Stay Strong Dikke Peer

• Link ophalen

  Gekopieerd

Maak ons je Google-favoriet!

GORINCHEM/REGIO • De ernstig zieke voetbaltrainer Peter van Horssen neemt komende donderdag afscheid van de regionale voetbalwereld.

In het voorjaar tekende Peter van Horssen een contract bij Sliedrecht. Op sportpark De Lockhorst zou hij vanaf augustus de reserves gaan trainen. Niet veel later kreeg de geboren Vurenaar de onheilstijding dat hij leverkanker heeft. Zijn (voetbal)wereld stortte in.

“Begin maart hoestte ik bloed op en niet veel later lag ik op de operatietafel. Eerst dacht men nog aan een levercirrose, een verharde lever. Maar na de nodige onderzoeken kreeg ik het bericht dat ik leverkanker heb en niet te genezen ben. We weten allemaal dat het leven eindig is, maar voor mij te vroeg”, kijkt Peter (56) triest.

Karakter
Voetballen is er met de paplepel ingegoten. “Mijn vader Bas was secretaris bij Vuren en KNVB-scheidsrechter. Hij nam mij op jonge leeftijd mee naar de Sportlaan en op mijn zesde voetbalde ik tegen GJS mijn eerste wedstrijdje. Met onder andere Hans van der Vliet, die woonde in dezelfde straat. Maar ook met Peter en Rinie van Horssen, geen familie overigens. Ik moest het niet hebben van mijn techniek, maar op karakter schopte ik het toch tot Vuren 1.”

“Niet lang, want toen ik eenmaal door de toenmalige trainer Henk Smits tot verdedigende middenvelder werd gebombardeerd, verrekte ik mijn knieband. Om in hetzelfde seizoen volledig door mijn gewricht te zakken. De orthopeed in het Gorcumse Beatrixziekenhuis vond dat ik mij niet moest aanstellen. Dat lukte mij wel, voetballen niet meer. Pas een jaar later zag zijn opvolger dat ik toch een kruisband had afgescheurd. Helaas was er toen niets meer te herstellen.”

Geen ambitie voor meer trainersdiploma’s
Zoals hij zelf zegt heeft de blessure hem geen windeieren gelegd. “Net als pa floot ik ook, maar ik was het gezeik van spelers snel zat. Met Oefenmeester 3 op zak werd ik trainer. Wim Schijf zocht een assistent voor bij de D-tjes. En zo is het begonnen. Echt ambities om meer diploma’s te halen heb ik nooit gehad. Laat mij maar lekker trainen in kleine dorpjes om na afloop van een training of wedstrijd gezellig een biertje te drinken. Bij verenigingen die hoger voetballen, heb je altijd spelers die in jouw gezicht meelullen, maar vervolgens achterbakse trekjes hebben.”

Niet op mondje gevallen
Een typisch ‘Van Horssen’ citaat. “Dat heb ik van mijn vader geleerd. Die was ook niet op zijn mondje gevallen. Hij heeft altijd gezegd: ‘Peet, zeg wat je denkt en doe wat je zegt.’ Nou, dat advies heb ik opgevolgd.” 

En dat wordt gewaardeerd, want Peter krijgt op Hemelvaartsdag een memorabele afscheidswedstrijd. De oproep van Streefkerk wordt op de socials massaal gedeeld. “Ik krijg nu al veel kaarten, mailtjes en appjes van oud-spelers waar ik getraind heb. Het zal waarschijnlijk de laatste keer zijn dat ik deze jongens zie. Met dank aan mijn fantastische huidige club Streefkerk gaan we mooie herinneringen maken”, verzekert Peter. 

“Met Hens de With, Peter van Zanten en Ferry van de Wal van HSSC’61. Maar ook met Ameidenaars als Erik van der Wal en Jan van der Grijn en vele Gorcumse voetballers als Hans Bos, Patrick Zwart, Mike Venderbos, Mohamed Boukrouche en nog veel meer. In Hoornaar heb ik fijn samengewerkt met toppers als Pascal van Delden, Tuncay Arslan en JP Becht. Mannen die terugkwamen van blessures en bij mij weer minuten konden maken.” 

