Column Jawoord

Het leukste feest van de Betuwe komt eraan.

Op 10 en 11 juli staat Oranjestad Buren helemaal in de sfeer van de zestiende eeuw met als hoogtepunt het uit 1551 daterende huwelijk van Willem van Oranje en Anna van Egmond, dat dan wordt nagespeeld in de Sint Lambertuskerk. Een bijzonder historisch huwelijk met veel pracht en praal. Zo bijzonder heb ik het in de lange reeks van jaren dat ik ambtenaar van de burgerlijke stand ben geweest, nog nooit meegemaakt. Wat zou ik dat huwelijk graag ingezegend hebben. Maar ja, er zijn betere kandidaten dan ik. Ik ben geen Burenaar en bovendien slechts een bejaarde columnist, misschien wel een oude brompot, die je beter achter de laptop kunt zetten dan op de planken van het amateurtoneel. Door dat aanstaande Oranjehuwelijk denk ik de laatste tijd vaak terug aan al die bruidsparen die ik (meestal in het Tielse Ambtmanshuis) in de echt heb verbonden. Niet in historische kledij, maar in een toga die niet bij mijn lange benen paste. Je zag mijn broekspijpen er nogal komisch onderuit steken. De gemeente beweerde geen geld te hebben voor een exemplaar van mijn maat. Dus heb ik altijd voor schut gestaan in de trouwzaal.

Ik zie nog allerlei trouwzaal-tafereeltjes voor me. De bruidegom is samen met zijn moeder naar Blijdesteijn in Tiel geweest om daar een flitsend trouwpak te kopen. De bruid heeft zich in een popperige trouwjurk gehesen met een te laag decolleté en dus met te veel inkijk. De moeders zijn naar de kapsalon geweest, waar hun haar is omgetoverd tot opvallende coupes, die je zelden ziet. Zo zag ik een kapsel dat veel weg had van een te vol gestapelde hooiberg. Als het jawoord is gegeven en ik mijn taak als ambtenaar volbracht heb, wordt er gekust, omhelsd en zie je traantjes biggelen. Dat het met jullie samen nog heel lang goed mag gaan, is mijn wens voordat ik afscheid neem van het kersverse bruidspaar. Die wens komt niet altijd uit. U hebt mij toch getrouwd, zo sprak een vrouw mij onlangs op straat aan. Ik knikte en zij keek er treurig bij. Het huwelijk had nog geen maand stand gehouden, vertrouwde ze me toe. “We zijn gescheeje.” Ja, en wat moet je dan zeggen als trouwambtenaar die zijn best heeft gedaan? Scheiden doet lijden, maar als je op z’n Betuws “gescheeje” bent, lijkt me dat nog vervelender. Althans, zo klinkt het wel.

(reageren: jbeijer@upmail.nl)