Stolwijkse jongeren terug uit Oekraïne: ‘Mensen hoop geven, dat is wat telt’

Stolwijk - De zeven Stolwijkse jongeren die begin april afreisden naar Oekraïne voor een hulpactie zijn weer thuis. “We hebben twee weken mooie momenten gedeeld en de mensen daar opnieuw een stukje hoop gegeven.”

Het vertrek naar het door oorlog geteisterde Oost-Europese land was woensdagmorgen 1 april om half zes. In Apeldoorn was de eerste stop, waar zij de rest van de groep ontmoetten. “We kenden elkaar bijna allemaal van eerdere hulpacties”, vertelt Lucas Smit (22). “Eenmaal op weg kwam een busje stil te staan vanwege pech. Gelukkig waren er twee monteurs binnen de groep en werd het snel opgelost.”

De volgende tegenvaller ontstond op de grensovergang van Polen naar Oekraïne. Lucas is installatiemonteur en had in zijn bus een thuisbatterij. Ondanks dat deze gesponsord is door zijn werkgever, valt die onder exportgoederen. Het kostte hem ruim 4,5 uur voordat de papieren in orde waren.

Al met al een lange trip, zo ondervond ook Anouk Breedijk (24). “Zodra je bent gearriveerd, krijg je een hartelijk en warm welkom”, zegt ze. “Dan ben je de autorit snel vergeten.” Het begint voor haar ‘gewoon’ te worden. Als vrijwilliger zet ze zich al vier jaar in via de Stichting Hope4Ukraine. Lucas is sinds twee jaar diverse malen afgereisd om hulp te bieden.

Het normale leven gaat door

Gedurende het verblijf werd de groep gehuisvest door een lokale organisatie. Anouk: “Het was prima georganiseerd, alleen de stroom viel regelmatig uit. Dit komt door bombardementen op energiecentrales.” Ondanks de ontberingen en het gevaar van raketten en drones, gaat het normale leven gewoon door. “Vaak gingen we na het werk uit eten en dronken we bij goed weer wat op een terras. Overal waar je kwam zag je kraampjes en hing er een gemoedelijke sfeer.” Anouk geeft hiervoor de verklaring dat hun verblijfplaats Irpin relatief veilig is. Het gebied is vooral direct na de invasie in 2022 hard getroffen. Op veel plekken zie je volgens haar huizen en gebouwen die verwoest of beschadigd zijn.

Werkzaamheden en improvisatie

De werkzaamheden voor de vrijwilligers bestonden uit de bouw van een ‘recovery center’, een plek die gerealiseerd wordt voor opvang van weduwen en getraumatiseerde soldaten. “We werkten samen aan de fundering, gelukkig hadden we een ijzervlechter binnen de groep”, blikt Lucas terug. “Veel improvisatie omdat niet al het gereedschap en materiaal voorhanden waren. We zijn allemaal praktisch opgeleid, dus dat kwam wel goed.”

Vanwege de geplande plaatsing van een thuisbatterij en omvormer is Lucas tijdens het verblijf afgereisd naar het plaatsje Mykolajiv. Samen met twee groepsleden kwam hij aan bij het kerkgebouw om de apparatuur aan te sluiten. Helaas was er opnieuw een tegenslag. Ter plaatse bleek aansluiten niet mogelijk vanwege een verkeerd onderdeel. “Het juiste onderdeel is inmiddels opgestuurd. Zodra dit gearriveerd is kan ik via videobellen de installatie begeleiden.”

Feest en verdriet

Naast het werk was er ook tijd voor andere dingen. Anouk kijkt met veel plezier terug op de paasdienst in de evangelische kerk in het dorp. “Het was een feest waarbij de kinderen dansten en liedjes zongen. Inmiddels kennen we veel mensen die we na afloop van de dienst spraken. Mooi om te zien dat het met de meesten goed gaat en dat ze verder gaan met hun leven.”

De andere kant van de medaille noemt ze het bezoek aan een militaire begraafplaats. “Heel treurig om te zien hoeveel soldaten gesneuveld zijn, vaak ook jong, van onze leeftijd.”

Hoop geven

Beiden kijken terug op een reis vol emotie en dankbaarheid. “Het is onwijs mooi om dit te doen, zowel voor jezelf als voor de mensen daar" geeft Lucas aan. "Je stelt je open voor anderen, dat geeft wederzijds voldoening." Anouk knikt: "Mensen hoop geven, dat is wat telt. Het is prachtig om liefde en mooie ervaringen met elkaar te delen. Ik hoop dat we hiermee ook anderen inspireren."

Ludieke actie

Ondanks de ellende die nog steeds gaande is, blijven de jongeren strijdvaardig en kijken ze vooruit. Deze zomer willen ze een ludieke actie houden om zoveel mogelijk geld in te zamelen voor Oekraïne. “We gaan samen op een driepersoons tandem naar Marokko voor het goede doel”, lacht het duo. “Wie wil mag een stukje meefietsen.”

Dirk Molenaar