Dag Jomanda
Column
Het is vijfentwintig jaar geleden dat de omstreden genezeres Jomanda afscheid nam van Tiel. Een zilveren jubileum dat niemand zal vieren, maar het markeert wel een hoogst merkwaardige episode in de recente Tielse geschiedenis. Omroep Gelderland belde me erover. Of ik mee wilde werken aan een item over haar vertrek. En zo stond ik maandag voor de camera om herinneringen op te halen aan het fenomeen. Ik was destijds namens de gemeente aanwezig bij haar laatste healing. Waarom ik? Burgemeester en wethouders waren wel uitgenodigd, maar niemand stond te trappelen om erheen te gaan. Ze wisten niet wat ze ermee aan moesten.
Dus werd ik als stadspromotor, die veel contact met de genezeres had, als een soort eerste reserve afgevaardigd. Ik kreeg een plaats op de eerste rij vol bekende Nederlanders. Ik zat naast niemand minder dan Emile Ratelband, ook al zo’n fenomeen. Hij deed zijn naam eer aan door aan de lopende band in mijn oor te ratelen. Toen was het grote moment daar. Ik beklom het podium voor de officiële gemeentelijke afscheidstoespraak. Dat viel om de drommel niet mee. Ik geloofde voor geen cent in die Jomanda. Maar dat zeg je niet bij zo’n gelegenheid. En bovendien had ze als gewoon mens ook haar goede kanten. Ze had Tiel in ieder geval op de kaart gezet, zo sprak ik de volle healingzaal toe. Maar vraag niet hoe. Want al speechend zag ik die merkwaardige taferelen voor me, die zich bijna tien jaar lang in de hal hadden afgespeeld.
Bezoekers die in een soort spasme over de grond kropen. Jomanda die van alles en nog wat instraalde. Zelfs een foto van een hoestende hond of een kreupel paard. Ooit beweerde ze dat ze spiritueel kon opereren, terwijl de patiënt lag te slapen. Zonder mes en zonder verdoving. Haar heelmeesters “van gene zijde” hielpen haar daarbij. De wond was ook direct al dicht. Om die kletspraat ben ik ooit vreselijk kwaad geworden. Uit eigen ervaring weet ik hoe hardnekkig open wonden kunnen zijn en hoeveel zorg er nodig is om ze dicht te krijgen. Met mijn toespraak kwam er een eind aan wellicht de meest besproken jaren, die Tiel ooit heeft meegemaakt. Hoe ik erop terugkijk? Het was wonderbaarlijk. Vooral omdat het een wonder was dat er maandelijks duizenden goedgelovige mensen op die healings afkwamen, terwijl er baarlijke nonsens werden verkocht.
(reageren: jbeijer@upcmail.nl)
Jan Beijer
