Column De Letterbaas: Kloppend hart

Het is wachten op de wind die de eerste beat van de feestweek meevoert door de straten. Als een hart dat krachtig klopt, in mijn zo geliefde stadje aan het Lingewater.

Het festijn dat altijd begint met grote dromers. Na hen de planners, die bonte ideeën in keurige lijstjes en schema’s vangen. Dan de aanpakkers die artiesten strikken en sponsors stalken. En achter de schermen veel harde werkers, die liever het podium bouwen dan zelf in de schijnwerpers. Ongetwijfeld zit er ook één tussen die het allemaal nét iets beter weet. Maar samen zijn dit de helden die de slingers ophangen: ons Oranjecomité.

Dan de eerste beat die partygangers als klokgelui naar de feesttent lokt. Dorpsgenoten bij wie het gele goud graag gulzig door de keel en over de kleding klotst. Bier dat hossende lijven als plaksel aaneen doet kleven, de neuzen in elkaars oksels vol penetrant zweten. Wat mensen in het dagelijks leven uiteendrijft, doet er even niet toe. Iedereen zingt, springt en stinkt en iedereen is moe.

Stille genieters zijn er ook. In de tent kom je ze niet tegen. Maar de beat die hun huizen binnendringt, doet de heupen zachtjes meebewegen. Zij zijn het die ’s ochtends koffie zetten en met enig leedvermaak de paracetamol verstrekken. Die glimlachend meeluisteren op het schoolplein, in de wachtkamer en tussen de schappen. Waar verhalen over stoere mannen klinken, die toch niet alles kunnen en in tijgerprint het podium beklimmen.

Ten slotte zijn er die vol bravoure de dansvloer claimen. Barpilaren die er heimelijk nog eentje nemen. Thuisblijvers die niet willen, niet durven, niet meer kunnen. Tentgangers die liever buiten kletsen dan binnen boven de muziek uit schreeuwen. Er zijn er die blikken uitwisselen, lachen en verleiden, maar na een lange avond alleen de nacht in verdwijnen. Er zijn volharders die blijven geloven in de overwinning, al is het hun wéér niet gegund ook eens bingo te gillen. Er zijn er die de bloemetjes flink buiten zetten, met nog echte vrienden die stiekem een beetje op ze letten. En altijd zijn er nieuwkomers om welkom te heten. Altijd zijn er dierbaren die ons stilletjes ontbreken.

Treur niet, lieve mensen, wanneer de beat straks met de wind vervliegt.
Want ook ná de feestweek blijft dit hart van ons stadje kloppen. Vast en zeker, tot volgend jaar.