar nu heeft hij met steun uit Nederland eigen gereedschap en een werkruimte. Het begin is er: “Mensen melden zich hier en daar aan voor bestellingen” vertelt hij. Toch blijven er grote obstakels, onder meer doordat er geen bezorgservice is en bestellingen daarom soms worden geweigerd.

Angst, maar ook vastberadenheid

De steun vanuit Lexmond blijft onveranderd. Nanda en Luuk stuurden recentelijk nog kledingpakketten op, omdat warme kleding in Georgië ontzettend duur is, en ze hebben wekelijks contact. Die steun wordt diep gevoeld door het gezin.

“Dankzij Nanda hoeven we ons geen zorgen te maken over eten” zegt de familie. “Maar we willen zo graag zelf een toekomst creëren voor de kinderen, zonder hulp nodig te hebben. Ze mogen in de toekomst niet net als wij eindigen. Ik wil niet dat onze kinderen in constante angst leven.”

Herinneringen aan Nederland

Ondanks de moeilijke omstandigheden in Georgië is er warmte wanneer het gezin terugdenkt aan hun tijd in Nederland. Vooral de kinderen missen hun klasgenootjes uit Nederland. “We willen graag alle mensen bedanken die ons geholpen hebben” zegt de familie. “Vooral de klasgenootjes, mijn kinderen zullen ze allemaal voor altijd herinneren.”