Mees en Joanne Vos genieten elke dag op hun monumentale boerderij: ‘Zolang het kan blijven we hier wonen’

Babyloniënbroek - Even buiten het dorp Babyloniënbroek ligt de monumentale boerderij Eben-Haëzer. In het open polderlandschap, hoger gelegen op een terp, trekt de hoeve automatisch ieders blik. Het naambord Eben-Haëzer op de voorgevel maakt nieuwsgierig.

Het geheel maakt met het grote, gladgeschoren grasveld een verzorgde indruk. Mees en Joanne Vos kochten bijna twintig jaar geleden een oude boerderij en maakten er een juweel van. Maar dat ging niet zonder slag of stoot.

“Kijk, vanaf deze balk was de stal. Daar stonden de koeien tussen staken met hun achterkant naar de stalramen”, steekt Mees direct van wal als we de woonkamer binnenkomen. “Hierboven was de deel waar het hooi en stro lagen opgetast en waar nu het terras is, daar stonden de paarden.”

De ruimte waar vroeger koeien loeiden, is nu een grote living met verschillende zitjes. De grote balken en dikke palen herinneren aan de tijd dat Eben-Haëzer in bedrijf was als boerderij. In 2006 kochten Mees en Joanne een bouwval, maar ze zetten hun schouders eronder en vier jaar later konden ze hun intrek nemen in een comfortabel huis met een zee van ruimte.

Ruimte

“We hebben gekozen voor deze plek om de rust en de ruimte”, vertelt Joanne. “Onze drie kinderen woonden toen nog thuis en iedereen had behoefte aan een eigen plekje. We waren het er samen gelijk over eens dat we hier wilden gaan wonen toen het te koop kwam.”

We hebben gekozen voor deze plek om de rust en de ruimte

De kinderen kregen allemaal een eigen slaapkamer. De voormalige nette kamer werd omgebouwd tot kantoor voor Mees en voor Joanne was er in de opkamer nog genoeg ruimte voor een atelier. Hier maakt zij in opdracht lederen tassen.

Op 5.000 m2 grond is er naast de schuren, die ooit onderdak boden aan varkens en kippen, nog genoeg ruimte voor een groentetuin. In een van de schuren heeft de nog thuiswonende zoon, die metaalbewerker is, zijn werkplaats.

Rijksmonument

De ruim twee eeuwen oude boerderij is van het Altenase dwarsdeeltype met een rietgedekt wolfdak. Het is een rijksmonument en dat betekent dat er bij een verbouwing meer regels gelden en dat de kosten vaak hoger uitvallen door verborgen gebreken.

Mees weet daar alles van. “Er was geen fundering en we hebben 56 heipalen onder de woning en stallen moeten aanbrengen. De vloer is in het achterhuis dertig centimeter omhooggegaan en de verdiepingsvloer zelfs zestig centimeter. De restauratiekosten vielen tegen. Daarbij ging de aannemer failliet en door de bankencrisis kregen wij ons huis niet verkocht. Het was een gekkenhuis en ik was het helemaal zat.”

Toch is het allemaal goed gekomen en genieten ze nu van een rijksmonument dat modern comfort combineert met authentieke details. De naam Eben-Haëzer mocht dan ook op de voorgevel blijven prijken: ‘Tot hiertoe heeft de Here ons geholpen’.

Authentiek

Originele materialen moesten zoveel mogelijk behouden blijven. “De kelder is nog authentiek”, meldt Mees tijdens de rondleiding. “Ook twee spanten op onze slaapkamer zijn nog origineel en dat geldt ook voor de bedstee, die nu in gebruik is als kast.”

Joanne vult aan: “De mensen waren vroeger slim, want aan de andere kant van de bedsteemuur was een grote oven. In de bedstee was extra ruimte gemaakt om de was te drogen en de bewoners lagen lekker warm.”

De mensen waren vroeger slim, want aan de andere kant van de bedsteemuur was een grote oven

De balken die vervangen moesten worden, zijn exacte kopieën van de originele balken. In oude deuropeningen is glas geplaatst. De deuren zelf zijn opengeklapt richting de buitengevel. De rondleiding voert door lange gangen met diverse niveauverschillen. Herhaaldelijk wordt gewaarschuwd om uit te kijken voor een afstapje of een lage deuropening.

Het huis mag dan historie uitstralen, het is ook voorzien van moderne gemakken. In een grote werkruimte staat de aardwarmtepomp die moeiteloos het hele huis verwarmt en voor warm water zorgt. De grote houtkachel in de living is meer voor de sfeer.

Inrichting

Het huis is verbouwd onder toezicht van een monumentenarchitect, maar bij de inrichting is geen binnenhuisarchitect te pas gekomen. Met haar gevoel voor kleur heeft Joanne die taak zelf op zich genomen. Het interieur is uitgevoerd in aardetinten en de meubels zijn van robuust hout.

Met kussens, plaids en een vacht op de vloer is de woonruimte gezelliger en intiemer, hoewel je tot de nok kunt kijken. De zichtbare houten constructie die het dak ondersteunt, zorgt voor een authentieke sfeer. Het onderstreept de rijke historie van Eben-Haëzer.

Genieten

Mees en Joanne genieten elke dag van hun woning. “Ruimte verveelt nooit”, klinkt het uit beider mond. Dat geldt zowel voor de ruimte binnen als voor de weidsheid buiten. Om alles netjes te houden, hebben ze de taken verdeeld.

Joanne: “Mees neemt het stofzuigen voor zijn rekening en maait het gras. De glazenwasser komt regelmatig de ramen buiten wassen en verder doe ik alles zelf.”

Beiden zijn zestigers en ze beseffen dat er misschien een tijd komt dat het te veel wordt. Ze zijn er nuchter over: “We zien wel hoe het loopt. Zolang het kan blijven we hier wonen.”

Lies Kooi