Janneke de Vries zet na ingrijpend motorongeval tanden in handbikechallenge: ‘Ik wil niet bij de pakken neerzitten’

Ammerstol - Ruim een jaar na een ingrijpend motorongeval zit Janneke de Vries niet bij de pakken neer. De Ammerstolse geeft weer les op de ‘WZ’ in Schoonhoven, heeft haar master studie hervat én gaat komende donderdag met een handbike de Oostenrijkse Kaunertaler Gletscher op.

Eerste Paasdag 2025 zat Janneke bij haar vriend achterop de motor, op weg naar een etentje. Daar zouden ze nooit aankomen, want voor een dichte hefbrug in Boskoop ging het mis. Een ongeluk met grote gevolgen.

“We wilden langs de wachtrij naar voren rijden, maar een auto zag ons over het hoofd. Het ging bepaald niet met hoge snelheid, maar ik ben blijkbaar nogal ongelukkig terechtgekomen. Ik weet er zelf niks meer van. Onder de morfine tegen de pijn werd ik wakker in het ziekenhuis”, blikt Janneke terug op het incident dat haar leven op z’n kop zetten.

Ups en downs

Van een arts kreeg ze te horen dat ze een dwarslaesie had opgelopen, waardoor haar onderlichaam blijvend verlamd was. Een ingrijpende boodschap voor iemand die tot dan toe kerngezond en heel sportief was.

Janneke: “Gek genoeg had ik er vrij snel vrede mee. ‘Dan maar in een rolstoel’, dacht ik. Tsja, zo zit ik blijkbaar in elkaar. Natuurlijk gaat het met ups en downs en ben ik soms verdrietig over wat me overkomen is, maar ik wil niet bij de pakken neerzitten.”

Er wachtte de toen 23-jarige een zwaar revalidatietraject en wat moest het jonge stel met het huis dat ze net hadden gekocht? “Ik heb in revalidatiecentrum De Hoogstraat in Utrecht gezeten. Ik was gedreven, ook al was ik verzwakt en had ik in het begin veel zorg nodig. Ik moest leren omgaan met mijn nieuwe situatie. De simpelste dingen als mijn sokken aandoen, naar de wc gaan of mezelf verplaatsen kostten me heel veel tijd.”

‘Je mag me alles vragen’

Maar ze boekte snel progressie en na vier maanden mocht ze naar huis. “Mijn ouders hebben een ruime woning en ik kon daar met de nodige aanpassingen terecht. Ook mijn vriend, die overigens gelukkig vrijwel ongeschonden uit het ongeval was gekomen, is bij ons ingetrokken. We hebben het huis dat we zelf nog maar net gekocht hadden, moeten verkopen. Het vergde teveel aanpassingen om dat voor me geschikt te maken.”

Thuiszitten was niks voor de karaktervolle Ammerstolse: ze wilde snel haar werk als docent biologie en wiskunde weer oppakken.

“Ik miste het ontzettend, vooral het contact met mijn collega’s en leerlingen. Het werk geeft me een doel en ik ervaar ook geen beperkingen in het lesgeven. Ik heb op CSG Willem de Zwijger mijn ‘eigen’ lokaal, met extra brede gangpaden.”

‘Je mag me alles vragen’

Janneke heeft niet het idee dat ze als ‘rolstoel-docent’ extra uitgetest wordt door leerlingen. “Integendeel zelfs. Leerlingen zijn vaak heel belangstellend en willen van alles weten. ‘Prima’, zeg ik dan. ‘Je mag me alles vragen’.” Daarnaast heeft ze haar masteropleiding hervat om in de toekomst ook in de bovenbouw biologie te mogen geven.

Sportief als ze was heeft ze vooralsnog het paardrijden, dat ze zo graag deed, moeten opgeven. Een handbike kwam er voor in de plaats. “Dat kostte wel wat overredingskracht vanuit het revalidatiecentrum, hoor”, zegt ze met een brede lach. “Ik had vroeger helemaal niks met fietsen en de handbike was ook geen liefde op het eerste gezicht.”

Jaarlijkse Handbikebattle

Het scheelde dat er een doel aan was gekoppeld, want daarvoor was Janneke wel te porren. Samen met een team van revalidatiecentrum De Hoogstraat neemt ze donderdag deel aan de jaarlijkse Handbikebattle in Oostenrijk. Daaraan doen meerdere revalidatiecentra met diverse teams mee. Zo’n 100 deelnemers en evenveel begeleiders gaan met pure armkracht de Kaunertaler Gletscher op, een tocht van 20 kilometer.

Janneke hierover: “De challenge dient ook een hoger doel, namelijk onderzoek naar wat zo’n uitdaging en het hele traject er naartoe met je lichaam doet. Daarmee kunnen nieuwe mensen met een dwarslaesie worden geholpen.”

Fanatiek als ze is zette Janneke haar tanden in de nieuwe uitdaging. “Ik ben veel met de handbike op pad geweest, waarbij mijn vriend me begeleidde. Honderd keer zo snel mogelijk de schuine Hem bij Schoonhoven op bijvoorbeeld, om enigszins te ervaren hoe het is om omhoog te handbiken. Ook zijn we op de Utrechtse heuvelrug en Posbank geweest. Ik denk dat ik er wel klaar voor ben; ik heb er in ieder geval zin in.”

‘Zo lief’

Dankbaar is ze voor de vele donaties die ze kreeg, goed voor maar liefst 9.000 euro. Het geld is bestemd voor het eerder genoemde onderzoek. “Dat voelt zo goed. Collega’s, leerlingen, familie, vrienden en zelfs voor mij onbekenden hebben me gesteund: daar ben ik zo blij mee. Een leerling had zelfs zijn verjaardagsgeld opgespaard en gedoneerd. Zo lief.”

Na de challenge gaat de handbike terug naar het revalidatiecentrum en zoekt Janneke een nieuwe uitdaging.

“Het liefst zou ik weer willen paardrijden, want daar ligt mijn hart. Ik heb vroeger aan dressuur gedaan en mocht zelfs naar het NK. In mijn nieuwe situatie heb ik het één keer gedaan, op een aangepaste manege. Ook zou ik willen zitskieën, want ook skiën deed ik graag. Maar misschien wordt het wel iets veel minder uitdagends, zoals aangepast stijldansen met mijn vriend ofzo.”

Tenslotte: “In het algemeen wil ik een mooi leven leiden en lekker lesgeven. Veel reizen ook, naar bijvoorbeeld Japan en Zuid-Afrika. Ja hoor, ik heb doelen en wensen genoeg.”

Robert van der hek