PSV
Peter schiet hard in de lach. “Met SteDoCo 2 stonden we op een gegeven moment in een beslissingswedstrijd met 1-0 voor. In Meerkerk, tegen LRC 2. De wedstrijd kantelde in het voordeel van de Leerdammers, maar ik wisselde puur aanvallend. Frans Adelaar was trainer van het eerste en keek zijn ogen uit. ‘Jij hebt lef’, riep hij langs de lijn. Mijn PSV-vrienden waren er ook en zorgden met de nodige fakkels voor een heerlijk sfeertje.”

Hij slikt. “Komende donderdag zullen ze er ongetwijfeld ook zijn. Als puber vertelde ik mijn vader dat ik twee kaartjes had gekocht, eentje voor de trein en de andere voor PSV. Begin jaren ‘80 stond ik op de tribune om mijn idool Willy van der Kuijlen te zien scoren. In een elftal met de gebroeders Van de Kerkhof, Harry Lubse. Uit en thuis. Ik heb een echte band opgebouwd met PSV en de supporters. Tijdens de laatste competitiewedstrijd tegen Ajax lag ik in het ziekenhuis, maar via Facetime was ik er toch bij. We wonnen, maar ik heb veel huilende vrienden moeten troosten. Tijdens de bekerfinale hing er een mooi spandoek in De Kuip met de tekst ‘Stay Strong Dikke Peer’. De laatste competitiewedstrijd tegen Heerenveen hoop ik er zelf live bij te zijn.”

Getrouwd
Ondanks zijn uitzichtloze positie biedt Peter anderen dus ook troost. “Ik ben wel sterk. Natuurlijk heb ik zwakke momentjes. Alles is geregeld. Ik hoef alleen mijn ogen maar te sluiten. Al weer een tijdje woon ik samen met Annemieke. We waren van plan om over een paar jaar te trouwen, maar we hebben onze bruiloft naar voren gehaald. Vrijdag 5 mei zijn we getrouwd, in onze stamkroeg op de Kortendijk in Gorinchem. De uitbater van Pub 10 heeft voor 100 man een goed feestje georganiseerd. Voor mij een spaatje rood. De rest van het gezelschap zat aan het bier.”

“Ik heb genoten en in leven afscheid van mijn vrienden kunnen nemen. Dat gaan we op Streveland ook doen. Het zal een zware dag worden. Letterlijk, want de rolstoel moet mee. Lang staan lukt niet meer. Gelukkig is net voor de bruiloft nog dertien liter vocht weggehaald, dat geeft lucht. Ik voel me dan ook een stuk beter. We zullen zien hoe lang mijn lichaam het nog volhoudt. Een voorspelling durf ik niet te doen. Ik maak ook geen plannen meer, ik leef nu van week tot week.”

Met Annemieke en zijn voetballende zoons Bastiaan en Fabian. “En de rest van ons samengestelde gezin, dat onlangs eindelijk voor het eerst allemaal bij elkaar was, Ik heb ze dat - met een knipoog - gezegd. Nu ik kanker heb, lukt het wel om elkaar te zien. Ik ga extra genieten van mijn pas geboren kleindochter Fé. Ze zal zich haar opa niet herinneren, maar ik Fé wel....”

Peter van Horssen: begon met voetballen in de pupillen van vv Vuren. Als jonge senior raakte hij zwaar geblesseerd aan zijn rechterknie en werd trainer. In maar liefst 41 seizoen trainde hij Vuren (jeugd), Brakel 2, HSSC’61 2, Ameide 2, Opijnen 1, Raptim 1, Vuren 2, HSSC’61 2 (tweede keer), Peursum 2, Unitas zaterdag 1, SteDoCo 2, Ameide 2 (tweede keer) en Streefkerk 2.