Moeder Inge en zoon Rohan spelen mee in Deils theater: Odyssee

Deil - Hoe zou Rivierenland er in de toekomst uitzien? Wordt alles digitaal? Stroomt de Linge straks alleen nog in pixels? En hebben mensen nog wel écht contact met elkaar?

Met die vragen als uitgangspunt werken tientallen inwoners uit Deil en omgeving al maandenlang aan Odyssee aan de Linge: een grootschalige muziektheaterproductie die in september midden in het dorp te zien zal zijn. Van dialogen tot decor en van muziek tot spel: alles ontstaat samen met de bewoners zelf.

‘Per ongeluk meedoen’

‘Per ongeluk’ kwam Inge terecht bij Odyssee aan de Linge. Niet helemaal waar, want met de geschiedenis van Klei in het achterhoofd besloot ze bewust naar de eerste bijeenkomst van de aanstaande theaterproductie te gaan.

Enthousiast geworden besloot ze uiteindelijk ook haar zoon Rohan mee te nemen naar de repetities. Beiden genieten nu van hoe de productie tot stand komt en kijken reikhalzend uit naar de speelavonden in september. “Er is iets heel bijzonders in de maak: van de regio, van het dorp, door het dorp en straks midden in het dorp. Niemand mag dat missen.”

‘Iedereen telt mee in productieproces’

Klei heeft Inge niet bewust meegemaakt. Ze woonde destijds nog niet in Deil maar ze kent wel de achtergrond van de productie van toen. “De verbinding die eruit voortkomt spreekt mij enorm aan: als dorp aan zoiets werken. Waarbij iedereen gelijkwaardig is en iedereen meetelt als onderdeel van dat grote geheel.” Het maakte haar uiteindelijk niet uit of ze nu een boom moest spelen of wat dan ook, als ze er maar onderdeel van kon zijn.

“Als je dan nu ziet waar we staan en welk proces er doorlopen is, dan geniet ik daarvan. We zijn allemaal druk, maar de maandagavondrepetities zijn een bijzonder moment in de week geworden.” De opzet van de productie speelt daarin volgens haar een belangrijke rol. “We zijn door dat eerste halfjaar, met volop improvisatie, naar elkaar toe gegroeid en kregen de vrijheid om deels ons eigen stuk te maken.” Dat ze haar zoon Rohan uiteindelijk ook meekreeg, is iets waar ze trots op is.

Van spannend naar vertrouwd

Voor Rohan was die eerste keer best spannend, maar door de sfeer en de jeugdgroep was het ijs snel gebroken. Hij was weleens in aanraking gekomen met toneel en had dramalessen op school gevolgd, maar dit is volgens hem toch echt iets anders. “Ik denk dat het vooral komt doordat we zoveel vrijheid en plezier hebben als groep. Vanaf het eerste moment werd ik door de groep in de armen gesloten.”

Improviseren als basis

Ook bij Rohan blijkt het improviseren voor veel plezier te zorgen, vooral omdat hun zelfontwikkelde scènes en stukken uiteindelijk ook echt gespeeld gaan worden. “Ik hoefde dus geen teksten uit mijn hoofd te leren, maar alleen te onthouden hoe ik het zelf bedacht had, inclusief mijn eigen woorden.” Zelfs het zingen, iets dat hij in eerste instantie niet echt zag zitten, gaat toch echt gebeuren. “Toen mij gevraagd werd welke zangstem ik had, antwoordde ik: die van een kraai. Maar uiteindelijk blijkt het gewoon een alt te zijn,” blikt hij terug op de eerste noten.

Inge ziet bij zichzelf en Rohan dat ze samen met hun inmiddels hechte spelersgroep echt het gevoel hebben voor een groot deel zelf vorm te hebben gegeven aan de productie. “Omdat je tijdens die eerste avonden zo dicht bij jezelf kon blijven. We hebben onze eigen rol vormgegeven en dat ontstond heel natuurlijk. Op de achtergrond zijn er alsnog professionals die ons altijd het gevoel geven dat het allemaal goed gaat komen.”

Een toekomstbeeld dat dichtbij komt

Het onderwerp leek voor Inge in het begin best lastig. “Ik had meer iets historisch in mijn hoofd zitten. Dat het iets futuristisch leek te worden, had ik in eerste instantie minder mee. Maar de puzzelstukjes vallen nu op hun plaats. De boodschap, de mythische Odyssee met een toekomstbeeld van ons eigen dorp, is echt wel iets om over na te denken.” Om het nu met theater zo onder het voetlicht te brengen vindt ze mooi, juist omdat het ook ruimte geeft voor reflectie. “Zo futuristisch blijkt het uiteindelijk niet te zijn, want de meeste dingen gebeuren nu ook gewoon onder onze neus.”

Deil straks met andere ogen zien

Straks, als de speelavonden voorbij zijn, zien Inge en Rohan Deil met andere ogen. “We hebben allemaal nieuwe mensen leren kennen uit ons eigen dorp. Contacten die we normaal niet zo snel hadden opgedaan. Dit is echt een bijzondere ervaring die het publiek straks ook terug gaat zien.” Volgens beiden is dit ook groter dan Deil alleen; het wordt een belevenis voor iedereen.

De komende maanden gaan ze nog hard aan de slag met hun eigen rollen. Ook genieten ze ervan om anderen aan het werk te zien, zoals de decorbouwers en de mensen van de muziek. “De passie gaat er straks echt vanaf stralen. Dit wil je eigenlijk gewoon meemaken.”

Meer informatie: odysseeaandelinge.nl.