Notaris mr. Wim van Leussen neemt afscheid

OTTOLAND • Voor mr. Wim van Leussen breekt een nieuwe periode in zijn leven aan. Na 37,5 jaar in het notariaat legt hij zijn functie als notaris neer.

Alleen al de begroeting kenmerkt de persoon Wim van Leussen. “Goedemorgen meneer Mouthaan, hoe gaat het met u?” In een tijd waarin je en jij vanzelfsprekend is geworden, houdt de Alblasserwaardse notaris vast aan het formelere u.

Beleefde omgangsvormen zijn voor hem vanzelfsprekend. “Jazeker, dat geldt ook voor mijn medewerkers. Als één van hen een klant bij de voordeur begroet met ‘hoi’, dan spreek ik hem of haar daarop aan. Hoewel ik ook terdege besef dat het na mij anders zal gaan. Jonge notarissen laten zich al bij de voornaam noemen. Dat betreur ik niet. Het past bij een andere en spontanere tijd, maar zelf ga ik daar niet in mee.” 

Gentleman

Niet alleen in zijn taalgebruik houdt Van Leussen de oude stijl in ere. Je kunt je bij deze Alblasserwaardse gentleman moeilijk voorstellen dat de stropdas wel eens afgaat of dat hij voordringt in een rij.

Uit de begroeting spreekt daarnaast een oprechte interesse in de mens tegenover hem. Een opstelling die wat Van Leussen betreft voor iedere notaris zou moeten gelden. Resoluut: “Bij de opleiding dient daarop geselecteerd te worden. Je moet in dit vak van mensen houden. Ik beschouw het werkelijk als een misdaad als een notaris dat niet doet. Juist het begeleiden van mensen in soms moeilijke situaties, hen op weg helpen en bijstaan in heikele kwesties, daar heb ik veel vreugde aan beleefd. Ik ben een bevoorrecht mens en ik ben dankbaar dat ik daarvoor de gaven en de gezondheid van Hogerhand - en dat mag u met een hoofdletter schrijven - heb gekregen.”

Zeker zo kenmerkend is de nauwgezette wijze waarop de inwoner van Ottoland zijn zinnen vormgeeft. Keurig op een rij gezet en schijnbaar moeiteloos rollen de woorden uit zijn mond. “Voor een notaris is zorgvuldig formuleren vanzelfsprekend. Ik denk altijd goed na voor ik iets zeg. Tegelijkertijd kan ik heel beslist zijn, omdat ik een duidelijke visie heb. Ik kan me niet herinneren dat ik die verbale vaardigheid wel eens op een verkeerde manier heb gebruikt of me onparlementair heb uitgelaten. Ik ben zeker geen heilig boontje, maar dit kan ik wel naar waarheid zeggen.”

iPhone

Het taalgebruik doet soms wat archaïsch aan, maar ook de nieuwe ontwikkelingen gaan aan Wim van Leussen niet voorbij. Hij haalt een gloednieuwe 

iPhone uit zijn binnenzak. “Dit is mijn eerste mobiele telefoon. Ik heb hem vorige week gekregen. Nu krijg ik de tijd om me hierin te verdiepen.”

Maatschappelijk betrokken, dat is ook een kenmerk van Wim van Leussen. Zijn veeleisende werk als notaris combineerde hij jarenlang met functies in het waterschap, bij de Rabobank en in de kerkenraad van de Ottolandse hervormde gemeente. “Daar heb ik veel levensvreugde uit mogen halen. Het heeft me altijd positieve energie gegeven. Nu ik met pensioen ga, laat ik dit niet vallen. Begin dit jaar ben ik voor één dag in de week al begonnen als bestuurder van de dienstenorganisatie van de Protestantse Kerk in Nederland. Een fantastische werkplek; de mensen daar zitten niet te somberen dat de kerken leeglopen, maar werken hard om met de beschikbare middelen onder meer pioniersplekken op te zetten en gemeenten die het moeilijk hebben te ondersteunen. Daarnaast zoek ik één of twee commissariaten en sta ik open voor vrijwilligerswerk. Al zal ik de eerste tijd nog wel even de boot afhouden.”

Mr. D.C. Goes

Het is bijna 37,5 jaar geleden dat de twintiger Wim van Leussen het Molenaarsgraafse kantoor van wijlen mr. D.C. Goes binnenstapte. Hij was de zesde medewerker. Op de uitnodiging voor de afscheidsreceptie van Van Leussen staan inmiddels ruim zestig namen. Die groei is niet het enige dat veranderd is.

“Niets is hetzelfde gebleven. Een belangrijke omslag was het vrijgeven van de tarieven en het verruimen van de werkgebieden in 1999. Tot die tijd wachtte je als notaris tot het grind knerpte. Nu kwam er de uitdaging om tegen concurrerende prijzen klanten binnen te halen. Ik heb daar nooit een bedreiging in gezien, uitsluitend kansen. Wij hebben ingezet op groei en vervullen inmiddels een bovenregionale functie. Van Nijmegen tot Hoek van Holland en van Tilburg tot Almere reist men naar ons af. De kaalslag in onze branche is aan ons voorbijgegaan; de omzet groeit nog steeds en we hebben onlangs in Gorinchem een nieuwe vestiging geopend. Een nadeel is dat de collegialiteit onder notarissen door het vrijgeven van de markt is afgenomen. Ik heb wel eens vernomen dat collega’s in het Brabantse mijn bloed kunnen drinken. Deze verandering betreur ik zeer.”

Wat ook veranderde: de positie van de notaris als notabele, als vooraanstaand persoon in een dorp. “Bij een officiële handeling zag je als eerste de burgemeester en daarachter de notaris”, zegt hij met een glimlach. “Dat is verdwenen, maar ik heb dat nog meegemaakt.” 

Overlijden

De warme toon waarmee hij over zijn notariskantoor en zijn medewerkers praat, doet bijna vergeten dat Van Leussen straks definitief de deur achter zich dichttrekt. Gebrek aan motivatie is duidelijk niet de onderliggende reden. Wel speelt het overlijden van twee broers, op 63- en 55-jarige leeftijd, en collega Jan van Drielen (die 59 werd) een belangrijke rol.

“Onlangs heb ik mijn zestigste verjaardag gevierd”, knikt hij. “Dat was een bijzonder moment. Ik heb nu nog de gezondheid en de energie om een nieuwe levensfase in te kunnen gaan. Maar afscheid nemen kost veel moeite. Het is een rouwproces waar ik mij nu in bevind. Ik heb eigenlijk vijf kinderen; vier samen met mijn vrouw en het vijfde is het kantoor. Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat dat vijfde kind onevenredig veel aandacht heeft gekregen. Ik zou dat nu anders gedaan hebben. Aan de andere kant hebben mijn vrouw en kinderen mij altijd de ruimte gegeven om mij op deze manier in te zetten.” 

Kapitein

Hij vervolgt: “De tijd is nu duidelijk anders. Parttime werken, daar moest ik niets van weten. Dertig jaar geleden kon dat ook gezegd worden. Nu zie ik straks zelfs parttime notarissen komen. Het is voor mij nu tijd mijn plek af te staan aan een jongere generatie, hun de ruimte te geven om nieuwe uitdagingen aan te gaan. Wat voor mij het afscheid gemakkelijker maakt: ik laat een notariskantoor achter dat uitstekend draait, met goed geschoolde notarissen en medewerkers waar ik alle vertrouwen in heb en zeer trots op ben. Natuurlijk, ik was de kapitein, maar zonder onze medewerkers was ik nergens geweest.”

Geurt Mouthaan