Geen geld voor hulphond Hoogbloklandse Liza

• Link ophalen

  Gekopieerd

Maak ons je Google-favoriet!

HOOGBLOKLAND • Liza Werner uit Hoogblokland loopt als gevolg van haar autisme tegen allerlei problemen aan. Een hulphond zou haar levenskwaliteit flink kunnen verbeteren, maar ze kan die zelf niet betalen.

Samen met haar moeder Jeannet Rausch uit Hoornaar zit ze in de kleine woonkamer van het appartementje waar ze sinds een paar weken woont. Ze koos voor warme kleuren op de muren, een wollig vloerkleed en een lichte bank. Hoewel ze trots is op haar huisje, voelt ze zich er niet prettig. “Ik ben somber, vind het moeilijk om voor structuur te zorgen en leg moeilijk contact met mensen”, vertelt ze. “Omgaan met mensen lijkt geen probleem te zijn, maar het geeft me spanning. Mijn radar staat altijd aan.”

Bang

Liza’s moeder zet mokken thee neer, kijkt om zich heen en zegt: “Ze zit hier nu in een prachtig huisje, dat is helemaal haar wens. Maar ze is heel vaak bij mij. We hadden gehoopt dat ze zelfstandiger zou worden.” Liza: “Het is de onrust in mijn lijf. En ik ben vrij bang voor mensen. Als er een pakketje bezorgd wordt bel ik mijn moeder en hou ik haar aan de lijn als ik de deur open doe.”

Iedere keer boden ze mij hulp die ik niet nodig heb

Niet begeleid wonen

Doordat Liza veel dingen wel prima zelf kan, wordt ze door anderen vaak overschat. Jeannet: “De gemeente wil dat ze begeleid gaat wonen.” Liza: “Ik pas daar niet. Mijn IQ is net even wat meer dan van de meeste mensen die daar zitten. Ik ben gaan kijken, heb het een kans gegeven. Iedere keer boden ze mij hulp die ik niet nodig heb. Ik kan een boodschappenlijstje maken, mijn huishouden runnen. Daar heb ik geen hulp bij nodig. Het is meer het vangnet dat ik mis, omdat ik sociale angst heb, angst voor het onvoorspelbare.”

Openbare plekken

Als gevolg van haar angsten, mijdt Liza allerlei openbare plekken, zoals supermarkten en treinstations. “Het is daar te druk, te spannend en onvoorspelbaar. Als mijn trein bijvoorbeeld niet komt opdagen ben ik van slag en weet ik niet wat ik moet doen. Eenmaal thuis kan ik wel bedenken dat ik op de volgende moet wachten, maar op dat moment zie ik dat niet.”

Ik gun mijn moeder meer rust, dat ze niet altijd met mij bezig hoeft te zijn

Meer rust

Liza vindt het ook heel lastig om alleen te zijn. Met een blik op haar moeder zegt ze: “Eigenlijk ben jij mijn persoonlijke begeleider.” Haar moeder lacht. “Ik ben nu jouw hulphond. Daardoor sta ik altijd aan, er kan altijd een appje komen. Dan appt ze bijvoorbeeld: ‘Ik moet naar de winkel, zal ik jou ophalen?’ Soms negeer ik mijn telefoon even. Ik moet mijn werk rondom Liza plannen. Als ze bijvoorbeeld naar de psycholoog moet, rij ik maar weer.” Geëmotioneerd zegt Liza: “Ik gun mijn moeder meer rust, dat ze niet altijd met mij bezig hoeft te zijn.”

Stresshormoon

Met een hulphond verwacht Liza meer zelf te kunnen. Jeannet: “Als Liza iemand aan de deur krijgt, ervaart ze veel stress. Ze gaat dan altijd lopen. Een hulphond kan haar naar de bank duwen en zijn kop op haar schoot leggen, totdat hij het stresshormoon niet meer ruikt.” Liza: “Een hond zorgt ervoor dat ik mezelf niet alleen voel en meer durf.” Jeannet: “En hij geeft ritme. Liza vergeet weleens te eten.”

Mensen zeggen soms: dan neem je toch een gewone hond? Maar een hulphond mag overal mee naartoe

Oppashond

Om te ervaren hoe het is om voor een hond te zorgen en altijd het gezelschap van een dier te hebben, zorgde Liza een periode voor een oppashond. “Dat was een wereld van verschil. Door zijn aanwezigheid was ik vaker thuis, ik voelde me verantwoordelijk. Ik doe nu vrijwilligerswerk bij het dierenasiel in Gorinchem. Daardoor ben ik erachter gekomen dat dieren voor mij minder bedreigend zijn.” Jeannet: “Mensen zeggen soms: dan neem je toch een gewone hond? Maar een hulphond mag overal mee naartoe, een gewone hond niet.”

Kosten

Liza en haar moeder begrijpen niet dat de gemeente wel wil betalen voor begeleid wonen, maar niet voor een hulphond. Jeannet: “We hebben uitgezocht wat het kost. Begeleid wonen kost 43.000 euro per jaar, een hulphond kost 15.000 euro, en dat zijn eenmalige kosten. Als ik het geld had, zou ik haar zo’n hond geven. Maar ik ben alleenstaand en verdien daarvoor niet genoeg.”

Ik ben 100 procent afgekeurd, op mijn achtentwintigste. Dat is heftig

Afgekeurd

Liza startte een crowfunding. “Dat is best ingewikkeld. Ik heb nu 1.300 euro gekregen, van familie en vrienden. En nu?” Met tranen in haar ogen: “Ik wil het heel graag. Het raakt me dat het niet lukt. Ik ben 100 procent afgekeurd, op mijn achtentwintigste. Dat is heftig. Ik heb diploma’s voor administratief medewerker en heb op kantoor gewerkt, maar kon het niet volhouden.”

Meer maatwerk

Jeannet en haar dochter hopen dat er meer maatwerk komt voor henzelf en mensen in een vergelijkbare situatie. Liza: “Dit is een grijs gebied, er is geen stappenplan voor. Duizenden mensen lopen daartegenaan.” Jeannet: “Een hulphond wordt normaliter niet ingezet voor psychosociale problemen, maar voor praktische hulp, bijvoorbeeld bij blindheid of diabetes.”

Crowdfunding

“Ik hoop op meer bekendheid over het onderwerp”, zegt Liza. “En het zou fijn zijn als mijn crowdfunding bekend zou worden. Om zelf een bijdrage te leveren maak ik leren halsbanden voor honden. Via Facebook of Instagram kunnen mensen me benaderen.”

Reactie gemeente
De gemeente laat in een reactie op het verhaal van Liza en haar moeder weten: ‘Vanuit privacy kunnen we niet inhoudelijk ingaan op de beschreven situatie. Bij alle ondersteuningsvragen doen wij zorgvuldig onderzoek. We kijken welke oplossingen mogelijk en het meest passend zijn om te komen tot een langdurige oplossing met het hoogst haalbare resultaat. Dit is niet per definitie de goedkoopste oplossing. Wij kijken ook altijd naar mogelijkheden die andere wettelijke regelingen bieden, zoals de bijvoorbeeld de Zorgverzekeringswet.’