Anne van der Werken: veertig jaar vrijwilliger bij de Fokveedag, en nog altijd van de partij
Nieuws
Hoornaar - Al veertig jaar is Anne van der Werken betrokken bij de Fokveedag. In al die jaren zag de inwoner van Hoornaar het evenement in zijn woonplaats veranderen, maar één ding bleef hetzelfde: zijn plezier in het vrijwilligerswerk. ‘Ik denk nog lang niet aan stoppen.’
Zijn eerste kennismaking met de Fokveedag was niet uit eigen beweging. Vanuit zijn politiewerk in, toen nog, gemeente Giessenlanden kreeg hij de taak om mee te helpen met de veiligheid en het verkeer rondom het evenement. “Ik werd er eigenlijk een beetje ingerold”, vertelt hij. “Vanaf het begin had mijn taak als vrijwilliger te maken met de veiligheid en het verkeer. De gezelligheid en de teamspirit zijn de reden dat ik elk jaar weer terugkom als vrijwilliger, en met plezier meewerk.”
Het is een plek waar hij mensen ontmoet, contacten onderhoudt en ieder jaar oude bekenden terugziet. “De opbouwweek is altijd fantastisch”, lacht hij. “Helemaal in de vroegere jaren heb ik daar mooie herinneringen aan.”
Achterkamertje van restaurant De Gouden Leeuw
In de week voorafgaand aan de Fokveedag kwamen bestuur en vrijwilligers samen in een achterkamertje van restaurant De Gouwe Leeuw. “De kok kwam dan met zo’n schaal met hapjes en iedereen had een drankje.”
De sfeer zat er goed in. “Iedereen wilde wel komen.” Het zijn precies dit soort herinneringen die ervoor zorgen dat de Fokveedag voor hem meer is dan een evenement waar hij werkzaamheden uitvoert.
Bewegwijzering en verkeersplannen
Dat de Fokveedag in veertig jaar tijd flink is veranderd, is ook terug te zien in de manier waarop het evenement wordt georganiseerd. Anne maakt zich onder andere bezig met de bewegwijzering en verkeersplannen rondom het terrein.
Er zijn inmiddels verschillende verkeersstromen voor bijvoorbeeld veehouders, marktkooplieden, bezoekers en bewoners. “Je hebt eigenlijk voor elk scenario een plan klaar”, legt Anne uit. “Als het nodig is, kun je het zo omzetten.”
Portofoons van de politie
Het klinkt tegenwoordig misschien vanzelfsprekend, maar in de beginjaren ging dat heel anders. De verkeersborden werden zelf gemaakt en geschilderd. Communicatie verliep via portofoons van de politie; mobiele telefoons waren er nog nauwelijks.
Ook de stroomvoorziening en het plaatsen van tenten waren veel minder professioneel georganiseerd. “Als je nu kijkt, is het gewoon professioneel geworden.”
Vroeger bedachten we bijna alles ter plekke
Er zijn inmiddels veel jongere vrijwilligers bijgekomen. “Je hoeft bijna geen opdracht meer te geven. Die weten precies wat ze moeten doen.” Met lijsten en duidelijke taken is het werk tegenwoordig veel beter gecoördineerd. “Vroeger bedachten we bijna alles ter plekke en regelden we het dan. Nu wordt er van tevoren goed over nagedacht. Je komt hierdoor voor een stuk minder verrassingen te staan.”
Tegelijkertijd is de sfeer volgens hem hetzelfde gebleven. “Het houdt je jong hè, je tussen de jeugd bewegen.” Ondanks zijn leeftijd voelt hij zich nog altijd volledig onderdeel van het team. Hij is inmiddels al ongeveer tien jaar met pensioen, maar van stilzitten is geen sprake. “Als ik even stilsta en zie dat er ergens werk is, dan wil ik het liever uitvoeren.”
Klein vliegtuigje dat opsteeg
Er zijn door de jaren heen dan ook heel wat herinneringen verzameld. Een van zijn meest opvallende is een klein vliegtuigje dat ooit vanaf een weiland bij de Fokveedag opsteeg. “Er was een stukje weiland waar het gras was weggehaald. Daar kon je landen en opstijgen.”
Als politieman wilde Anne natuurlijk controleren of alles volgens de luchtvaartregels verliep, vertelt hij met een knipoog. “Ik wilde natuurlijk zelf mee omhoog.” Lachend voegt hij eraan toe: “Dan kon ik als ik boven was wel de verkeersinformatie doen.”
Koffie en eten brengen
Het leukste aan de Fokveedag? Daar hoeft Anne niet lang over na te denken. “De ochtend. Dan rij ik rond om koffie en eten te brengen bij de verschillende posten. Perfect om met iedereen een praatje te maken.”
Hij spreekt vrijwilligers, boeren, chauffeurs en andere betrokkenen. “Dat vind ik zo leuk. De gezelligheid is de reden dat ik al die jaren al terugkeer.” Veertig jaar meedraaien op de Fokveedag heeft hem niet oud gemaakt, lijkt het. Het heeft hem vooral verbonden.
Veertienjarige kleinzoon helpt al mee
Dat die traditie nog lang niet hoeft te verdwijnen, blijkt inmiddels ook binnen zijn eigen familie. Zijn veertienjarige kleinzoon wil graag helpen tijdens de Fokveedag. Hij gaat onder andere mee om drinken rond te brengen voor de jury. Ook zijn schoonzoon helpt mee met de opbouw, onder andere met de verkeersborden.
Anne vindt het mooi om te zien dat de betrokkenheid zo wordt doorgegeven. “Dat is voor de toekomst ook fijn. Als je weer jonge vrijwilligers krijgt, kan het doorgaan.” Zelf voelt hij zich nog altijd helemaal thuis tussen de vrijwilligers. “Ik heb nog niet het gevoel dat ik moet stoppen.”
En dus staat Anne ook 19 september weer klaar. Voor de verkeersborden, de veiligheid, de koffie en de mensen. Veertig jaar Fokveedag heeft hem misschien wel vooral één ding opgeleverd: een plek waar hij zich thuis voelt. “Het is gewoon hartstikke leuk. Ik heb er weer zin in.”
