Echtpaar Slingerland deelt 60 jaar lief en leed
Nieuws
BERGAMBACHT • Echtpaar Slingerland uit Bergambacht was dinsdag zestig jaar getrouwd. Burgemeester Pauline Bouvy-Koene bezocht hen daags erna.
‘Ik ga niet zomaar met een vreemde vent mee’, kreeg Aris Slingerland te horen, toen hij de jongedame op wie hij verliefd geworden was, voor het eerst opzocht. De in Zuidbroek geboren boerenzoon had haar enkele dagen eerder ontmoet op een verenigingsfeest in het oude schoolgebouw in de Bergambachtse Hoofdstraat.
Aanhouder wint
De vrouw op wie hij een oogje had laten vallen werd begeleid door haar vader. Aris keek de kat uit de boom. De aanhouder won echter en een week later mocht Aris op stap met Adrie. Van het één kwam het ander. In 1963 trouwde het verliefde stel en betrok na een kort verblijf in een woning in de Bovenberg een vrijstaande woning langs de Provincialeweg, waar de 83-jarige echtelieden nog steeds wonen.
Chauffeur
Pauline Bouvy-Koene was zeer geïnteresseerd in hun levenswandel en de praatgrage Aris Slingerland stak meteen van wal. Een korte samenvatting:
“Ik heb altijd gewerkt als chauffeur bij verschillende bedrijven. Jos van Erk was mijn laatste werkgever. Voor hem reed ik kozijnen door het hele land. Soms vertrok ik al om 3.00 uur en was dan soms pas om 19.00 uur thuis. Mijn vrouw hield thuis de boel draaiende en daar ben ik haar erg dankbaar voor. We hebben samen drie zoons en een dochter. Eén van de zoons woont in Canada, waar ook veel andere familieleden wonen. We zijn vier keer in Canada geweest. Op mijn zestigste kon ik stoppen met werken, maar stilzitten is niets voor mij. Als vrijwilliger rijd ik nu al 23 jaar voor tafeltje-dekje. Daarnaast vervoer ik personen en rijd ik op de vrachtwagen om goederen op te halen voor Dorcas. Allemaal dankbaar werk.”
Evenknie
Adrie Slingerland hoort het allemaal glimlachend aan. In het verzetten van werk is zij minstens de evenknie van haar man.
“Ik bracht de kinderen naar school en werkte bij bejaarden thuis,” vertelt ze als Aris even ‘stilvalt’. “Met een breimachine maakte ik veel kleding voor de verkoop. De opbrengst ging naar goede doelen. Ik hield de groentetuin bij en verzorgde de kippen en konijnen. We hebben twaalf kleinkinderen en twaalf achterkleinkinderen. Bij Dorcas was ik ruim tien jaar actief als vrijwilliger. Mijn gezondheid laat dat niet meer toe, maar Aris is er nog vaak te vinden. Zolang we kunnen, hopen we hier te blijven wonen.”
Wim Kroone
