Meerkerkse huisarts Wilschut gaat met deelpensioen: 'Het zal even wennen worden'

MEERKERK • Dokter Wilschut hangt na 37 jaar zijn stethoscoop aan de wilgen, Hij verdwijnt niet volledig van het toneel, maar zijn aanwezigheid in de moderne praktijk onder de watertoren zal aanzienlijk minder worden.

"Er gaat de komende tijd weer veel veranderen. Het project 'Meer tijd voor de patiënt' wordt uitgerold en voor mijn collega's is het op dit moment nog onzeker welke impact dit heeft voor de bedrijfsvoering. Voorlopig zal ik op verzoek een aantal ochtenden nog spreekuur houden", weet Wilschut. "Ik ben er blij mee, want het is een ontzettend leuk vak."

Bastiaans
In 1983 volgde hij dokter Bastiaans op. Geboren in Amsterdam en in zijn jeugdjaren met zijn ouders verhuisd naar Soest. "Mijn vader was predikant, ik had nooit van het dorp Meerkerk gehoord. Wel van Lexmond, waar ik hem weleens bracht als hij daar mocht preken. Toevallig liep ik als student stage in de praktijk van dokter Jip van der Wind. Eenmaal afgestudeerd was er begin jaren '80 een overschot aan huisartsen. Noodgedwongen werd ik arts in een ziekenhuis en ook was ik een jaar verpleeghuisarts in een ziekenhuis in Capelle aan den IJssel."

En toen belde Hans van Es. "We sprongen samen in het diepe en kenden elkaar nauwelijks. Vandaag de dag loop je vaak jaren mee en als het bevalt, mag je toetreden tot de maatschap. Zo ging dat met mijn zeer gewaardeerde huidige collega's Langhout, Beetsma en Van den Bleek ook. Maar 37 jaar geleden dus niet. Tot 2012 hebben we op heel traditionele wijze gewerkt. Het was, achteraf, best kneuterig."

Wilschut (bijna 68) lacht. "In onze ultramoderne praktijk werken momenteel achttien mensen. We zijn een professioneel bedrijf. Door de verschuiving van de tweedelijnszorg zijn er veel taken bijgekomen. Sommige mensen denken dat een huisarts het minder druk heeft. We werken weliswaar 'slechts' van 08.00 tot 17.00 uur en draaien eens per maand een weekenddienst, maar er is ontzettend veel werk bijgekomen. Bijna elke avond zitten we achter de computer om aan dossiers te werken en de mailbox op te schonen. Het werk is ook veel intensiever. Vroeger zette ik een paar kruisjes op een formulier en er werd bloed geprikt. Een groen verwijsbriefje was ook zo ingevuld."

Een perfecte mix
In al die jaren is de huisartsengeneeskunde enorm veranderd, ziet Wilschut. "Toen ik - na een gedegen studie - afstudeerde kon ik min of meer zelf bepalen hoe ik een ziekte of een verstuikte enkel wilde behandelen. Anno 2020 moeten we voldoen aan allerlei standaarden en protocollen. Ook aan de praktijkvoering worden hoge eisen gesteld en zijn benodigde certificaten verplicht. Het lukt ons. Met dank aan hoog opgeleid personeel, dokters- en apothekersassistenten. We hebben zelfs twee verpleegkundigen en een psycholoog in dienst. Met dokter Langhout werk ik al zeven jaar, waarvan de laatste vier als mede-praktijkhoudster. We waren zo in staat om de noodzakelijke en deels ingezette vernieuwingen door te voeren. We vormen een mooi team. Een perfecte mix. Mijn ervaring met de moderne visie van haar en onze waarnemers mevrouw Van den Bleek en de heer Beetsma."

Hij knikt. "Sommige mensen missen de persoonlijkheid van vroeger, maar de lokale geneeskunde heeft een enorme kwaliteitsslag gemaakt. En dat allemaal ten goede van de patiënt. Anno 2020 rijd ik in een weekend in een ontzettend goed uitgeruste ambulance door de Alblasserwaard."

"Bevallingen horen al jaren tot het verleden. Op zich jammer, want na een geboorte – ik heb er meer dan duizend mogen doen – voelde ik mij ook een beetje jarig. Dokter Bastiaans trok een jas over zijn pyjama en verleende een paar deuren verder eerste zorg. Lief dat hij gelijk kwam, dat schiep vertrouwen."

Vertrouwen
Over vertrouwen gesproken. "Toen we hier startten, had ik nooit gedacht het zolang vol te houden. De Alblasserwaard is toch redelijk behoudend. De grondhouding is echter positief. Alles wordt niet zomaar voor zoete koek aangenomen, maar het vertrouwen wordt wel snel uitgesproken. We wonen hier prima en hebben onze sociale contacten. Onze kinderen wonen ook relatief dichtbij en zijn, niet toevallig, ook in het vak terecht gekomen. Ze bekijken alleen een specifiek onderdeel van het lichaam. Mijn zoon, getrouwd met een specialist, is cardioloog in het Erasmus MC en woont in Rotterdam. Mijn dochter is tandarts in Amsterdam. We hebben drie kleinkinderen, die gaan opa en oma meer zien. Verder houden we van kunst, muziek en reizen. Gelukkig mag ik nog even blijven als waarnemer. Niet meer als werkgever, maar puur als dokter. Ik moet eerlijk zijn."

"Ik zie vreselijk tegen mijn pensioen op en ga het vak ongelooflijk missen. Het zal wennen zijn. Maar ruim een jaar geleden heb ik na diverse operaties de onderkant van het leven gezien. Ik ben gelukkig weer topfit, ik mag minder gaan werken."

Zaterdag 11 januari neemt hij afscheid in 'zijn' medisch centrum De Watertoren van zijn patiënten en relaties. Tijdens de receptie zullen vele handen worden geschud en herinneringen opgehaald.

Theo Sprong