De Westerweeren in Bergambacht is al 35 jaar een uniek woonzorgcentrum
Nieuws
Bergambacht - In het in 1990 opgerichte woonzorgcentrum De Westerweeren in Bergambacht voelen de bewoners zich thuis. De zorg is goed op elkaar afgestemd. Medewerkers maken het verschil.
Om het 35-jarig jubileum van het woonzorgcentrum te vieren waren de bewoners en hun familie, medewerkers en bestuurders aanwezig in de binnentuin in volle bloei, waar ’s zomers veel activiteiten plaatsvinden. Deze plek is afgeschermd en biedt veiligheid aan de dertig bewoners met een zorgvraag.
Opening door koningin
De voormalige wethouder Attie de Vos spande zich tijdens haar raadsperiode in om een verzorgingshuis naar Bergambacht te halen. “Dat was er toen niet”, aldus De Vos. “Iedereen die zorg nodig had, ging naar Sola Gratia in Schoonhoven. Toen bekend was dat dit bejaardenhuis op de nominatie stond om gesloopt te worden, hebben we ons hard gemaakt om in Bergambacht, Haastrecht en Schoonhoven kleinere woonzorgcentra te realiseren. Met Ton van Dorp, die de financiën in de gaten hield, en de toenmalige burgemeester Huijbrecht kwam de bouw in Bergambacht van de grond. Het was voor mij zeer de moeite waard om me hiervoor in te spannen. Dat het bijzonder was, blijkt wel uit het feit dat Koningin Beatrix De Westerweeren opende.”
De prille negentiger Pieterjan van Vegten uit Stolwijk bezoekt zijn vrouw, die zorg nodig heeft, bijna dagelijks. “Het is een fijne locatie, waar mijn vrouw verblijft”, vertelt Van Vegten. “Onze kinderen wonen ook in de buurt. We merken dat ze het hier naar haar zin heeft.”
Doos vol zegels om uit te zoeken
Bewoner Daan van der Velde (alias De zeelt) kan zijn postzegelhobby blijven uitvoeren. Op heldere momenten krijgt hij op verzoek een doos vol zegels om uit te zoeken. “Erg fijn om te doen”, merkt Van der Velde, die vroeger zijn zegels wereldwijd verhandelde, op.
De cliëntenraad, die zegt een vinger in de pap te hebben, houdt ook deze middag ‘toezicht’. De gemoedelijkheid van de vier dames straalt van hun gezichten af. “Als er zaken spelen, gaan we in overleg met de betreffende personen en helpen mee de problemen op te lossen.”
Medewerker Hanneke de Vries is te spreken over de huidige gang van zaken, al wordt het werk wel steeds zwaarder. “De saamhorigheid onder de bewoners, hun familie en de medewerkers is groot. Door de kleinschaligheid kent iedereen elkaar. In het begin zorgden we ook voor de bewoners van de aanleunwoningen, maar daar was steeds minder tijd voor. Zij krijgen nu hulp van de thuiszorg. In noodgevallen is altijd hulp beschikbaar. Voor de komende vijf jaar ben ik somber gestemd. Er komen nu mensen met een complexe zorgvraag binnen. Zij hebben zo lang mogelijk thuis gewoond. Voor deze groep is extra zorg nodig en soms vragen we ons af hoe een mantelzorger het vol hield om voor de echtgenoot of het familielid te zorgen. Al ons werk blijven wij doen met liefde en we hoeven er niets voor terug. Een glimlach is voldoende.”
Wim Kroone
