Praten over Vierdaagse is ook mooi
Nieuws
Buren - Op televisie, in de kranten, op de radio, eigenlijk overal ging het de afgelopen week over de Vierdaagse van Nijmegen. Maar wat nou als je niet meer goed ter been bent of andere ongemakken hebt?
Maagje (90) en Nel (86) gingen ook jaren naar Nijmegen, maar genieten nu net zo graag vanuit hun eigen huiskamer van de wandelaars.
De Oranjehof
Of ze wel eens de Vierdaagse hebben gelopen? De vraag wordt gesteld aan een groepje bewoners van zorgcentrum Oranjehof. Ze zitten heerlijk buiten te genieten van het mooie weer en praten elkaar bij over van alles en nog wat. “Ja zeker”, zegt Maagje van de Graaf- Davelaar als eerste van het stel. Dan is het een poosje stil want, zo legt ze uit: “Ik weet er eigenlijk niet meer zoveel van. Maar volgens mij heb ik hem vier keer gelopen, maar dat kan ook vijf keer zijn. Geen idee meer eigenlijk.”
Weggezakt
Dat de traditionele wandeltocht van vier dagen een eind is weggezakt in het geheugen, neemt niemand de negentigjarige kwalijk. Beetje bij beetje, zeker als de rest van de tafel zich er mee gaat bemoeien, komen de wandeldagen weer terug. “Dat moet in de jaren zeventig geweest zijn”, heeft zij met behulp van haar tafelgenoten en via de leeftijden van haar vijf kinderen uitgerekend. “We liepen dertig kilometer per dag. In die tijd woonde ik in Asch en samen met mijn zus die in Rhenen woonde, ging ik naar Nijmegen.”
Wandelvirus
Voordat ze besloot om samen met haar zus de Vierdaagse te wandelen, was ze er al enige jaren gaan kijken.
“Je werd als het ware besmet met het wandelvirus”, verwoordt Nel Baggerman (86) de gedachtes van Maagje. “Dat hoor je heel vaak, dat mensen besmet raken en dan steeds weer mee gaan doen met de Vierdaagse”, aldus Nel. Op de vraag of dat voor haar ook geldt, zegt zij stellig: “Poeh nee zeg. Ik moest de hele dag al lopen. We hadden een eigen zaak in Erichem, een installatiebedrijf. Maar kijken in Nijmegen heb ik wel gedaan. Ik ben wel een stuk of twee, drie keer naar de intocht wezen kijken. Als je zo dichtbij woont, wil je het toch een keertje in het echt zien.”
Slechtziend
Zowel het meelopen als het aanmoedigen in de Vierdaagse van Nijmegen is verleden tijd voor de vrouwen op leeftijd. Toch vindt de negentigjarige het nog moeilijk om zich erbij neer te leggen. “Het is dat ik niet goed kan zien. Aan mijn ene oog heb ik nog dertig procent zicht en met het andere zie ik niets meer. Want ik hoorde op televisie dat er nog negentigjarigen meedoen, dus als mijn zicht nog goed was geweest...wie weet.”
Half vijf op
Via de andere bewoners wordt duidelijk dat deze dame nog steeds het wandelen niet heeft verleerd. Ze lacht en zegt: “Ja dat klopt, ik heb altijd veel gewandeld en nu ik niet meer buiten kan lopen, doe ik dat gewoon binnen.” Nel: “Elke ochtend staat zij om half vijf op en dan gaat ze hoor.” De rest lacht. Maar het is dus echt zo. Deze voormalig Vierdaagse-loopster wandelt elke dag zevenendertig rondjes door De Oranjehof. “En als ik de tel kwijt ben, dan moet ik een paar rondjes extra doen van mezelf”, zegt ze streng.
Opbellen
In plaats van zelf lopen of zelf de intocht gaan bekijken, hebben de bewoners deze epische wandeltocht wel elke dag gevolgd. “We bellen elkaar altijd op als er iets moois op televisie is. Omdat Maagje niet goed kan lezen wat er op tv komt, waarschuwen we haar als er iets leuks is. Ze kan het dan wel niet zien, maar het commentaar kan ze goed volgen.” Maagje: “Klopt, ik heb de hele tijd de televisie aangehad over de Vierdaagse en heb alles erover gehoord. Nee, hierboven is niets mis mee”, lacht ze. Waar ze de Vierdaagse kruisjes opgeborgen heeft? “Heel eerlijk: ik heb geen idee.”
Astrid Pel
