Kees Boender neemt afscheid van cbs De Bron: een verhalenverteller zwaait af

MOLENAARSGRAAF • Verhalen vertellen, dat is voor Kees Boender misschien wel de meest pure vorm van onderwijs. Zo’n 35 jaar was hij directeur van christelijke basisschool De Bron in Molenaarsgraaf. 

Het moment van afscheid is gekomen; van de school, maar niet van de dorpsgemeenschap van Molenaarsgraaf en Brandwijk. Die heeft hij samen met zijn vrouw Lies in zijn hart gesloten.

“Daarom zijn we ook heel blij dat we, zij het in een andere woning, hier kunnen blijven wonen”, steekt Boender van wal. “De twee dorpen vormen een heel fijne en loyale gemeenschap, waar je je niet anders voor hoeft te doen dan je bent. Daar houden ze hier zelfs hélémaal niet van. Er is ruimte voor elkaar, een grote mate van geborgenheid.” 

Oase
Hij vervolgt: “Zelf heb ik ook in mijn werk ervaren als een oase: de altijd prettige samenwerking met bijvoorbeeld de ijsclub, de oranjevereniging, maar zeker ook openbare basisschool De Overstap in Brandwijk, zijn daar voorbeelden van. En ook kerkelijk hebben we ons van begin af aan hier thuis gevoeld.”

Onlosmakelijk raakte het gezin vervlochten met de twee dorpen en met de school; niet in de laatste plaats omdat de directeurswoning naast De Bron staat en bijna een verlengde van de huiskamer werd. De kleine ‘Boendertjes’ gingen regelmatig mee als vader nog buiten schooluren nog aan het werk was. 

Eindstation
Diezelfde woning betekende voor Kees Boender het eindstation na een rondreis door Nederland. Geboren in het Overijsselse Rijssen, verkaste hij met zijn ouders naar Nieuw-Beijerland, de Veluwe en Zeeland, waar hij in Middelburg de Pedagogische Academie volgde.

In Wijk en Aalburg stond hij als meester voor de eerste keer voor de klas, leerde hij zijn vrouw kennen en ging hij wonen. Op deze school werkte hij acht jaar. Daarnaast besteedde hij de nodige uren aan studie. 

Geschiedenis
“Ik ben een groot liefhebber van geschiedenis. in de avonduren heb ik mijn akte hiervoor gehaald. In mijn omgeving gingen ze ervan uit dat de volgende stap geschiedenisleraar op een middelbare school zou worden, maar ik had gemerkt hoe interessant het onderwijs op een basisschool is.”

Hij vervolgt: “Er ontstond bij mij de behoefte om leiding te geven, om in de organisatie van een school iets te kunnen betekenen. Wij zijn geen stadsmensen, we houden niet van groot en overweldigend, dus toen de vacature van directeur op De Bron voorbijkwam leek dat ons een mooie kans.”

Aimabel
Een kans die het bestuur hem in 1986 bood. De Molenaarsgraafse basisschool kreeg een directeur die een levend voorbeeld van het begrip aimabel is, iemand die er altijd naar streeft om er met anderen in harmonie uit te komen.

Zeker zo belangrijk was en is het leveren van een bijdrage aan de maatschappij. “Mijn vader en moeder hebben me op een heel mooie en indringende manier bijgebracht hoe waardevol dat is. In de school droeg ik dat graag uit. En of ik zelf daarin geslaagd ben? Ik heb me daar in ieder elke dag voor ingezet, maar het oordeel laat ik graag aan anderen over.”

Politiek
Invulling hieraan geven deed Kees Boender ook in de politiek. Met een burgemeester als vader ging het in het ouderlijk huis vaak over dit onderwerp. “En dat interesseerde me toen al zeer”, benadrukt hij. Als raadslid en wethouder voor de ChristenUnie leverde hij jarenlang zijn bijdrage aan het lokale bestuur in Graafstroom en Molenwaard.

De Molenaarsgraafse schooldirecteur maakte in zijn carrière de nodige ontwikkelingen mee. Niet elke verandering was een verbetering, daar is hij van overtuigd. “De focus op ieder afzonderlijk kind is in de jaren tachtig en negentig doorgeslagen. Het volgen van een leerling was zo intensief, dat het kind zélf uit beeld verdween. Een jongen of meisje werd zo een dossier, gevuld met cijfers en resultaten. Vertechnificeerd, zo noemde ik het. Gelukkig zien we nu weer een omslag in het denken en is dit op zijn retour.”

Vertrouwen
Hij is even stil, denkt na en gaat dan verder: “Onderwijs is vertrouwen, het bieden van een voedingsbodem waardoor leerlingen zich als mens kunnen ontwikkelen. Ik heb er altijd, samen met het team van De Bron, naar gestreefd om de veiligheid en geborgenheid te bieden waardoor dit kon.”

Hij vervolgt: “Als hier een oud-leerling komt, hebben ze het nooit over de staartdelingen die ze geleerd hebben, maar herinneren ze zich hoe fijn en gezellig het hier op school was. Ik ben elke keer weer dankbaar als ik dat hoor.”

Nieuwpoort
Verhalen vertellen, daar begon dit interview mee. En daar houdt Kees Boender niet mee op. De klaslokalen heeft hij achter zich gelaten, maar toeristen en andere belangstellenden kunnen hem tegenkomen als stadsgids in Woudrichem en Nieuwpoort, waar hij ingaat op de geschiedenis van deze vestigingssteden. Eens een leraar, altijd een leraar!