Janneke en Teus Vlot: tien jaar na de genezing

BLESKENSGRAAF • Tien jaar geleden is het al: Janneke Vlot uit Bleskensgraaf genas na een ziektebed van bijna achttien jaar tijdens een gebedsgenezingsdienst van Jan Zijlstra. "De uitbundige blijdschap is er niet meer; ik ben nu meer ontroerd over het geschenk dat ik toen kreeg van God."

Er gaat geen dag voorbij dat ze niet aan dat moment van genezing terugdenkt. "Als ik opsta, besef ik elke keer hoe bijzonder dat is om dat zomaar en zonder pijn te kunnen doen", vertelt Janneke. "Het wonder is alleen maar mooier en kostbaarder geworden."

Na een val bijna achtentwintig jaar geleden begon voor haar een lange lijdensweg, veroorzaakt door posttraumatische dystrofie. Zelfs een windvlaag veroorzaakte ondraaglijke pijn. Voor haarzelf, maar ook voor haar man Teus en haar kinderen was het een zware tijd. De hoop en de verwachting op genezing zijn nooit weggeweest; daarom gingen ze ook naar een gebedsgenezingsdienst van Jan Zijlstra.

"De dienst voorafgaande aan de gebeden voor genezing was bemoedigend. Uiteindelijk draait het om de vrede in je hart; daarmee kun je de ziekte en de zorgen die het leven met zich meebrengt aan. Na bijna achttien jaar ziek te zijn geweest kon en kan ik dat, zij het met schroom, zeggen. Juist tegen mensen die hiermee worstelen. Op weg naar de dienst kenden we die vrede al. Maar ik had mijn nieuwe laarzen bij me; als je bidt om een wonder, moet je er rekening mee houden dat het gebeurt."

Reacties
De genezing van Janneke werd landelijk nieuws. Het leverde vele positieve én negatieve reacties op. "Ik was toen nog naïef en oprecht verbaasd dat niet iedereen blij voor me was. Maar er was bij veel mensen zoveel ongeloof over het wonder of frustratie over een eigen ziekte. Ook bij christenen. 'Het zal wel tussen je oren hebben gezeten', zeiden én zeggen ze. 'Het geld was zeker op, dus er moest wat gebeuren'. Onvoorstelbaar hoe hard mensen kunnen zijn. Het heeft me veel verdriet gedaan."

"Of ik zelf boos ben op degenen die zo reageerden? Niet meer; inmiddels voel ik vooral medelijden, dat ze zo gefrustreerd zijn. Ook hiervoor geldt dat je vrede in je hart moet hebben om blij te zijn voor een ander. Wel merken we dat na verloop van jaren het wonder meer geaccepteerd is. Zeker in de Alblasserwaard, waar het even moet landen en er in stilte over nagedacht wordt."

Het complete interview staat donderdag in Het Kontakt.