De Boer Op in Dussen: zorgboerderij en melkveebedrijf in één
Nieuws
Dussen - ‘We wonen hier, we werken hier en we brengen onze vrije tijd hier door.’ Aan het woord is Noldine van Wijk, die samen met haar partner Johan Akkerman een bedrijf runt onder de wel klinkende naam ‘De Boer Op’ in Dussen. We namen een kijkje om te zien hoe zij hun melkveebedrijf combineren met een zorgboerderij.
Noldine staat ons al op te wachten, samen met cliënten Marsha en Lars. Marsha werkt anderhalve dag per week op de boerderij, Lars komt drie dagen per week over de vloer en het is overduidelijk: ze vermaken zich hier prima. Op deze plek aan de Diebracht is nog steeds een melkveebedrijf in bedrijf, dat voornamelijk gerund wordt door Johan. Noldine bemoeit zich met de zorgcliënten. Maar eigenlijk loopt alles vloeiend in elkaar over. De cliënten helpen mee met het verzorgen van de dieren, er wordt samen gekookt, gegeten en opgeruimd. Als je niet anders zou weten, zou je zeggen dat hier een gewoon gezin woont. Maar aan het einde van de dag gaan de cliënten allemaal weer naar huis.
Dieren als afleiding
Elke week zijn er dertien cliënten op de zorgboerderij, verdeeld over vier dagen, vertelt Noldine terwijl we plaatsnemen aan de koffietafel. “Sommigen zijn hier een halve dag, anderen vier dagen in de week. Peter en Kees zijn hier het langste: Peter viert in september zijn vijftienjarig jubileum.” Lars komt al ruim een jaar op bezoek bij Noldine en Johan en hij geniet zichtbaar van het omgaan met alle dieren. “Dieren zijn voor mij het beste”, vertelt hij. Ook voor Marsha zijn de dieren al bijna een jaar een goede afleiding. “Ik knuffel graag met Seven (een kalfje - red.), of met Lady (een konijn - red).” Het is een grote beestenboel op de boerderij: er zijn twee grote varkens, pony’s, ezels, poesjes en er is hond Timo. “Maar die luistert niet”, roept Lars. “Hij is slecht opgevoed.”
Alle ruimte voor zorg
Noldine deed de hbo-opleiding social work en werkte jarenlang in de zorg. Zij zag dat veel cliënten graag naar buiten wilden, maar daar geen mogelijkheid voor kregen. “Ze konden zelf niet zo goed kiezen. Zo werken er soms mensen op plekken dat je denkt: dat past niet. Ze deden bijvoorbeeld productiewerk. En veel op binnenlocaties. Ik had het wel een beetje gezien.” Een aantal jaar geleden heeft ze in overleg met Johan de stap gewaagd. “De boerderij was er al en wij hebben de ruimte. Niet iedereen kan zoiets beginnen, er zijn een hoop eisen waar je aan moet voldoen. We hebben heel veel mogelijkheden weten te creëren om dit werk te kunnen doen.”
Praten tijdens een taak
Noldine: “Tegenwoordig zijn de eisen zijn best hoog in de maatschappij. Er is veel druk en je moet veel schakelen. We willen graag iets positiefs betekenen voor de mensen en proberen ze iets te leren. Samenwerken en elkaar helpen, elkaar om hulp vragen en hoe je taken verdeelt. Door dingen samen te doen, leer je elkaar goed kennen. En als er iets speelt, ga je met elkaar praten. Dat is makkelijker als je een taak aan het doen bent. Als je tegenover elkaar aan tafel zit, is dat vaak moeilijker.” De cliënten helpen op de boerderij met stallen schoonmaken, voeren, de kraamhokken en de kalverstallen opstrooien. Maar ook staan de huishoudelijke taken op het programma: Wesley is bijvoorbeeld de vaatwasser aan het uitruimen als wij aan de koffietafel zitten. Noldine: “We hadden vanmorgen tijdens het eten koken al een goed gesprek. Het is een gezinsachtige setting en het is zeker niet alleen maar keihard werken: ze kunnen kiezen wat ze zelf doen. Wij bepalen niet ’s ochtends wat ze gaan doen. We vragen: wie heeft hier zin in? Ze kunnen zelf taakjes bedenken, hebben eigen regie. Het is hier geen hotel én geen kleuterschool.”
