Coach Ronald Heijstek doet een stap terug: ‘Leven zonder volleybal kan ik me nog niet voorstellen’

Bergambacht - Ronald Heijstek gooit na dertig jaar volleybalcoaching noodgedwongen de handdoek in de ring. Door fysieke perikelen kan hij zijn taken niet meer uitvoeren, zoals hij wil.

De 51-jarige Ronald Heijstek heeft een bewogen carrière als speler en trainer achter de rug. Zijn sportieve ambities binnen de lijnen duurden kort. Vanwege een knieblessure haakte hij af als speler bij het Goudse Jodan Boys, dat later samen met Radius verder ging als VollinGo. Niet lang daarna vroeg de vereniging hem als trainer van het eerste herenteam. "Die kans heb ik met beide handen aangegrepen en ik behaalde de benodigde diploma’s", aldus Heijstek, die er in slaagt om bij gemotiveerde spelers het beste uit henzelf te halen.

Successen bij Thor en Dosko

Dosko uit Stolwijk en het Bergambachtse Thor zijn de twee clubs waar Heijstek als trainer van de damesteams successen boekte. “Mijn eerste club was Dosko, waar ik veel leerde. In mijn eerste periode bij Thor, die zeven jaar duurde, bracht ik de hechte dorpsclub van de regionale promotieklasse naar de landelijke Topklasse. Een speelster als Eline den Hoed maakte het hele proces mee."

Bij Dosko ging Heijstek daarna opnieuw aan de slag. Ook hier herhaalde hij zijn ‘kunstje’. "Ik vraag altijd wat de vereniging wil", vervolgt de Bergambachtenaar. "Nou, dat is altijd kampioen worden. Ik maak vervolgens een plan met voorwaarden. Iemand die zich hier niet aan wil conformeren, moet afhaken. In vijf seizoenen promoveerden we in drie stappen naar de tweede divisie, wat voor een dorpsclub bijzonder is.”

De volgende uitdaging en, achteraf gezien, zijn laatste was om bij Thor het weggezakte damesteam te ‘reanimeren’. “Vanuit de eerste districtsklasse promoveerden we vorig jaar naar de promotieklasse, waarin we ons handhaafden. Halverwege het seizoen stonden we er echter niet goed voor. Door fysieke problemen – naast diabetes type 1 openbaarde zich een auto-immuunziekte bij mij – was het heilige vuur om vol te gaan voor het volleybal een beetje verdwenen. Nadat ik de selectie had verteld van mijn persoonlijke situatie en aangaf dat ik aan het einde van het seizoen ermee zou stoppen en nog nooit gedegradeerd was, kreeg ik een reeks 4-0 zeges ‘cadeau’. We eindigden zelfs nog op de vierde plaats."

Trots en rust

Het afscheid was emotioneel. "Ik ben trots op wat ik de afgelopen drie decennia dankzij de inzet van iedereen om mij heen heb bereikt. Het is nu tijd om rustiger aan te doen. Door gezonder te leven en minder stress, ben ik er al in geslaagd om mijn insulinegebruik te halveren. Hoe de auto-immuunziekte – in mijn geval PSC, een zeldzame, chronische ontsteking van de galwegen in en buiten de lever, die niet te genezen is – zich ontwikkelt, is niet te voorspellen."

Heijstek zegt voorlopig tegen alle aanbiedingen ‘nee’. "Lange tijd was ik mantelzorger voor mijn vrouw, met wie het nu gelukkig beter gaat. Mijn baan als sales- en marketingdirecteur Benelux bij sportmerk Yonex vraagt de nodige aandacht. Af en toe speel ik met een kennis een potje padel, maar een leven zonder volleybal kan ik me nog niet voorstellen."

Wim Kroone