Jill voltooit Everest Base Camp-trek: ‘zwaarder én mooier dan verwacht’

Schoonhoven - “Prachtig, maar wel een stuk zwaarder dan verwacht.” Met die woorden kijkt de 26-jarige Jill Elkerbout terug op haar tocht naar Everest Base Camp. De Schoonhovense is inmiddels weer thuis uit Nepal, na een intensieve wandelreis door de Himalaya. Hierbij zocht ze niet alleen haar fysieke grenzen op, maar zamelde ze ook geld in voor Alzheimer Nederland.

door Robert van der Hek

De tocht voerde haar in ruim anderhalve week door een van de meest indrukwekkende berggebieden ter wereld.

“Eigenlijk loop je elke dag in een andere omgeving”, vertelt Jill. “Je begint in bosrijk gebied, maar naarmate je hoger komt, passeer je de boomgrens en wordt het landschap steeds kaler en rotsachtiger. Dat contrast is zo bijzonder.”

‘Opgeven doe ik niet graag’

Hoewel de natuur diepe indruk maakte, was de reis ook zwaar. “We waren met dertien meiden en uiteindelijk vielen er vier uit. Ik heb het zelf ook echt moeilijk gehad op momenten, maar opgeven doe ik niet graag. Alleen een stukje vanaf Base Camp heb ik op een paard gezeten. Dat op zich was ook wel weer een belevenis.”

De hoogte speelde een belangrijke rol. Jill slikte preventief medicatie tegen hoogteziekte en kreeg pas in de laatste dagen last van hoofdpijn.

“Dat ging dus goed. De kou viel ook mee, daar kun je je op kleden. Maar het was op de kale, droge vlakte vooral heel stoffig. Daardoor heb ik een nare hoest ontwikkeld, waar ik nu nog last van heb.”

Die zogenoemde ‘khumbu cough’ is een bekend verschijnsel onder bergwandelaars op grote hoogte, veroorzaakt door koude, droge lucht en zware inspanning. “Ik wist dat het kon gebeuren, maar voorkomen is lastig. Je kunt vanwege de grote inspanning ook niet de hele dag met een sjaal voor je mond lopen.”

‘Mijlpaal, maar ook beetje ontnuchterend’

Opvallend genoeg was het bereiken van Everest Base Camp – ruim 5,3 kilometer boven zeeniveau - niet per se het hoogtepunt van de reis.

“Het was natuurlijk een mijlpaal, maar ook een beetje ontnuchterend. We liepen buiten het bergklimseizoen, maar toch was het al best druk. Het was meer een kwestie van de rots aantikken, foto’s maken en dan plaats maken voor de volgende groep. Wel gaaf was dat je in de verte de bekende gele tentjes van de bergbeklimmers ziet, die zich opmaken om de Mount Everest te beklimmen.”

Meer indruk maakten de dagen ervoor. “Je loopt acht dagen lang door zo’n overweldigend landschap. Regelmatig praat je met andere deelnemers, maar op zware momenten was iedereen stil en lieten we het landschap op ons inwerken. We liepen langs een knalblauwe rivier, zagen kudden jaks (rundersoort die vooral voorkomt in Centraal-Azië) en ezels, en mensen die met zware lasten op hun hoofd lopen. Dat blijft je bij.”

Ook de cultuurverschillen maakten indruk. “Hoofdstad Kathmandu vond ik eerlijk gezegd minder geslaagd: druk en opdringerig. Maar daarbuiten waren de mensen ontzettend vriendelijk en gastvrij. Dat contrast was groot.”

Steun in de rug

Tijdens de tocht dacht Jill vaak aan de reden waarom ze deze uitdaging was aangegaan: aandacht vragen en geld inzamelen voor Alzheimer.

“Mijn opa heeft de vreselijke ziekte en ik werkte voorheen in een verpleeghuis in Schoonhoven, waar ik veel lieve mensen met alzheimer heb ontmoet. Onderweg moest ik aan hen denken en aan één bewoner specifiek, die recent overleden is. Van veel familieleden kreeg ik berichtjes om me aan te moedigen. Sowieso kreeg ik veel leuke reacties; dat was onderweg een hele steun in de rug.”

Het bereiken van Everest Base Camp kreeg daardoor een extra lading. “Ik hoorde onderweg in Nepal dat ik mijn streefbedrag van 3.000 euro had gehaald, en inmiddels zit ik daar zelfs overheen. Dat vind ik echt bijzonder.”

Een van de meest persoonlijke momenten beleefde Jill op de terugweg. “Er vloog een soort roodborstje met me mee. Mijn opa voerde vroeger altijd roodborstjes in de tuin. Het voelde even alsof hij bij me was. Dat was heel bijzonder.”

Lessen voor het leven

De tocht heeft Jill niet alleen mooie herinneringen opgeleverd, maar ook inzichten. “Ik heb geleerd om dingen los te laten: je hebt niet overal controle over. En als je ergens echt voor gaat, kun je meer dan je denkt.”

Inmiddels is ze weer thuis in Schoonhoven, al voelt ze de impact van de reis nog. “Ik ben nog moe en hoest wat af. Maar het was het meer dan waard. Dit kan ik afstrepen van mijn bucketlist.”

Wie Jill en daarmee Alzheimer Nederland wil steunen: www.inactievooralzheimer.nl/fundraisers/jill-elkerbout