Voor dementerenden en hun mantelzorger: sfeervol koken en dineren bij Onvergetelijke Lunchclub

BLESKENSGRAAF • Tussen tafels met kaarsen en fonkelende glazen schuifelen de gasten van de Onvergetelijke Lunchclub naar binnen. De een met een stok, de ander met een rollator. Hier in restaurant De Burgemeester in Bleskensgraaf komt de club koken, eten en genieten.

Koken is een groot woord; voor sommige gasten is het binnen brengen van de borden al heel wat. De doelgroep bestaat dan ook uit mensen met dementie en hun mantelzorger. Over de stoelen hangen gele schorten klaar, met daarop een vergeet-mij-nietje, symbool van Alzheimer Nederland. De lunchclub vindt eens in de zes weken plaats.

Stoofvlees

Piet vergeet dat we hier geweest zijn, maar als ik foto’s laat zien komt alles bovenCoördinator Daniël Dik verwelkomt de gasten, chef kok Michael van ‘t Hoff en souschef Daniël den Bleker geven uitleg over het menu. Na een toost met alcoholvrije champagne is er een amuse van entrecote met wortel en een voorgerecht met zalm. Het hoofdgerecht bestaat uit stoofvlees, bladerdeeg en pompoen. Als dessert is er hangop met ijs. De presentatie doet niet onder voor die in een sterrenrestaurant.

Subsidie gemeente

Arie Slob uit Noordeloos, voorzitter van regionale afdeling van Alzheimer Nederland, kreeg het idee voor de lunchclub toen hij het tv-programma Restaurant Misverstand zag. Dik: “In dat programma kookten mensen met dementie samen met een chef kok. Alzheimer Nederland kreeg subsidie om landelijk dit soort kookclubs te starten. Omdat de landelijke subsidiepot nu leeg is, vroeg Arie de gemeente Molenlanden om subsidie. Met succes.”

Prikkels

Dik hoopt dat meer thuiswonende mensen met dementie en hun partners de weg naar de club zullen vinden. “Vaak horen we: ze zitten er passief bij. Wij geven ze prikkels om wat te doen. Een gast kan ook met andere familie komen. Ons doel is: mensen even uit de thuissituatie halen.”

Emoties

Chef kok Van ‘t Hoff: “Ik wil deze mensen een gezellige middag bezorgen, dat geeft me veel energie. Ik hou bij het samenstellen van het menu rekening met herinneringen aan geuren, emoties die erbij horen.” Dik: “We proberen ook iemand met een rollator nog naar de keuken te halen.”

Hoogstaande gerechtjes

Bert Schilt is er met zijn zus Jeannet. “Je bent van lieverlee afscheid aan het nemen. Dat weet ik al drie jaar. Eerst ging een spelletje doen niet meer, later werd lopen moeilijker. Of ze de Onvergetelijke Lunchclub leuk vindt? Ik vind het lastig om daar hoogte van te krijgen.” Van ‘t Hoff: “Jeannet herkende mij meteen. En aan haar mimiek zie ik dat ze er plezier in heeft. Al legt ze maar een takje van een of ander kruid op een gerecht. We maken hoogstaande gerechtjes. Door middel van voorbereiding kun je iets moois neerzetten.”

‘Eten is perfect’

Een tafel verderop heeft Piet Nie-stadt uit Alblasserdam het hoogste woord. “Ik ben blij dat ik gewoon mee kan kletsen. Ik kan nog steeds praten als Brugman, maar ik vergeet alles.” Hij kan niet vertellen hoe hij bij de Onvergetelijke Lunchclub terechtkwam. Vragend kijkt hij opzij, naar zijn vrouw Dilja. “Via de zorgboerderij”, zegt ze. Piet: “Ik vond het hier al leuk toen we aan kwamen rijden. En het eten is perfect. Ik zei tegen Dilja: hier gaan we voortaan heen. Ja, ik kijk wel eens in de keuken, maar ik kan niet lang staan. Vroeger kookte ik graag. En nu?” Hij kijkt weer vragend opzij. Dilja: “Dat kan niet meer.” Ook Dilja komt graag naar de lunchclub. “Ik vind het leuk. Piet vergeet dat we hier geweest zijn, maar als ik foto’s laat zien komt alles boven.”

Geen zorgen

Arjan en Caroline Buyserd uit Arkel zijn er voor de tweede keer bij. Ze hebben net het voorgerecht achter de kiezen. “Het was heerlijk”, zegt Arjan. Zijn vrouw: “We vinden het hier gezellig en het eten is lekker. We hebben ook met de kookclub in Dordrecht meegedraaid, maar daar had je het soms zo druk dat je geen tijd had om te praten. Het is fijn dat iedereen hier in dezelfde situatie zit. Je hoeft je geen zorgen te maken over hoe het loopt. Als Arjan iets geks zegt, snappen ze dat hier wel.” We proberen ook iemand met een rollator nog naar de keuken te halen

De mantelzorg combineren met haar baan is zwaar, erkent ze. “Dit breekt het even. En Arjan komt verder nergens. Ik merk dat hij dit leuk vindt. Het is prettig dat hij een uitje heeft. Wij zijn beiden zestig jaar en horen bij de jongeren. Arjan kreeg de diagnose toen hij 58 was. Je wereld stort in.”

Snoeper

In de keuken schept Jeannet zalmsalade in diepe borden. Haar broer helpt haar en likt een vinger af. “Snoeper!” zegt ze lachend.