Geboren en getogen
Ook Johan schuift aan bij de koffietafel. Hij groeide op de boerderij op. “Ik ben hier geboren en getogen. Sinds 1989 heb ik in de maatschap gewerkt. En op 1 januari 2002 heb ik de boerderij overgenomen van mijn vader en moeder.” Samen met Noldine, die al langer in de zorg werkzaam was, werden er plannen gesmeed om, naast het melkveebedrijf, nog een bedrijfstak erbij te doen in de vorm van een zorgboerderij. Noldine: “Sinds 2009 zitten we in een vof, met zowel het melkveebedrijf als de zorgboerderij. Ik heb in 2013 mijn baan in de zorg opgezegd, zodat ik mij volledig kan concentreren op het werk hier, naast Johan. We wonen hier, we werken hier en we brengen onze vrije tijd hier door.”
Hittestress
Johan is het aanspreekpunt voor de koeien. “We hebben tussen de 90 en 95 melkkoeien en nog wat jongvee. We hebben twee melkboxen staan.” De koeien staan tijdens ons gesprek nog op stal, maar kunnen binnenkort naar buiten. “We beginnen met zes uur weiden. Hoogzomer mogen ze zelf kiezen. De zon is leuk, maar ook vaak te gek. Vanaf 20 graden kunnen ze al last krijgen van hittestress. We hebben genoeg geprobeerd al die jaren, maar vaak zie je dat de koeien er zelf voor kiezen om naar de stal te gaan. Daar is alles binnen handbereik.”
Boeren zijn het leven
De zorgcliënten assisteren Johan als er kalfjes geboren worden en helpen om de kalfjes te drinken te geven. Johan: “Als een kalf geboren is, kun je deze een dag daarna leren drinken. We halen ze bewust bij de moeder weg: ik heb al te veel ongelukken gezien.” Een deel van de kalfjes blijft op de boerderij voor de opfok, ongeveer een derde gaat weg. “De stiertjes gaan sowieso weg.” Het boeren is wel ingewikkeld geworden, vindt Johan. “We hebben veel te maken met allerlei regeltjes, zoals de fosfaatregeling. Ik ben er wel trots op datwe er nog zijn, want heel veel boeren hebben moeten stoppen.” Lars is het grondig met hem eens: “Boeren zijn het leven. Als we geen boeren hebben, krijgen we niks.”
Open middag
Een rondje over het erf en door de stal maakt duidelijk dat er nog veel meer gebeurt. De kinderen van gastouderopvang Dapper en Puur komen regelmatig op bezoek. “Imke komt vaak hierheen met de kindjes. Het is heel dichtbij, wij lopen er wel eens heen. We hebben een hele leuke samenwerking met hen.” Daarnaast is er op de eerste vrijdag van de maand een open middag. Noldine: “Van 13.30 tot 16.00 uur is iedereen welkom. We hebben een terras, waar je koffie en thee kunt drinken met iets lekkers erbij. De kinderen kunnen de kalfjes eten geven of pony rijden. En we hebben een winkeltje waar jam wordt verkocht en er zijn knutselwerkjes en plantjes.” Lars vult haar aan: “En we hebben eieren en melk van eigen koeien.”
Adoptiehaantje
Als we weer aan de koffietafel zitten, komt de buurman aan met een kartonnen doos. Er blijkt een haantje in te zitten. Een adoptiehaantje, die ter plekke een naam krijgt: Henk. Of Harry, daar zijn de meningen nog over verdeeld. Maar hij is meer dan welkom. “De pony’s hebben we ook zo gekregen”, vertelt Noldine. “Compleet met een hele kofferbak aan spullen.” Lars ontfermt zich meteen over het haantje; er is al een haan, dus deze moet voorzichtig integreren. “Anders komt ie in de kippensoep”, grapt Lars. Terwijl hij met de doos richting kippenverblijf loopt, is het voor ons wel duidelijk: iedereen (en alles) is thuis bij De Boer Op.
Dit interview verscheen eerder in magazine #trotsopdeboer editie Altena, dat begin juni 2026 uitkwam.
