Claudia moest kinderwens loslaten, maar vond nieuw geluk bij beagle Lola
Nieuws Serie ‘Meer dan inkt’
Claudia van Litsenburg (53) uit Capelle aan den IJssel heeft meerdere tatoeages, maar twee ervan hebben een extra speciale betekenis: een vlinder op haar rechterarm en een portret van haar hond Lola op haar linkerarm. Hoeveel ze op het eerste gezicht heel anders lijken, zijn de tattoo’s onlosmakelijk met elkaar verbonden.
“Mijn partner en ik hadden een kinderwens”, vertelt Claudia. “We hebben alles gedaan wat we konden om die wens in vervulling te laten gaan, tot aan drie ICSI-behandelingen toe. Tien jaar lang stond ons leven in het teken van die kinderwens: we gingen ziekenhuizen in en uit en boekten ook geen vakanties.”
Tattoo als afsluiting
Toen Claudia 40 was, kwam er een definitief einde aan de wens en hoop op een kindje. Een moeilijke periode brak aan. “Ik kwam in een zwart gat terecht”, aldus Claudia. “Elke maand heb je de hoop dat het proces waarin je zit helpt. Aan de andere kant kregen ook we het gevoel dat het ons niet gegund is. Ik wilde iets om het af te sluiten en besloot de tatoeage van de vlinder te nemen. Dit was mijn eerste tattoo. Het was spannend, maar daarna was ik verkocht. De vlinder staat symbool voor rijzen, transformatie en opnieuw beginnen. We probeerden verder te gaan en het geluk weer te vinden. De put was diep, maar ik heb de kracht gehad om eruit te klimmen.”
‘Jij hoort bij mij’
Dat geluk kwam op hun pad in de vorm van beagle Lola. “Ik wilde iets hebben om voor te zorgen”, legt Claudia uit. “Vroeger zorgde ik ook voor mijn oma, die mij opgevoed heeft. Dat zorgzame zit in mij. We gingen op zoek naar een hond en mijn vriend kwam uit bij een beagle. Maar de zoektocht viel eerst niet mee. Elke hond die we zagen, ging voor onze neus weg. Lola kwam eigenlijk uit het niets: ze was niet opgehaald en ze was ‘over’. Ik heb haar opgehaald in Zeeland. Toen ik haar vasthad, voelde ik: ‘jij hoort bij mij’.”
Ik zorgde voor Lola zoals ik voor een kind zou zorgen
Leegte opgevuld
Lola vulde een leegte die in het huis was ontstaan, vertelt Claudia. “Veel mensen begrijpen het niet en zeggen dat een hond een kind niet kan vervangen. Maar Lola heeft dat wel gedaan, 13,5 jaar lang. Ze kwam bij ons toen ze negen weken oud en zo groot als mijn hand was. Helaas is ze vorig jaar januari overleden en nu is er een grote leegte achtergebleven.”
”Ik zorgde voor Lola zoals ik voor een kind zou zorgen”, vervolgt Claudia. “Ze kreeg eten, drinken, liefde, zorg en in de winter ook een jasje. En je moet een hond ook opvoeden. Een kind was altijd mijn grootste wens, maar Lola heeft die wens voor een heel groot deel ingevuld. Daardoor ging ik mij ook steeds beter voelen.”
Elkaar geholpen
Wat Lola zo’n bijzondere hond maakte? “Ze had nooit haast en heeft mij geleerd ook niet altijd haast te hebben. Ik leefde met de klok, maar zij was zo relaxed. Ook zat ze vol zelfvertrouwen, was ze eigenwijs en lief voor alles en iedereen. Ze was helaas ook ziekelijk en heeft ook veel pech gehad. Het is goed dat ze bij ons terecht is gekomen. We hebben er alles aan gedaan om haar zo lang mogelijk een leuk leven te geven. Wat dat betreft hebben wij haar geholpen, en zij ons.”
De tatoeage van Lola liet Claudia al zetten toen haar trouwe beagle nog leefde. “Ik had eerst al een pootafdruk op mijn rug laten zetten, maar ik wilde haar meer prominent vastleggen. En dat lukte met deze tatoeage op mijn arm. Altijd als ik ernaar kijk of erover wrijf, word ik weer vrolijk.”
De liefde voor Texel is met Lola gegroeid
Nieuwe liefde voor Texel
Met Lola in het gezin ontstond ook een bijzondere band met het Waddeneiland Texel. “Wij genoten ervan en Lola vond er rust en ruimte”, legt Claudia uit. “We kwamen er voor het eerst in coronatijd, toen de lockdown net werd afgekondigd. We waren toen precies een uur op het eiland en moesten alweer weg: geen goed begin. Maar daarna zijn we nog vaak terug geweest. Er zijn zoveel mooie plekjes, en Lola kon lekker struinen en snuffelen. De liefde voor Texel is met haar gegroeid.”
