Ron draagt boterbloemen die zoveel voor Marjan betekenden
Nieuws
Ruim veertig jaar waren ze samen. Capellenaar Ron van Boven (62) en zijn vrouw Marjan kregen in maart 2025 te horen dat Marjan uitgezaaide maagkanker heeft. Enkele weken later overleed ze op 60-jarige leeftijd, een grote leegte achterlatend bij Ron. Hij eerde haar door een kleine versie van haar boterbloementatoeage op zijn eigen arm te zetten. “Je verliest niet alleen je vrouw, maar ook je maatje en grootste vertrouwen.”
door Huub Lakerveld
Boterbloemen stonden voor Marjan voor een zorgeloze, memorabele tijd die ze als kind doorbracht ‘op de tuin’ met haar grootouders. “Haar opa en oma waren eigenlijk haar tweede ouders”, legt Ron uit. “Ook toen was er al woningnood, ze woonden met drie generaties in één huis: de grootouders, ouders en de kleine Marjan. Ze was helemaal verzot op haar opa en oma. Als je ook naar oude foto’s en dia’s kijkt, staan ze er altijd samen op. Ze maakten veel wandelingen met hen, vooral met opa, en ging vaak met hen mee naar hun volkstuin in Nieuwerkerk. Op de weg daar naartoe werden ze omringd door boterbloemen.”
Lang dacht Marjan aan ‘iets blijvends’ om die tijd in herinnering te houden, tot ze in 2024 besloot een tattoo met boterbloemen te laten zetten. “Die herinnerde haar aan een prachtige, veilige tijd, zonder dreiging.”
Wolf en konijn
Toen Marjan haar bloementattoo liet zetten, had het echtpaar er allebei al één. Ron een wolf op zijn bovenarm en Marjan een konijn op haar schouder. Ron legt het verhaal erachter uit: “In de jaren negentig zaten wij in een fijne periode: het ging goed op het werk, we woonden fijn en hadden prettige buren. We wilden eigenlijk iets kopen om die tijd te blijven herinneren, maar besloten voor een tatoeage te gaan. Die hebben we tegelijk laten zetten. Het konijntje was ook weer een link naar Marjan’s grootouders, want haar opa fokte konijnen. En voor mij geldt dat ik de wolf een bijzonder dier vind. We waren eens in Blijdorp, toen ik een tijdje oogcontact had met een wolf. Dat was zo’n bijzonder moment, we hadden een soort klik.”
Kankerdiagnose
Voor de bloementattoo op Ron’s onderarm gaat hij terug naar maart vorig jaar. “Marjan had al een tijdje last tijdens het eten; haar maag voelde niet goed. Maar wij zijn niet van die ‘doktergangers’. We hadden altijd de instelling ‘het gaat wel weer over’. Maar toch zijn we uiteindelijk bij de huisarts geweest, die een gastroscopie aanvroeg. Op 5 maart kreeg zij die en de arts bracht slecht nieuws: Marjan had maagkanker, met een tumor van zo’n vijf centimeter. “Dat verbaast mij niet”, zei Marjan tegen de arts. Ze had al een vermoeden.”
Artikel gaat verder onder de foto.
Opluchting
De kanker bleek al uitgezaaid naar de darmen en lymfeklier. De artsen wilden een behandeling starten, maar de kans op genezing was eigenlijk nul. “Ze verwachtten dat Marjan zonder behandeling nog drie a vier maanden zou leven”, vertelt Ron. “Toen zei ze: ‘Dan wil ik geen behandeling’. Wij zijn altijd erg realistisch geweest en hebben het leven niet mooier gemaakt dan het is. Marjan had hier zelf vrede mee; ze hoefde het ziekenhuis niet meer in en had zich erbij neergelegd dat ze binnen een aantal maanden zou sterven. Het leek zelfs een opluchting, want ze had een gevulde ‘rugzak’. Maar ze wilde mij en haar ouders niet verlaten..”
“Op de dag vóór haar overlijden hebben we nog erg gelachen. Maar na een toiletbezoek bij haar ouders verkrampte ze helemaal en zakte ze in elkaar. Ze had zo’n pijn en wilde alleen maar liggen. Ze wilde niet met de ambulance mee, want ze wilde niet in het ziekenhuis sterven. De huisarts gaf haar een morfine-injectie en tabletjes, en we zijn naar ons huis gegaan. Het ging er hard achteruit: je zag het leven uit haar sijpelen. De volgende ochtend hoorde ik een enorme bons: Marjan bleek uit bed te zijn gevallen. Ik hoorde een snurk en toen niets meer. Dat was letterlijk haar laatste ademhaling geweest.”
Verdoofd
“In eerste instantie komt het helemaal niet binnen; het lijkt of je een verdovend middel krijgt.” Meteen moet Ron allerlei zaken regelen, want hij moet verhuizen. Hij legt uit: “Ik heb een beenprothese, een spieraandoening, diabetes en heb een klein herseninfarct gehad. Marjan was ook mijn mantelzorger, ze deed ongelofelijk veel voor mij. Toen ze overleed, moest ik weg uit ons huis. Een erg moeilijke beslissing.”
Artikel gaat verder onder de foto.
“Het idee voor de tattoo kwam al vrij snel na haar overlijden. Eerst dacht ik aan de tekst uit ‘Let it be’ van The Beatles. Zo was zij ook: laat gaan. Maar naar een tekst kijken geeft misschien ook telkens weer verdriet, zei Petra van Tattoo Studio @PArt. Toen kwam ik zelf op het idee van de boterbloemen, omdat die zulke diepe gedachten en herinneringen voor haar vormden. Het ontwerp was zo mooi en Marjan had het ook erg mooi gevonden. Bij de tatoeëerder kwam het verhaal ook binnen. Door de tattoo blijft de nagedachtenis aan Marjan ook voortgaan.”
Gemis
“De leegte is niet te vullen en het verdriet is constant”, beschrijft Ron. “We waren er altijd voor elkaar en hebben elkaar nooit in de steek gelaten. Ik heb de spullen in mijn nieuwe huis neergezet zoals ze stonden in ons vorige huis. In de hoop er troost uit te halen. Maar je kan hier wonen, in Paleis Soestdijk of in een penthouse in Dubai; als het mooiste in je leven er niet meer is, dan maakt het allemaal niet meer uit. Maar ik verrot het om chagrijnig te zijn. Mensen kijken in het algemeen naar wat ze niet hebben of wat ze niet kunnen bereiken. Maar ze realiseren zich niet dat veel anderen jaloers op hen zijn. Mensen verliezen jonge kinderen, leven in oorlog of armoede, ga ik dan zeiken? Natuurlijk kun je zelf veel verdriet hebben, maar kijk ook eens om je heen en wees nederig.”
‘Meer dan inkt - het verhaal achter de tattoo’
De Kontakt-edities in Capelle, Gouda en de Krimpenerwaard slaan de handen ineen voor een nieuwe serie: ‘Meer dan inkt - het verhaal achter de tattoo’.
Heb jij een tatoeage met een mooi, ontroerend, grappig of opmerkelijk verhaal? Stuur ons dan een korte beschrijving van je tattoo en vertel in een paar zinnen het verhaal erachter. Een foto is ook welkom. Mail je reactie naar redactie.krimpenerwaard@kmp.nl en vermeld daarbij je woonplaats. Dan zie je jouw tattoo eventueel later terug in Het Kontakt.
