Arinda Hoffland uit Molenaarsgraaf landde na reis door wereld in Indonesië: ‘Ik ben geen zwerver’
Nieuws
Molenaarsgraaf/Lombok - Van de Graafdijk Oost in Molenaarsgraaf naar een woning op het Indonesische eiland Lombok. Die reis legde Arinda Hoffland (..), met de nodige omwegen, in haar leven af. Voor ‘Er is meer dan Molenlanden’ gingen we het gesprek aan met ‘het verdwaalde schaapje’ van de familie Hoffland, met onder meer haar blijvende behoefte aan een thuis en het onderwijsbedrijf Eigen Reis dat ze opzette.
De foto’s zijn idyllisch. Stranden, blauwe luchten, surfen, varen. Het is het droomplaatje voor veel mensen. Naar een exotische locatie reizen en daar de rust en het natuurschoon combineren met op afstand werken.
Dat achter de foto’s desondanks een verhaal zit met de nodige toppen en dalen, blijkt wel uit het gesprek met Arinda. “Ja, ik ben nu op een punt gekomen dat ik met Eigen Reis een goed inkomen heb en er tijd overblijft om met mijn kinderen door te brengen. Maar daar zijn wel jaren van keihard werken aan vooraf gegaan. ’s Ochtends vroeg beginnen en tot ’s avonds laat doorgaan en dat zes, zeven dagen in de week. Het was nodig om dit van de grond af op te bouwen.”
Leerkracht op internationale school in Singapore
Over Eigen Reis straks meer. Eerst gaan we terug in de tijd. Een tien maanden jonge Arinda verhuist met haar ouders van Papendrecht naar Molenaarsgraaf. Daar was ruimte om het poeliersbedrijf van haar vader uit te bouwen.
Al vroeg besefte Arina dat het dorp waarin ze opgroeide te weinig ruimte bood om haar vleugels uit te slaan. “Ik ben gaan reizen, naar Thailand, naar Mexico en andere landen. Dat beviel heel goed. Tijdens een reis naar Azië kreeg ik een tip dat een internationale school in Singapore een leerkracht zocht. Ik heb de Pabo afgerond, dus heb ik daar spontaan op gesolliciteerd. Uit de vele kandidaten werd ik gekozen.”
Volgende tussenstop: Cambodja
Het bleek zo’n beetje de meest luxueuze stap te zijn om te emigreren. Van het regelen van alle paperassen om de overstap te maken tot het uitpakken van de spullen in het de woning die ze kreeg aangeboden, Arinda zelf hoefde nergens naar om te kijken.
Na ruim twee jaar liep haar contract af. Via Australië en Nieuw-Zeeland was haar volgende tussenstop Cambodja. “Mijn toenmalige vriend zetten daar een kickboksschool op. Ik ben als zzp-er kinderen online Nederlandse taalles gaan geven.”
Het is geen onrust, eerder nieuwsgierigheid
De relatie liep stuk en Arinda verkaste naar het Indonesische eiland Bali. Even tussendoor: ze vertelt het met een opvallende vanzelfsprekendheid. Haar uitgangspunt was en is om zo weinig mogelijk spullen te hebben, om zo mobiel te blijven. “Heb ik het ergens niet meer naar mijn zin, dan zit ik nergens aan vast”, knikt ze. “Maar het is geen onrust, eerder nieuwsgierigheid. Van jongs af aan wilde ik de wereld ontdekken en de verhalen van andere mensen horen. Ik heb veel alleen gereisd, maar me nooit alleen gevoeld. Juist ook omdat andere mensen die zo leven naar elkaar toe trekken.”
Kamer in haar ouderlijk huis
Tegelijkertijd heeft ze wel behoefte aan een thuis. Met liefde vertelt ze over de kamer in het ouderlijk huis waar ze altijd terecht kan. “Daar in Molenaarsgraaf kom ik ook echt thuis. Ik ben geen zwerver.”
Met een lach: “Tijdens de verjaardag van een oma zei een tante: ‘Jij bent het verdwaalde schaapje’. Maar zo voelt het zeker niet. Ik kan ook reismoe zijn, dat ik het voortdurend zoeken naar een slaapplek gewoon zat ben.”
‘Op Bali werd het steeds drukker’
Terug naar Bali. Met de man die ze daar leerde kennen, kreeg ze twee kinderen. Maar ook op dit gedeelte van de wereld bleek Arinda niet honkvast. “Daar zijn meerdere redenen voor. Ik ben nog getrouwd met mijn man, maar het cultuurverschil en de problemen waar hij mee worstelt zorgden ervoor dat we niet meer bij elkaar wonen.”
Ze vervolgt: “Daarnaast is het op Bali steeds drukker geworden met mensen uit allerlei landen die hierheen zijn gekomen. Ook de luchtkwaliteit is achteruit gegaan en daar had onze zoon erg veel last van. Daarom hebben we de keuze gemaakt om met zijn drieën naar het eiland naast Bali te gaan: Lombok. Het is hier heerlijk. We horen geen verkeer, ik kijk hier net als in Molenaarsgraaf uit over de polder. Alleen zijn het geen weilanden, maar terrassen met rijst. Dit wilde ik mijn kinderen aanbieden: de kans om buiten te spelen, net zoals ik dat vroeger had.” Met een lach: “Met als verschil dat je ze hier wel uit moet leggen welke slangen je beter niet kunt oprapen.”
Nederlands, Indonesisch en Engels
Haar zoon en dochter spreken inmiddels Nederlands, Indonesisch en Engels. Het vergemakkelijkt het contact met de twee families uit twee verschillende landen, maar zet voor hen meteen ook de deur open bij het maken van een keuze waar zij uiteindelijk naar toe willen gaan. “Voor een studie is Nederland bijvoorbeeld een ideaal land. Maar ook daarna kunnen ze zo makkelijker de weg gaan die het beste bij hen past.”
Lesprogramma’s voor ouders die buiten Nederland wonen
Eigen Reis dan. Aan de basis van dit onderwijsconcept lag haar eigen frustratie om goed onderwijs te vinden voor haar kinderen. Tegelijkertijd zorgde haar werkwijze van als zzp-er online les geven ervoor dat ze vooral in de namiddag en ’s avonds moest werken. “Daardoor kon ik mijn eigen kinderen amper meemaken. Dat wilde ik niet meer.”
Samen met een vriendin bedacht ze Eigen Reis, met allerlei lesprogramma’s voor ouders die buiten Nederland wonen en hun kinderen les willen geven. “Het draait inmiddels heel erg goed. We hebben het onder meer uitgebreid met pakketten voor hoogbegaafdheid. Er is namelijk een groeiende groep ouders met hoogbegaafde kinderen die vertrekken uit Nederland, omdat ze daar geen schikt onderwijs kunnen vinden.”
”Het mooie aan het werken voor Eigen Reis is dat vooral de kennismakingen met ouders weer zoveel bijzondere verhalen oplevert. En daarmee ben ik weer terug bij waarom ik van reizen en andere landen en culturen ontdekken houd: het is ongelofelijk interessant om op deze manier je wereld te verbreden.”
