Slagerij Schoon draagt het bijltje over: “We wilden de zaak niet zomaar op slot doen”

WIJK EN AALBURG • “We gaan een stapje terug doen”, zegt Hanneke Schoon van Slagerij Schoon uit Wijk en Aalburg. “Ik draag het bijltje, of te wel het koteletmes over”, vult de 71-jarige slager Ton Schoon aan. Hij kijkt zijn opvolger, de 43-jarige Corné Versteeg, lachend aan en vraagt; “Kun je die hanteren?”. Versteeg lacht en knikt, ‘dat gaat zeker lukken’. 

“We begonnen in 1974 op deze plaats”, vertellen Hanneke en Ton Schoon. Dochter Joanne knikt en vult aan; “Net geen 50 jaar.” 

“47 jaar lang zijn we slager geweest op deze plaats,” Ton lacht, “we hebben wel een paar keer andere tegeltjes op de muur gedaan hoor.” Ton vertelt dat hij pas 71 is en nog wel een paar jaar kan. “Maar ik vind het ook niet erg om te stoppen. Ik kan niet zeggen dat ik mijn werk zat ben,” even is hij stil, “nee, dat kan ik niet over mijn lippen krijgen, het zou niet eerlijk zijn, als ik dat zou zeggen.”

“Ik heb altijd geroepen, nooit een eigen zaak!”, vertelt Hanneke. Ze groeide op in een slagersgezin en zag thuis dat ze nooit klaar waren. Ton werkte in de bouw, maar toen hij Hanneke leerde kennen, vroeg zijn schoonvader om in de slagerij te komen werken en kort nadat ze getrouwd waren, vroeg hij om samen deze slagerij in Wijk en Aalburg over te nemen. 

Ton lacht, “Ik wist het verschil nog niet tussen een runderlap en een karbonade. Ik moest de slagersopleiding nog gaan voltooien.” Toch geniet hij nu nog dagelijks in de slagerij, al bekend hij eerlijk; “Als ik vers gezaagd hout ruik, dan kriebelt het nog.”

Samenwerken
Door de jaren heen ontvingen ze als gezin vijf kinderen. “Onze ouders waren wel vaak aan het werk, maar we zijn absoluut nooit iets tekortgekomen”, vertellen de dochters liefdevol. Dochter Joanne werkt al jaren mee in de slagerij. “Het vak is gewoon heel leuk”, zegt ze met sprankelende ogen. “Maar rond de kerst werken alle kinderen en aanhang mee,” vertelt moeder Hanneke trots, “en dit jaar zelfs ook de kleinkinderen. Iedereen heeft zich altijd ingezet voor de slagerij.” 

Joanne vertelt dat ze in de winkel van haar ouders kwam werken, als overbrugging tussen twee opleidingen in. “Maar ik ben nooit meer weggegaan.” Joanne zal straks, net als het andere personeel gewoon het bekende gezicht achter de toonbank in de slagerij in Wijk en Aalburg blijven. “Voor mij blijven het mijn ouders. De andere medewerkers krijgen een andere baas. Ik heb altijd fijn met ze samengewerkt,” waarop ze krachtig aanvult, “dit pakt niemand me meer af.” Ze blikken terug op een mooie tijd in de slagerij en vooral de contacten met de klanten. Herinneringen worden opgehaald, de nieuwe slager Geertje kende Ton al als een betrokken slager op woongroep Het Wilgenveld, waar ze eerder werkzaam was. Met enthousiasme vertelt ze; “Als iemand op Het Wilgenveld jarig was, dan kwam hij altijd met een kadootje. Dat deed hij voor iedere bewoner.”  Zijn dochters lachen, “dan zei hij tegen ons, ik moet nu een kadootje hebben. En dan was het ook echt nu!” 

Mooiste tijd
Op de vraag wat ze zelf de mooiste tijd vonden, schiet Hanneke in de lach; “De week na kerst en oud en nieuw.” Ton staart even voor zich uit en zegt; “Het klinkt cliché, maar je geniet het meest als je een klant tevreden de deur uit ziet gaan en weer terug ziet komen.” Ton vertelt eerlijk dat hij wakker heeft gelegen van de gedachten, dat er een papier op de ruit zou komen, dat de slagerij gesloten was. 

Hij is dankbaar dat Corné en Geertje van Slagerij Oomen uit Gameren het slagersmes over willen nemen en het ambacht van slager in Wijk en Aalburg voortzetten. Hanneke vult aan, “We wilden de zaak niet zomaar op slot doen,” even zoekt ze naar woorden, “daar is het te kostbaar voor.” Ton en Hanneke doen zelf een stapje terug. “Mensen zeggen, nu mag je gaan genieten van je pensioen,” vertelt Hanneke, “maar wij hebben van ons werk en naast ons werk altijd genoten.”