Goudriaanse ex-vrijwilligers missen familiegevoel bij brandweer

• Link ophalen

  Gekopieerd

Maak ons je Google-favoriet!

GOUDRIAAN • Met de brandweerauto scheuren, de adrenaline en de saamhorigheid: vier Goudriaanse ex-brandweervrijwilligers missen het. ‘Je bent een soort familie met elkaar, hebt zoveel met elkaar meegemaakt’

Ada van Zee, Wout de Vries, Aart de Jong en Nico Korevaar namen onlangs na veel jaren afscheid als brandweervrijwilliger bij de post Goudriaan/Ottoland. Ada was 21 jaar lid, Wout 20 jaar, Aart 24 jaar en Nico maar liefst 40 jaar. Voor Nico was het nog geen definitief afscheid; hij draait nog mee tot september. In de kantine aan de Zuidzijde blikken ze terug, met weemoed en plezier.

We werden om half acht ’s avonds opgeroepen en pas de andere middag om een uur of vier was ik terug

Landelijk nieuws
Nico maakte in 1986 de grote brand in Ottoland mee, waar meerdere boerderijen afbrandden. Het was landelijk nieuws. “Dat was best heftig”, vertelt Nico. “We werden om half acht ’s avonds opgeroepen en pas de andere middag om een uur of vier was ik terug. Ik had het helemaal gehad. In de tussentijd was ik een paar keer droge kleren aan wezen trekken. Het vroor hard, ik had het zó koud.”

Aart: “Zo lang blussen mag nou niet meer; na zes uur word je afgelost.” Ada nuanceert: “Op papier inderdaad. Maar tijdens de brand bij Montapacking zou ik na drie diensten achter elkaar naar huis gaan, maar moest ik toch weer helpen.”

Gieren, brullen
Meer herinneringen komen boven. Aart zat ooit vast in een hoogwerker. “Dat was bij een schoorsteenbrand aan de Zuidzijde, bij de Willemshoeve. Samen met een collega klom ik in het bakje van de hoogwerker. Ik woog 110 kilo, hij 105. Dan de bepakking er nog bij. Dat ding viel in de beveiliging, we konden niet meer verder. Ik lachen, gieren brullen. Wij weer naar beneden, want er moest een lichter iemand in het bakkie. De brand was gelukkig al bijna uit.”

Ontgroeningsritueel
Lol hadden ze ook altijd tijdens het ontgroeningsritueel. Ada: “Dan bonden we de nieuwe vrijwilliger vast op de wervelplank (brancard, red.) en lieten hem in het water zakken, met de voeten naar beneden.” Ook werd er vaak gelachen als vrijwilligers half aangekleed in de kazerne verschenen, nadat bij nacht en ontij hun pieper was afgegaan.

Avontuur
Over hun motivatie hoeven ze niet lang na te denken. “De gezelligheid met de ploeg, het avontuur”, zegt Wout. “En het bezig zijn met je handen.” Nico: “Mijn vader zat erbij. Toen hij ermee stopte hebben ze mij gevraagd. Ik ging al vaak mee, als slachtoffer bij oefeningen. Dat vond ik prachtig.” Ook hij noemt de gezelligheid, de spanning en de uitdagingen.

Na een half jaar meedoen met de oefeningen vond ik het hartstikke leuk

Soort virus
Ada dacht aanvankelijk dat het niks voor haar zou zijn, maar besloot het een kans te geven. “Na een half jaar meedoen met de oefeningen vond ik het hartstikke leuk. Mijn vader had erbij gezeten. Blijkbaar is het een soort virus. Ik vind het mooi dat je mensen kunt helpen. Anderen staan aan de kant en jij kunt wat doen.”

Hard rijden
Aart besloot vrijwilliger te worden toen hij als vrachtwagenchauffeur niet meer naar het buitenland reed en meer tijd had. “De jongens die er toen bij zaten kende ik allemaal, ik keek best een beetje tegen hen op.” Lachend: “Er is niks leuker dan met toeters en bellen door het dorp gepsen.” De anderen grijnzen. Ada: “Verantwoord hard rijden, dat vind ik ook leuk.”

Minder dorps
De barbecues, Sinterklaasvieringen en korpsuitjes komen ter sprake. Wout: “Die twintig jaar zijn voorbijgevlogen. Het is wel veranderd: minder gemoedelijk, meer regels.” Aart: “Het is minder dorps geworden.”

Lief en leed
Afscheid nemen was niet makkelijk. Ada: “Je bent een soort familie met elkaar, hebt zoveel met elkaar meegemaakt, lief en leed. Wat besproken wordt ligt niet morgen op de dijk. Als iemand in nood zit, wordt daar met een zekere zorg mee omgegaan.”

Aart neemt een slok van zijn bier en knikt. “Toen mijn vrouw was overleden stuurde ik de andere vrijwilligers en berichtje omdat ik mijn verhaal kwijt moest. Iedereen kwam. Ik ben om kwart voor acht gaan praten en om elf uur gestopt. Niemand viel je in de rede. Dat is dat familiegevoel.”

Vrijwilligers nodig
Nieuwe vrijwilligers: die kan het korps goed gebruiken. Het viertal denkt dat de brandweerhelm iedereen past. Aart: “Ook een ict’er die de hele dag op zijn stoel zit kan meedoen.” Nieuwe vrijwilligers krijgen een cursus en doen een keuring. Ada: “Je loopt een coopertest, moet laten zien dat je geen hoogtevrees hebt en 20 meter onder water kunt zwemmen.”