Vier hartjes vertellen het verhaal van Maaikes herstel: ‘Ik heb mezelf óók nodig gehad’

• Link ophalen

  Gekopieerd

Maak ons je Google-favoriet!

Gouda - Een klavertje vier, gevormd door vier kleine hartjes, siert de linkerarm van Maaike Koning (27). Klein van formaat, maar voor Maaike vertellen de vier hartjes een belangrijk verhaal. Ieder hartje staat voor iemand die haar bijstond in de jaren waarin ze worstelde met haar mentale gezondheid, en tijdens haar herstel daarna. Eén daarvan is zij zelf: ‘Uiteindelijk bleek ik mijzelf óók nodig te hebben.’

Elf jaar oud is Maaike als ze voor het eerst gedachten krijgt dat ze niet meer wil leven. Ze wordt gepest en voelt zich op school vaak anders. “Ik kan me momenten herinneren dat ik wilde dat alles stopte. Het waren suïcidale gedachten, maar als je elf bent, weet je niet dat dat niet normaal is.”

Toch zijn er plekken waar ze zich wél thuis voelt: bij volleybal en ballet. “Op die plekken kon ik wel echt mezelf zijn, daar voelde ik me veilig.” Maar als ze zestien is en haar ouders uit elkaar gaan, gaat het steeds verder bergafwaarts.

Niemand zag hoe slecht het ging

Aan de buitenkant blijft Maaike functioneren. Ze gaat naar school, volleybalt en werkt. “Ik had een hoogfunctionerende depressie. Ik deed alles keurig, zoals ik dacht dat de buitenwereld van mij verwachtte. Maar vanbinnen had ik hele sombere gedachten: Ik ben het niet waard. Niemand houdt toch van me, het is beter als ik verdwijn. Zulke gedachten had ik dagelijks.”

Juist daarin zit volgens Maaike het venijnige. Omdat ze blijft functioneren, ziet de buitenwereld niet hoe slecht het werkelijk met haar gaat. “Ik kreeg altijd te horen: maar je gaat toch gewoon naar school? Je werkt toch gewoon? Dan gaat het toch goed? Maar nee, dat ging het helemaal niet.” Een lange tijd durft ze geen hulp te zoeken. “Ik heb jarenlang zelf rondgehobbeld en op mijn tenen gelopen.”

Ook begint ze zichzelf vanaf haar zestiende te beschadigen. Het wordt voor haar een manier om de mentale pijn even te verdringen. “De fysieke pijn was voor mij draaglijker dan de mentale pijn.”

Pas op haar negentiende durft Maaike hulp te vragen. De aanzet komt van haar gitaarleraar, die soms vertelt dat het donker is in zijn hoofd. Maaike herkent zich daarin. “Hij zei niet dat ik hulp moest zoeken. Hij zei alleen dat hij ontzettend trots op me zou zijn als ik die stap durfde te zetten.” Diezelfde dag gaat ze naar de huisarts.

Lang herstel

Het blijkt het begin van een lang herstel. Behandelingen sluiten niet aan en wachtlijsten zijn lang. In vierenhalf jaar tijd krijgt Maaike naar eigen zeggen bijna vijftig behandelaren. Op een dieptepunt schrijft ze afscheidsbrieven aan haar vrienden.

Haar vriendin blijft belangrijk, net als haar oma. Bij haar verblijft Maaike geregeld een weekend. “Zij ging dan gewoon zitten en luisterde naar mij.” Nog altijd noemt ze haar oma haar “tweede huis”. ”Maar nu kom ik er niet meer omdat het slecht met me gaat, maar omdat ik er graag ben.”

Uiteindelijk zoekt ze een aantal jaar geleden naar een plek waar ze iets met haar ervaringen kan doen en komt terecht bij KernKracht. Bij ExpEx Midden-Holland wordt ze vrijwilliger. "Doordat anderen in mij geloofden, ging ik het doen. Toen ging ik voelen: ik kan dit. Ik kan voor een groep mensen staan.”

Grote rugzak met tools

Na drieënhalf jaar vrijwilligerswerk krijgt ze de kans er haar werk van te maken. Inmiddels werkt ze als projectmedewerker bij ExpEx Midden-Holland, een project van Stichting KernKracht, waarin jonge vrijwilligers met eigen ervaring in de jeugdhulp of -zorg zich, na het volgen van een training, inzetten als ervaringsdeskundige. Daar begeleidt ze jongeren. Ook draait ze ervaringscafés, koppelt ze maatjes en geeft ze voorlichting en trainingen.

Aan jongeren legt Maaike haar herstel uit aan de hand van een rugzak. “Ik heb in die tijd een hele grote rugzak verzameld met allerlei tools die ik inzet als het niet goed met me gaat.” Ook haar tatoeage gebruikt ze om over herstel te praten. “Dan zeggen jongeren: als ik straks ook zo ver ben, wil ik ook een tatoeage.”

‘De tattoo staat voor herstel’

Het idee voor haar tatoeage begint bij haar oma. Daarna komen haar moeder en beste vriendin erbij. Alle drie tekenen ze zelf een hartje. Voor het vierde blijft Maaike lang zoeken. Tot ze beseft wie nog ontbreekt. “Toen dacht ik: waarom maak ik hem niet zelf? Uiteindelijk heb ik mezelf ook nodig gehad in mijn herstel.”

De tattoo staat bewust op haar linkerarm, naast de littekens van haar zelfbeschadiging en niet eroverheen. “Hij staat voor herstel, dus ik vind het mooi dat hij naast mijn littekens staat.”

Maaike heeft zichzelf inmiddels vier jaar niet meer beschadigd. Dat betekent niet dat moeilijke gevoelens helemaal zijn verdwenen. Waar een paniekaanval vroeger uren kon duren, herkent ze nu eerder wat ze nodig heeft.

“Dan voel ik: ik moet nu mijn moeder bellen of mijn beste vriendin.” Soms duurt het wat langer voordat ze weet wat haar helpt. “Dan zit wat ik nodig heb wat verder onderin mijn rugzak en duurt het iets langer voordat ik het inzet.”

‘Het leven is leuk’

Het grote verschil met vroeger is dat ze nu weet hoe ze met die gevoelens om kan gaan. “Ik heb ontzettend veel geleerd wat ik nu kan inzetten.” En ze geniet weer van kleine dingen: wandelen met haar bordercollie Jip, de natuur in gaan, een hond die blij op haar afkomt of een ijsje halen. “Ik heb mezelf heel erg geaccepteerd. Het leven is leuk en ik mag genieten van het leven.”

Deel je verhaal

Heb jij een tatoeage met een mooi, ontroerend, grappig of opmerkelijk verhaal? Stuur ons dan een korte beschrijving van je tattoo en vertel wat deze voor jou betekent. Een foto is ook welkom. Mail je reactie naar redactie.krimpenerwaard@kmp.nl en vermeld daarbij je woonplaats. Dan zie je jouw tattoo misschien later terug in Het Kontakt.